Vrouw.nl - Bekende gezichten - Esther

Zo is er het oude mannetje, dat in de vroege avond rozen verkoopt op de hoek van de straat waar ik woon. Als hij me ziet, knijpt hij zijn ogen toe en knikt en lacht hij op zijn allervriendelijkst. Met de Paasdagen was hij er naast de bloemen nog een lucratief handeltje bij begonnen: chocolade-eitjes. Een kruispunt verder staat een jongen van in de twintig met een sikje, met wie ik hooguit een vluchtige blik van herkenning uitwissel. Hij verkoopt wafeltjes aan de bestuurders van de auto's die voor het rode stoplicht staan te wachten. Vijf dagen per week.

In het weekend zie ik nog wel eens twee jonge kinderen bij het zebrapad. Een jongen van een jaar of tien en een meisje van ongeveer acht, ze lijken me broer en zus. Iedere halve minuut klimt zij op zijn schouders en doen ze een snelle jongleervoorstelling. Dat kan met plastic knotsen, maar het gebeurt ook wel eens met sinaasappels of voetballen. Soms zie ik het jongetje er grote slagersmessen voor gebruiken, die hij ter illustratie van echtheid eerst even flink langs elkaar heen wrijft. Het meisje blijft dan uit de buurt. Zij moet het nog leren. Daarna gaan ze snel de auto's langs voor een muntje of twee. Omdat alle beetjes helpen.


Een eind verderop, op een druk punt, werkt een stelletje van begin twintig. In de zomer zit hun peuter erbij, in de wandelwagen, op een schaduwplek. Ze verkopen telefoonopladers en verkondigen dat ook luid, elke keer dat de auto's stoppen. Elke dag, behalve op zondag. Ieder hebben ze hun eigen deel van het kruispunt opgeëist. Zij in een trainingsbroek en met haar haren in een paardenstaart. Hij met een rij opladers aan zijn trui geklemd, om nog maar eens duidelijk te maken wat hij daar doet. En bij groen licht geven ze elkaar soms even een kus.


Mijn was lever ik consequent af bij de wasserette op de hoek. Regelmatig blijf ik er even plakken voor een praatje. Mijn grote vriendin heeft in haar 'eenvrouwszaakje' weinig afleiding en is al lang blij wanneer iemand even naar haar luistert. Haar loon is nauwelijks hoog genoeg om de rekeningen te kunnen betalen. Ze werkt vijf hele dagen en een halve, de zaterdag. Dan haast ze zich na sluitingstijd naar de kappersopleiding, die ze er nog even bij doet. Maar binnenkort niet meer. Dan kan ze de opleiding niet meer betalen, nu haar zoon al maanden zonder werk zit. Ja, voor velen is het leven in Santiago een hindernisbaan.