Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Zij Vindt

Naar het toilet in het Kruidvat?
'Nee' is ook een antwoord!

journaliste

Hester Zitvast

D

Drogisterijketen Kruidvat kwam deze week onder vuur te liggen nadat een zwangere vrouw geen toegang tot het toilet kreeg. De publieke verontwaardiging was groot en menigeen dreigt met een boycot. VROUW-columnist Hester Zitvast vindt het onwijs vervelend voor de vrouw in kwestie. “Maar laten we in alle drama vooral niet vergeten dat ‘nee’ ook een antwoord is, hè? Deze medewerkster deed gewoon haar werk.”

Als het ons uitkomt

Alles moet maar kunnen, vinden wij. We zeggen alles wat we voelen of denken, we hanteren de stelregel ‘waar een wil is, is een weg’ als het ons maar even uitkomt en ‘nee’ is geen antwoord meer. Nou, over dat laatste zou ik willen zeggen: het is wél een antwoord. En in veel gevallen een volstrekt legitiem antwoord. Dat het antwoord je niet altijd zint, is een ander verhaal. Maar dat stelt jou nog niet in je recht.

Dorpsdrogist

Mijn oudste dochter was drie en net zindelijk. Ik was met haar in een drogisterij categorie ‘dorpsdrogist’. Zo eentje waar ze een stempelkaart hebben, je wenkbrauwen op verzoek epileren en weten welke over-de-toonbank-pillen echt niet met je door de huisarts voorgeschreven medicijnen matchen. Ik kwam er al jaren.

Net op het moment dat ik een veel te dure en uiteraard niet-rimpelvoorkomende dagcrème wilde afrekenen, brak naast me de paniek uit. “Mama! Ik moet plassen!” Ik zag haar van haar ene been op het andere wippen en wist dat er geen tijd te verliezen viel. Ik keek de verkoopster aan en vroeg haar of ze heel eventjes naar het toilet mocht. “Ze is net zindelijk, ik kan er even geen ongelukje bij gebruiken nu…”

Hoezo nee?

Het antwoord was luid en duidelijk: “Nee.” Ik was perplex. Nee? Dus ik stond op het punt 50 euro uit te geven aan een pot vettigheid en een bezoekje aan het toilet was geen optie? Nee? Hier, in deze zaak, waar ze het moesten hebben van trouwe klanten als ik? Die niet naar de ketens een paar meter verderop rennen, omdat het daar 1 + 1 gratis is?

Mijn dochter wiebelde steeds harder heen en weer en ik werd boos. “Kom op, jullie kennen mij. Een minuut, meer niet!” De verkoopster bleef voet bij stuk houden. “Nee, we zijn pas overvallen en dit is ons protocol. Aan de overkant van de straat is een lunchroom. Daar kan ze naar het toilet.” Met het stoom uit mijn oren stoof ik de winkel uit. Nog net op tijd plantte ik mijn meisje op de bril om tegelijk te besluiten dat ik nooit, maar dan ook nooit meer een stap in die winkel zou zetten.

Stom en absurd

Mijn voornemen heeft welgeteld een week of twee standgehouden. Toen won de angst voor rimpels en stond ik met hangende pootjes alsnog mokkend die pot crème af te rekenen. Ik vond het nog steeds ongelooflijk stom en absurd, maar snapte ergens ook het protocol wel.

De verkoopster had natuurlijk van de eigenaar de opdracht gegeven geen klanten meer toe te laten tot het privétoilet. En als ze voor mijn dochter een uitzondering had gemaakt en precies op dat moment was er een roedel bivakmutsen met getrokken pistolen binnengekomen, dan was ze naar alle waarschijnlijkheid haar baan kwijt geweest.

Weinig meelevend

Terug naar Kruidvat. Laat ik vooropstellen dat het natuurlijk ontzettend vervelend is dat je in de winkel angst hebt dat je tijdens je zwangerschap bloed verliest, maar dat is dan enkele minuten later ook nog wel te controleren. Het controleren verandert de zaak niet, zeg maar. En daarvoor hoeft in mijn ogen het protocol niet voor over de schutting te worden gegooid, hoe weinig meelevend dat ook aanvoelt.

En los van alles: het had ook om een truc kunnen gaan. Dat er dan uit je zicht, achter in de winkel, even snel wat dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Ga dat maar eens aan je baas uitleggen…

Schandpaal

Het werd een ‘nee’ dus, daar in het Kruidvat, en wat doen we tegenwoordig met een ‘nee’ waar we niet op zitten te wachten? Juist! Dat venten we uit op internet! Dan moet er iemand aan de schandpaal, in dit geval met het bijschrift dat Suzanne, de medewerkster waarschijnlijk nog nooit een kind had gebaard. Wat een aanname.

Waar aanvankelijk allen vrienden en familie vol verontwaardiging meelezen, leest binnen de kortste keren na een paar keer boos delen half Nederland mee. En zo heeft heel Nederland een mening over Suzanne, die gewoon haar werk deed. Ik vind dat onterecht. En heel rot voor Suzanne.

Lekker janken

Een collega wees me op de Facebookpagina Lekker Janken. Al een tijdje niet meer geupdate, maar het geeft toch een goed beeld van hoe we tegenwoordig maar menen dat werkelijk alles ons toekomt. Het staat vol zogenaamd dramatische dingen die mensen hebben meegemaakt, liefst in hoofdletters geschreven. Je eten en drinken inleveren aan het begin van een festivalterrein bijvoorbeeld. Want je had nergens gelezen dat er geen eigen voedsel mocht worden genuttigd. Boehoe.

Als het ook maar een beetje niet gaat zoals we willen, maken we online gehakt van de boodschapper, maar gewoon accepteren dat het nu eens een keertje niet in jouw voordeel uitvalt is te lastig. Mensen, noteer: het kan gewoon niet iedere dag feest zijn. En ‘nee’ is écht, maar dan ook écht ook een antwoord.