1. Mijn kinderen kijken nog geen Jeugdjournaal en lezen nog geen kranten. Soms heb ik de neiging al het nieuws ook maar links te laten liggen. Een tijd lang hadden Lief en ik geen televisie. Ik las wel kranten, dus bleef ik wel op de hoogte van het laatste nieuws, maar ik zag alles alleen in tekst en foto's. Toen we na een verhuizing en de geboorte van ons eerste kind weer een klein teeveetje aanschaften, merkte ik dat een krant minder dwingend je kamer binnenkomt dan een journaalpresentator en filmbeelden van al het nieuws.
    Vol afschuw en vol emoties, keek ik naar filmbeelden van natuurrampen, oorlogsgebieden, vliegtuigongelukken, dode kinderen en andere dramatische gebeurtenissen. Eerst weet ik het nog aan mijn nog niet verdwenen zwangerschapshormonen, maar dat kon ik natuurlijk niet jaren volhouden.

    Ik mijdde het acht uur journaal al snel. Wilde niet meer depressief mijn avond beginnen. Waar ik in een krant ook nog wel eens positieve artikelen las, een cartoon kon vinden of lachte om een column, zag ik in het journaal het ene nare item na het andere. Ik deed om acht uur de afwas, las een boek of zapte door naar een comedy. Oppervlakkig misschien, of dom en ongeïnteresseerd, dat ik niet meer naar Het Nieuws keek. Maar de kwaliteit van mijn leven verslechterde er zeker niet door.

    Mijn dochter is nu zes. En op school mag ze al twee jaar op dinsdag en donderdag een krantenartikel meenemen. Dat heeft ze nog nooit gedaan. Tot nu toe leest ze Suskes en Wiskes, kinderboeken op AVI-2 niveau en de Pompoen. Ze kijkt alleen nog maar naar tv-programma's van Zappelin of Nick Jr. En eigenlijk zou ik het nog jaren zo willen houden. Ze hoeft van mij nog geen kranten te lezen of het Jeugdjournaal te kijken. Ik wil niet dat zij weet dat er middelbare scholieren zijn die hun klasgenoten vermoorden of andere gekken die baby's doodsteken, dat er vliegtuigen in gebouwen vliegen, wat oorlog precies is en dat daar kinderen bij overlijden, dat er kindsoldaten bestaan en vaders die hun kinderen in kelders opsluiten. Eigenlijk zou ik het zelf ook allemaal niet willen weten.

    Afgelopen weekend gingen Lief en ik samen een weekendje naar Amsterdam. De kinderen mochten logeren bij opa en oma. Gelukkig wist mijn zesjarige meisje niets over terroristische dreigingen. Maar vanaf vandaag zal ik zo nu en dan met haar de krant lezen en het Jeugdjournaal gaan kijken. Ze is bijna zeven, en hoort en ziet volgens mij al meer dan ik soms denk.

    Duimen jullie even mee dat er de komende weken heel veel goed en leuk nieuws is?!
    Margje Heida

  1. Ik had ook die neiging ommijn kind aft e schermen, maar bedacht me ook dat het de realiteit is en dat ik hem niet wereldvreemd wil maken.

    Ik help je hopen op mooi/goed nieuws deze week
  2. Precies, ze wereldvreemd opvoeden is ook niet mijn plan. En ik besef me terdege dat ze in de buitenwereld ook heel wat oppikken en dat je dan als ouder maar beter kunt zorgen dat alles in de goede context bij ze binnenkomt.... En dat je open staat voor vragen en zo eerlijk mogelijk antwoord geeft.
    Afbeelding van MargjeMargje
    Later is nu.
  3. Precies het leven bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit zonneschijn!

    En als je als ouders daar toezicht op heb, beter dan wanneer ze zelf dingen horen/zien en hier hun eigen draai aan gaan geven
  4. Ja, dat hoop ik dan maar. Soms ben ik echt verbaasd over wat er allemaal in die kleine kopjes omgaat!
    Afbeelding van MargjeMargje
    Later is nu.
  5. Kinderen filteren zelf wat ook wel wat hen aanspreekt en wat belangrijk is denk ik. Mooie column!
  6. Ik vind het ook mooi dat kinderen hun eigen filter hebben. Voor de World Press foto kiezen ze standaard iets met dieren, terwijl daar toch de meest gruwelijke dingen hangen.
  7. Afbeelding van MargjeMargje
    Later is nu.
    Ja, dat zie ik ook wel bij de krantenartikelen die op het prikbord van de klas van Oudste hangen, vaak de leukere berichten. Gelukkig maar eigenlijk.
  8. Maak snel een account aan en discussieer mee!