Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hebben kinderen te veel vrijheid?
Wat Zij Vindt

Nee, het is niet de schuld
van de mobiele telefoon!

journaliste

Yvonne van der Wal

H

Het immens verdrietige nieuws van de twee moorden op Romy en Savannah is nog maar nauwelijks doorgedrongen, maar het vingerwijzen en het zoeken naar oorzaken is al begonnen. ‘Ouders zijn te druk met zichzelf en letten niet meer op hun kinderen’. Ik lees de talloze reacties op social media en ik weet niet wat ik schokkender vind: deze moorden of weer dat typische ‘blaming the victim’-gezwets.  

‘Twaalf jaar en vloggen met je verkering. Zijn kinderen geen kinderen meer? Dat deed ik met twaalf jaar niet, simpelweg omdat ik geen mobieltje had.’

'Kinderen krijgen te veel privacy.’
'Inderdaad, en een sleutel van de voordeur; pa en ma niet thuis de hele dag’.

'Van wie krijgen ze deze spullen? Verdiepen ouders zich in social media, of het puberbrein? Praten ouders nog met hun kinderen?’

'Ik stapte vroeger niet op vreemden af. En als ze op mij afkwamen was ik weg.’

Boos

Ik word er boos om. Wat is hier de bedoeling van? Waarom wordt bovenstaande aangekaart? Nog belangrijker: wat hebben de nabestaanden aan deze opmerkingen? Alsof de ouders van Romy en Savannah niet goed op hun kinderen zouden hebben gelet.

Alsof er in onze jeugd - de tijd zonder internet en mobieltjes - geen jonge meisjes, vrouwen of kleine kinderen werden vermoord (ik kan me die twee tienjarigen, die vanuit een winkelcentrum een peutertje meelokten naar een treinrails, anders nog goed herinneren). Alsof wijzelf werkelijk álles in geuren en kleuren aan onze ouders vertelden en onze ouders altijd exact wisten waar we uithingen en met wie.

Ik durf zelfs te beweren dat we pak ‘m beet dertig jaar terug veel meer privacy hadden dan onze kinderen nu. Wij hingen gewoon ergens op straat of op het schoolplein. Niemand die ons ter plekke kon bellen om te controleren waar we waren. En is het niet zo dat trouwen en kinderen krijgen op je twintigste in de vorige eeuw heel normaal was?

Verkeerde persoon

Mijn dochter wordt over enkele maanden zestien. En ik ben altijd thuis als ze uit school komt. Maar op die leeftijd hebben ze steeds meer een eigen agenda. Daarbij vertelt ze me heel veel, maar vast niet alles. En dat lijkt me volkomen gezond. Je kunt je kinderen op die leeftijd nu eenmaal niet meer 24 uur per dag bij je houden. En een beetje privacy, daar hebben ze recht op. Als ze je vertellen waar ze zijn, kun je er slechts vanuit gaan dat dit klopt. Of ze hebben opeens lesuitval. En dan denk je dat ze nog veilig op school zitten, terwijl ze al onderweg naar huis fietsen en de verkeerde persoon tegen kunnen komen...(afkloppen!).

Vloek

Maar juist dankzij mobiele telefoons (met gps-mogelijkheden) kunnen we vandaag de dag nog beter traceren waar ze zijn. Bovendien zijn er heel wat ouders die de inloggegevens hebben van hun Facebook/Insta/Snapchat. Om deze trieste zaken dan ook te wijten aan 'te veel privacy', of vingerwijzen naar de moderne technieken vind ik te gemakkelijk. Social media kan een vloek zijn, soms is het wel degelijk een zegen.

En zo kwam ik erachter dat mijn dochter – ze was toen nog veertien – een bericht in haar inbox ontving: 'Je kent me nog niet. Ik wil jou vingeren. Ga jij zelf wel eens in je kutje? Ik geef je 200 euro.' Had zij dan ook maar niet op internet moeten zitten?

Niet de ontvanger van ongepaste berichten is verantwoordelijk, maar de verzender. Daarbij heeft onderzoek allang uitgewezen dat noch internetfilters noch het toezicht van ouders de kans vermindert dat onze kinderen door vreemden benaderd worden.

Bekende

En voor wie dit nog niet wist: zo’n 80% van de gevallen van (seksueel) geweld of moord wordt gepleegd door een bekende van het slachtoffer. Ja, jullie lezen het goed: iemand uit de directe omgeving. Iemand die je al jaren vertrouwt. Iemand aan wie je misschien wel je diepste geheimen hebt verklapt. Iemand met wie je wellicht kinderen hebt gekregen. Of die goede vriend van je grote liefde die al jaren bij jullie over de vloer komt.

En voor zover bekend had ook Romy al langere tijd contact met de veertienjarige verdachte. Nu moet de tijd inderdaad nog uitwijzen dat hij ook de dader ís. Maar wat ik hiermee wil zeggen: het kan iedereen overkomen. Iederéén kan zomaar vermoord worden, en élke ouder kan slachtoffer worden van een vermissingszaak.

Mondelinge afspraakjes

Wie slechte bedoelingen heeft, weet altijd wel een manier te vinden. Vroeger werden er dan gewoon mondeling afspraakjes gemaakt. Of werd er (af)gesproken via de vaste huistelefoon. Of hielden daders zich op in bosjes en in kroegen. Nu zitten ze op Messenger. De 'wegen' naar een delict zijn hooguit veranderd.

Koesteren

En daar zit vermoedelijk het euvel. We willen graag geloven dat we in een rechtvaardige wereld leven, waarin iedereen krijgt wat ie verdient. We geloven maar wat graag in de illusie dat niets ‘zomaar’ gebeurt, dat er altijd een oorzaak is. En dus wijzen we snel naar een zondebok of aanleiding: zo kunnen we ons weer lekker koesteren in het idee van onkwetsbaarheid en controle. Dat wij het zelf helemaal goed doen en ons dit dus niet zal overkomen. 

Maar hoe goed we onze kinderen en onszelf ook beschermen; gevaar ligt te allen tijde op de loer. Als we zo gaan redeneren, is het eind zoek en kunnen we straks helemaal niets meer. De enige echte 'oorzaken' in deze verhalen zijn de daders zélf.