Vrouw.nl - Croky - Margje

Toen ik zelf groot en zelfstandig was en samenwoonde met mijn Lief, kreeg de poes van mijn ouders jonkies. We waren er toevallig bij dat weekend. Lief had altijd gezegd dat ie geen kat in huis wilde, maar tegen de schattigheid van de bolletjes wol die om de moederpoes krioelden kon ook hij niet op. Weken later kwam Croky bij ons wonen (die naam kwam van de grote doos van een chipsmerk waarin de moederpoes haar kinderen had geworpen).

Croky verhuisde mee vanuit het studentenhuis in Groningen naar Amersfoort en daarna naar onze diverse woningen in Den Haag. Na jaren een huiskat te zijn geweest in Groningen, werd hij vanaf Amersfoort een echte buitenkat. Soms zagen we hem een hele dag niet, hij vermaakte zich prima. Zelfs als we een weekend naar ons houten huisje op de Veluwe gingen, reisde hij mee om in het bos te gaan struinen. Steeds kwam hij weer terug. Soms zo vies of vermoeid dat wij ons afvroegen of ons geintje over jagen op wilde zwijnen soms werkelijkheid was.

Toen de kinderen werden geboren, zag hij met lede ogen aan hoe onze aandacht moest worden gedeeld. Maar nooit was hij vervelend tegen ze, zelfs niet toen de jongste dacht dat Pak-de-Kat een leuk spelletje was. Soms zaten ze met z'n drieën op de bank tv te kijken, de kat tussen de kindjes in. Soms lag ie stiekem 's nachts bij ze op bed te slapen.

Een paar maanden voordat we uit de Randstad zouden verhuizen, naar een huis met een eigen tuin, kwam Croky opeens niet meer thuis. Weggelopen of doodgegaan? We wisten het niet. We zochten pleinen en straten af. Keken in alle fietsenkelders, luisterden bij deuren van bergingen, belden de dierenambulance, fietsten langs het dierenasiel om de binnengebrachte katten te bekijken. We keken in bomen en onder struiken, hingen briefjes op, riepen dagenlang zijn naam door de buurt, maar vonden hem niet terug. Toen de blaadjes van de bomen vielen en de struiken alleen nog maar takken waren, hoopte ik dat ik dan alsnog zou weten waar hij zich misschien had teruggetrokken om te sterven. Maar op die vraag kreeg ik nooit een antwoord.

Toen we uiteindelijk verhuisden, ben ik nog een laatste rondje door de buurt gegaan. Heb ik dag gezegd tegen de bomen, de huizen, de gezamenlijke tuin, de gracht en ons huis. En tegen Croky, waar ie ook was.

Het is nu bijna twee jaar later. Soms begint mijn dochtertje opeens over Croky te praten. Dat we hem nooit moeten vergeten, en dat ie zo lief was. Laatste hoorde ik haar kletsen met een vriendinnetje. Het meisje vertelde dat ze thuis twee konijnen had en een kat. "Wij hadden ook een kat," hoor ik mijn dochter zeggen "maar die is dood weggelopen".

Misschien is het tijd om Manlief weer eens naar een nest jonge katten te laten kijken?