Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Zij Vindt

'Suikervrij eten gaat 'm
gewoon niet worden'

journaliste

Hester Zitvast

N

Nou, ik heb me weer eens laten meeslepen. Over That sugar film (2014) had ik dolenthousiaste berichten op mijn Facebooktijdlijn voorbij zien komen en aangezien mijn vriend ook niet vies is van een tendentieus stukje voedseltelevisie, waren we er samen eens lekker voor gaan zitten.

De hoofdrolspeler, de Australische acteur Damon Gameau, leeft zijn leven altijd heel gezond en suikervrij. Speciaal voor de docu gaat hij zestig dagen eten wat zijn gemiddelde landgenoot volgens hem aan suiker naar binnen werkt: 160 gram.

Leververvetting

En je raadt het al; na die twee maanden is er van de fitte en gezonde Gameau niets meer over; hij is lusteloos, dik, balanceert op het randje van de dood door leververvetting en dan kan hij ook nog eens niet meer helder nadenken. Ik vond het afschuwelijk voor de goede man. En wat een opoffering ook, voor tv...

"Daarom ben ik natuurlijk altijd zo moe", riep ik mijn vriend toe. Ik liet voor het gemak maar even weg dat ik fulltime werk en drie kinderen heb. Vooral dat laatste ingrediënt in een mensenleven, kinderen, wil links en rechts nog wel eens flink aan je energievoorraad zuigen.

Gek op suiker

Ik doelde vooral op mijn behoorlijke suikerinname. Ik ben er namelijk gék op. Onlangs nog heb ik de berg van overgebleven paaseieren verorberd. Dat waren er meer dan goed voor mij was: een stuk of vijftien weliswaar holle exemplaren.

Wel verspreid over meerdere dagen, maar toch... Ik wil suiker in mijn koffie, kan rustig op een dag vijf tot tien koekjes eten en hoe gezond water ook is, doe mij er dan toch maar een scheut limonadesiroop doorheen. Of nog beter: een glas wijn.

Zes dagen per week

Ik durf niet uit te zoeken of ik aan mijn maximum toegestane suikertax kom per dag. Ik vrees namelijk dat ik er ruimschoots overheen ga. "Zullen we het doen, een maand geen suiker?", vroeg ik toen we uitgekeken waren. Mijn vriend ging meteen in de ankers.

Zo in een docu was het wel vermakelijk, maar in real life een heel stuk minder. "Wij eten hartstikke gezond!" Nou kook ik inderdaad gemiddeld wel zo'n zes dagen keurig per week, maar denk vooral niet dat we hier van magere quinoahapjes aan elkaar hangen.

Suikervrije producten

Dat ik altijd vers kook, wil niet zeggen dat het ook altijd gezond is. Ik had al snel door dat ik bij hem geen voet aan de grond zou krijgen. Dit wilde hij niet. En ik eigenlijk ook niet.

Toch was het het eerste waar ik vanmorgen aan dacht. Niet zo vreemd, ik had er zoals het menig vrouw betaamt, de hele nacht over liggen dromen. Vooral de paniekerige zoektocht in de supermarkt naar suikervrije producten had een wat nachtmerrie-achtig karakter gekregen.

Onbegonnen werk

Maar wat voelde ik me fit, in mijn droom dan. "Ik ga het gewoon doen, suikervrij, een maand." Ik zag mijn vriend bedenkelijk kijken. Hij wist ook wel dat dit een kansloze missie was. "Nou ja, ik ga minderen met suiker. Ik kan mijn inname makkelijk halveren."

Ik zwakte mijn plannen binnen tien seconden al af. 'Het zou wel eens een heel korte maand kunnen worden', flitste door mijn hoofd. De zoektocht naar suikervrije producten in de supermarkt is inderdaad vrijwel onbegonnen werk, ontdekte ik vanmorgen.

Latte's

Het zit namelijk o-ve-ral in of je moet je blut willen kopen op de volledig suikerloze producten in de dieetschappen. En ik werd er ook vreselijk onzeker van. Want mocht ik dan nog wel fruit? Ja toch? En honing? Nee, volgens mij niet. Fruitsap dan?

Ik werd er moedeloos van. Ik sloeg maar vooral veel groenten in en liep daarna nog even bij de reformwinkel naar binnen voor suikervrije sojamelk. Ik moest en zou wel mijn latte's hebben om een beetje overeind te blijven.

Vitamine B12

"Hebben jullie ook iets waar je een beetje energie van krijgt?", vroeg ik het meisje bij de kassa. Ze knikte enthousiast en zette drie peperdure potten pillen voor mijn neus. "Deze is het beste. Die bevat vitamine B12 in zo'n samenstelling dat je lichaam het meteen herkent."

Die moest ik hebben natuurlijk. Mijn lichaam was in deze vermoeide toestand helemaal niet meer in staat vitamines om te zetten in wat dan ook. Ik rekende af (29,95 euro plus 1,99 euro voor de sojamelk) en ging platzak naar huis.

Over een paar uur

Daar volgde mijn puberzoon met interesse het uitpakken van de boodschappen. "Wat eten we?" "Iets met heel veel groenten", antwoordde ik. "Ik ga een maand suikervrij eten." Het kwam er al niet meer zo overtuigd uit als eerder vanmorgen. Mijn zoon schoot in de lach. "Suiker zit echt overal in hè?"

Zie je, hij wist het ook al. Ik zuchtte enigszins verslagen. "Ja, echt overal. Ik denk ook dat ik er over een paar uur mee stop. Het is niet te doen joh. Gelukkig heb ik pillen gekocht waar ik lekker veel energie van krijg. Neem ik er daar wel eentje extra van."

Kijkersbedrog

Mijn eerste suikervrije dag is nog niet op de helft en ik ben er alleen maar vermoeider door geworden. Toen ik zojuist op Foodlog ook nog eens een vernietigende recensie over Sugar that film las, was ik er echt klaar mee. 'That sugar film' is kijkersbedrog kopte het artikel.

Zie je wel! Ook nu is ons de waarheid weer niet verteld. Ik ga wel minderen door geen limonade meer te drinken en mijn koekjesvraatzucht wat te temperen. En met wijn kan het ook echt wel iets minder. Maar suikervrij eten? Dat gaat 'm gewoon niet worden. Al was het alleen maar vanwege het feit dat een suikervrijesojalatte echt, maar dan ook écht niet te drinken is.

Jij op VROUW.nl

Vind jij ook wel eens ergens iets van? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier!