Vrouw.nl - Ik heb al 4 jaar geen sex meer met mijn man! - Passie

Ik denk dat je er wél iets aan kunt hebben om een sexuologe in te schakelen bij dit netelige probleem. Juist omdat je er samen niet uit komt, kan het heel verfriissend zijn er met een buitenstaander over te praten/ deskundige input te krijgen.Want met jullie (afzonderlijke libido lijkt niets mis te zijn) Succes!

Oh ja, wat gaf je man als antwoord op jouw 'grapje'?

Beste Monique en Ellybelly, bedankt voor jullie reactie. Het is bij ons inderdaad naar bed, omdraaien en weltrusten. Dat is zo gegroeid, eerst was er nog altijd een zoen maar nu helemaal niets. En dat vind ik erg maar toch lukt het me niet om daar iets aan te veranderen. En het ligt echt helemaal aan mij. En ik voel me daar best rot onder, ik weet namelijk dat als we ooit wél sex hebben dat hij binnen een minuut een zaadlozing gaat krijgen en dat komt dan natuurlijk door de spanning omdat het al zo lang geleden is. Ik heb daar nooit een probleem van gemaakt, ik heb hem altijd gezegd dat ik dat helemaal niet erg vind en dat er zoveel andere manieren zijn om toch lekker lang van elkaar te genieten. Ik heb hem altijd op zijn gemak willen stellen. Maar ergens heel diep zit iets in mij dat ik hem toch niet `mans`genoeg vind en dat vind ik dan weer zo krengerig van mij. Want als ik van hem hou moet ik dat toch gewoon accepteren en er geen punt van maken. Dan verzinnen we toch gewoon iets anders, mogelijkheden genoeg maar toch....En heel vaak probeer ik me voor te stellen dat hij mij niet lekker vindt kussen, dan draai ik het om en dan weet ik gewoon zeker dat hij daar geen punt van zou maken. En toch hou ik van hem alleen de sex, dat klikt gewoon niet. Ik ben een hele makkelijke prater kan het overal over hebben alleen met hem dus niet over intieme dingen omdat ik voel dat hij dicht slaat en zich ongemakkelijk voelt en dan hoeft het voor mij niet meer. De mensen die ons goed kennen zouden echt schrikken als ze dit zouden horen. En weet je, voor mezelf vind ik het niet eens echt een groot probleem, ook al verlang ik wel naar intimiteit, het ergste vind ik het voor hem én voor de kinderen. Die zien nooit dat wij elkaar knuffelen of strelen en ze zijn nu op een leeftijd dat ze weten dat een vader en moeder wel kussen en knuffelen, dat zien ze bij anderen wel maar bij ons nooit en dat vind ik eigenlijk het allerergste. Ik zag als kind wél dat mijn vader en moeder elkaar kusten en lekker tegen elkaar aan zaten en dat wil ik voor mijn kinderen ook, ik kom uit een heel warm gezin en dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Ik wil dat ze opgroeien in een gezin vol liefde en genegenheid. Niet dat we ruzie maken en dat ze altijd boze ouders zien, zo is het niet bij ons maar ik wil wel dat ze zien dat we elkaar aanraken en knuffelen. Maar het lukt me gewoon niet, we zijn als een broer en zus. Mijn man komt uit een heel ander gezin, daar wordt niet over gevoelens gepraat en het is daar altijd kil. En dat verklaart ook waarom er van zijn kant geen passie is, daar hebben we het weleens over gehad. Maar hij zegt dat hij nou eenmaal zo is en niet kan veranderen. Toen ik hem nog niet kende had ik altijd van die los/vaste vriendjes maar dat waren hele passievolle relaties. En na verloop van tijd had ik daar ook mijn buik van vol. Ik wilde geen bijzondere en passievolle man meer maar een man waar ik een leven mee op kon bouwen, je kent het wel, huisje, boompje, beestje en dat heb ik gevonden! Hij is betrouwbaar en een lieve vader enz. enz. Maar.....nu de kinderen wat groter zijn en er geen gebroken nachten meer zijn en ik te moe was om maar aan sex te denken, nu begint het bij mij te kriebelen. Ik mis de passie en hartstocht. Ik denk ook weleens dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt, dat ik hem `gebruikt`heb als een soort van `donor`. Hij was betrouwbaar genoeg om samen kinderen mee te krijgen. Met al die andere mannen wilde ik die stap niet nemen. En nu denk ik dat ik 10 jaar geleden een veilige keuze heb gemaakt, met mijn hoofd maar niet met mijn hart. Maar als dat zo is heb ik het wel onbewust gedaan. Ik was echt verliefd, maar nu ik dit opschrijf lijkt het alsof ik heel berekenend te werk ben gegaan door een betrouwbare man uit te kiezen als vader van mijn kinderen. Maar zo heb ik dat nooit gezien en gevoeld. En ik hou nog steeds van hem. Nou, het is een heel verhaal geworden maar het is wel lekker om dit allemaal op te schrijven.
En Monique, over dat `grapje`, hij vond het geen goed idee. Maar soms denk ik weleens dat het voor ons wel een oplossing zou zijn, maar dan alleen als we het allebei zouden kunnen. Ik denk dat ik het wel zou kunnen.
We hebben het laatst trouwens wel over een relatie therapeut gehad, misschien is dat al een eerste stap om later eventueel toch naar een sexuoloog te gaan.
In ieder geval bedankt voor jullie reacties.

Groetjes, Vicky

precies monique , je haalt me de woorden uit de mond.

vicky ik zou inderdaad eens relatietherapie proberen dan komt dat sex gebeuren vanzelf wel te spraken, of toch eens proberen goed met je man te praten hoe dit nu verder moet.
mijn man en ik knuffelen en kroelen ons het huperkulupus,lopen nog steeds hand in hand, onze kinderen worden er wel eens "misselijk"van en wij zijn al 28jaar getrouwd!!
meid succes het moet toch lukken zeker als je heel veel van hem houd.

vicky,

vaak zie je of hoor je jouw verhaal, vaak genoeg bij wat oudere stellen,
die hebben dan geen zin meer om een nieuw,ander leven op te bouwen,
te veel romslom om te scheiden enz enz. dus leven ze voort als broer en zus.
meid volg je hart, houden van wil nog niet zeggen dat je bij elkaar blijft

wat ik al eerder zei, houden van is dan toch niet genoeg,

als jij echt zielsveel van hem houd, kan je wel praten wat jij lekker vindt in bed .
het klinkt hier meer als het is mijn schuld dat hij zo slecht is in bed.
maar als hem dat niet vertelt wordt ,zal hij nooit weten dat hij jou niet in vervoering kan brengen.
je zal hoe dan ook de stap moeten,durven, nemen,hem te vertellen dat hij jou niet kan op winden.
daarom raden we je ook therapie aan, omdat zo'n sexuoloog je echt wel kan vertellen waar de schoen wringt. en er zal niemand worden aan gewezen als zijnde de schuldige.
heb je jezelf al eens afgevraagd wat hij van dit alles vindt??
wie weet wat hij niet prettig vindt aan jouw manier van vrijen met hem.

hi vicky,
misschien komt je man ook wel uit een gezin waar weinig met elkaar werd gecommuniceerd e.d. dat soort dingen komt ook allemaal naar voren tijdens een sessie, ze vragen ongemerkt heel veel, zodat ze op een gegeven moment tot een bepaalde kern komen, wat zijn gedrag, geslotenheid, heeft veroorzaakt.
dominante moeder, zacht eitje qua vader broers,zussen die veel spontaner waren b.v. "jij kan het toch niet" hahahaha( uitgelachen) enz enz.
dat soort zaken worden besproken tijdens sessies

dus vicky echt nogmaals neem de stap, ga 1rst naar je huisarts,die kan je door verwijzen,zodat het ook verzekerd is., en echt geloof me
het zal een moeilijke weg zijn voor jullie beide,maar wil je echt nog heel lang lief en leed delen met deze man, dan zal je er echt iets mee moeten doen.want anders loopt je huwelijk alsnog op de klippen, is het dit jaar niet dan wel een volgend jaar

meid heel veel succes.
p.s. je bent echt niet de enige
en we blijven je steunen.

pukkie, vicky,

heel misschien ,want dat is ook een mogelijkheid, kan het zijn, dat het een hormoon kwestie is.
daar kan op getest worden.
hoe de hormoon heet, die de sexuele opwinding opwekt, weet ik niet
testeron of tostesteron what ever,
deze hormonen kunnen b.v. ontbreken,waardoor de zin in sex minimaal is,of zelfs niet eens aanwezig is.
het stimulatiepunt van de vrouw zit onder in haar rug.
zijn die zenuwen daar niet optimaal, dan komt de sex beleving het zelfde over ,als dat je over iemands arm vrijft, ook dat geeft weinig of geen bevrediging.
dus geen lekker opwindend gevoel door je lijf.
of zuig maar eens op je vinger, geeft toch ook geen lekker gevoel,als jullie begrijpen wat ik bedoel.
misschien komt sex zo over bij jouw vrouw pukkie.
kan je wel met haar hier over praten,of is dat nu juist het struikel blok.
en pukkie als je al 20jaar getrouwd bent, wanneer begon dit dan en hoe was je vrouw in het begin enz enz.
het hele gebeuren kan allerlij oorzaken hebben.
maar voor jou pukkie is het misschien toch wel belangrijk te weten of je vrouw lichamelijk of geestelijk in de knel zit.
en misschien als jullie beide weten wat er loos is,kunnen jullie verder.
succes beide

Hoi Ellybelly en Pukkie,

Leuk dat er een man bijkomt in dit verhaal. Ik ben ook wel benieuwd om te weten hoe een man hier tegenaan kijkt, een man die hetzelfde mee maakt als mijn man.
Ik vraag me ook weleens af of mijn man vreemdgaat, en ik zou hem nog gelijk geven ook. Ik zou niet eens boos zijn. Ik heb hem al eens gezegd dat ik er wel open voor zou staan om met wederzijds goedvinden een relatie aan te gaan met iemand waar de sex wel mee klikt, maar eigenlijk weet ik al van mezelf dat dat voor mij niet zou werken. Ik zou nooit alleen voor de sex een relatie met iemand aangaan. Er moet ook gevoel en liefde bij komen kijken, en de liefde voel ik wel voor mijn man maar dat sexuele dus niet. Pukkie, weet je vrouw trouwens dat jij "buiten ging spelen"? Ik denk niet dat mijn man het doet, maar zeker weten doe je dat natuurlijk nooit en ergens gun ik het hem ook wel. Maar misschien zeg ik dat ook wel uit eigenbelang want als hij sex heeft met een andere vrouw hoeft hij niet meer zo nodig met mij. En nu ik dit op heb geschreven weet ik echt zo zeker dat het fysiek bij ons over is want welke vrouw zou het nou toelaten dat haar man sex heeft met een ander? Dat kan toch alleen als er geen gevoelens meer zijn? En toch hou ik van hem, ik weet alleen niet of ik op de juiste manier van hem hou.
Ik denk niet dat het bij mij een hormoonkwestie is, dat denk ik tenminste want ik ben vaak opgewonden genoeg, ik heb allerlei fantasien en als ik me echt sexy voel dan kan ik mezelf heel goed vermaken. Maar soms ben ik weleens bang dat als er ooit een leuke man voor mijn neus staat.......want ik heb wel behoefte aan lichamelijk contact. Dus eigenlijk zit ik nu in de gevarenzone en dat is best eng, maar als ik heel eerlijk ben ook wel spannend, ik stond laatst op een feestje met een hele leuke man te praten en ik voelde de spanning tussen ons en terwijl ik met hem stond te praten zat ik me al helemaal voor te stellen hoe hij zou zijn in bed en ik wist gewoon dat hij een hele goede minnaar zou zijn. (heel toevallig las ik net het verhaal van monique op vrouw.nl (bij relatie en erotiek)over een bezoekje aan het ziekenhuis en haar verhaal en fantasie over de dokter leek wel een beetje op mijn fantasie over die leuke man op dat feestje en het grappige is dat een ex van mij en ik altijd van deze fantasien aan elkaar schreven, we stuurden elkaar hele erotische verhalen, maar met mijn man heb ik dat dus nooit gedaan, misschien zou dat iets zijn om mee te beginnen, maar op dit moment zou ik dat niet kunnen). Maar ik wil mijn huwelijk niet op het spel zetten. Maar ik vraag me ook af of dit huwelijk zo door kan gaan. Mijn man heeft laatst gezegd dat hij niet heel veel geduld meer heeft en sluit zo'n gesprek af met: ik ben ook niet van steen. En dat doet me pijn want ik wil hem helemaal niet te kort doen en dat doe ik dus wel. Maar ben steeds serieuzer aan het nadenken over een gesprek met een deskundige, maar dan wil ik wel eerst alleen gaan, denk ik. En misschien zit er wel iets structureel fout in de manier waarop ik naar mijn man kijk. Hij komt inderdaad uit een heel kil gezin, er wordt daar nooit gepraat. Zijn ouders kijken wel heel erg tegen hem op en zijn moeder is helemaal niet blij met mij en dat laat ze duidelijk merken. Maar mijn man neemt het wel altijd voor me op. En ik begrijp ook wel waarom hij zo is, zijn familie is zijn voorbeeld, en ik kom zelf uit een heel warm gezin, en daar zit het verschil tussen ons. Ik moet trouwens wel zeggen dat het heel fijn is om mijn verhaal hier kwijt te kunnen, ik kan dit allemaal niet tegen vriendinnen of vrienden vertellen, dat zou ik niet eerlijk vinden tegenover mijn man. Het is weer een lang en beetje warrig verhaal geworden, maar het is allemaal best verwarrend, maar ik ga mijn best doen om hier een oplossing voor te vinden, en misschien dus wel met een deskundige. Ellybelly en Pukkie, heel erg bedankt voor jullie reacties en steun.
En Pukkie, jij ook veel sterkte. Je zei dat jouw antwoord na een jaar nog steeds nee was, betekent dit dat je bij je vrouw weg bent of dat je er over denkt maar dat het voor jou ook moeilijk is om weg te gaan bij iemand waar je voor de rest wél gelukkig bij bent?

Oeps, per ongeluk 2 keer op verzenden gedrukt! Dus 2 keer dat lange verhaal.....sorry! Dit is voor het eerst dat ik op dit forum ben en weet niet zo goed hoe dit allemaal werkt, ik zie nu een reactie van pukkie en ik zie iets over e-mail, betekent dit dat je ook emailtjes naar elkaar kan sturen?

Bedankt. Heb het bericht verwijderd (nou ja, op een . na dan, er moest iets staan) en heb nu door hoe het werkt met die profielen, was nog niet echt bekend met het forumgebeuren.
Maar die herkenbare familie-afkomst, geldt dat voor jouw of jouw vrouw? Aan jouw berichtjes hier op het forum te zien denk ik niet dat jij uit zo'n kille omgeving komt.

Nee hoor, juist niet negeren. Dat maakt nou precies wie en hoe we zijn. Ik ben ook opgegroeid in een hele liefdevolle omgeving en dat wil ik voor mijn kinderen ook. Ik wil ook dat ze zien dat hun ouders elkaar knuffelen en kunnen zien dat ze van elkaar houden. Mijn ouders hielden vreselijk veel van elkaar, helaas zijn ze allebei veel te vroeg overleden. En als ik zie hoe het bij mijn schoonouders gaat.....ze houden wel van elkaar, zijn altijd samen maar het is zo gevoelloos, ze hebben ooit voor elkaar gekozen en zijn bij elkaar gebleven omdat dat zo hoort. En zo denkt mijn man ook. Hij is een beetje conservatief en ik juist niet. Ik sta altijd open voor nieuwe dingen, kan overal van genieten en laat dat ook merken ook. Ook op sexueel gebied. Maar ik heb bij hem het idee dat hij niet kan genieten van sex, hij heeft dat nooit zo laten merken. Alsof het iets is dat nou eenmaal bij het huwelijk hoort, 1 keer in de week rechttoe rechtaan sex omdat dat zo hoort. Zo is hij ook met eten; je eet omdat het moet. Ik kan uuuren aan tafel zitten en genieten van lekker eten en een lekker wijntje. Ik kan de lekkerste dingen voor zetten, hij eet het gewoon op, wat ik ook neerzet, zonder commentaar. Soms zegt hij weleens dat ie het lekker vindt maar zal nooit echt genieten.
Ik heb weleens tegen hem gezegd dat het met eten net is als met sex: óf je eet je bord leeg zonder echt te proeven wat je eet en vult alleen je maag, óf je maakt van het eten een feestje met alles erop en eraan en je zit dan heel lang aan tafel te genieten (en af en toe een snelle hap tussendoor is ook lekker!). Maar hij vindt dat een belachelijke vergelijking. Maar ik denk er wel zo over. En ik wil niet alleen mijn maag vullen maar wil alles erop en eraan. En genieten en zien dat de ander ook geniet. Maar bij mij is het resultaat dat ik dus helemaal niet meer wil, én dat ik eigenlijk nooit meer echt lekker kook. Wel gezond voor de kinderen. En als ik alleen eet met de kinderen dan doe ik wel mijn best om het eten er leuk uit te laten zien. Ik wil mijn kinderen leren genieten en leren praten, echt praten, zodat ze later ook niet van die gesloten personen worden, en dat lukt me aardig, maar ik wil ook dat ze ons zien knuffelen maar dat lukt me dus niet.

Ellybelly,

Weet je, nu ik alles heb opgeschreven is het zó duidelijk voor mij dat ik echt iets moet gaan doen. Ik ga de stap nemen. Ik wil voor mezelf wel het gevoel hebben dat ik er alles aan heb gedaan. Dus.......... morgen ga ik op zoek naar een deskundige. Ik ga het proberen. Als ik iemand heb gevonden ga ik het dit weekend met mijn man bespreken.
En het is precies zoals je zegt, hij vindt alles wel best zo, komt altijd pas laat uit zijn werk, de kinderen liggen dan vaak al op bed, (maar hij helpt 's ochtends wel met de kinderen hoor) en dan warmt ie zijn prakkie op, gaat eten en valt dan op de bank in slaap. Maar dat heb ik allemaal al beschreven in mijn vorige berichtjes. Ik ga op zoek naar een relatiedeskundige!!!! (Ik weet nu al dat ik daar de slappe lach ga krijgen, want ik weet zeker dat ik dan aan een paar van die sessies uit Gooische vrouwen moet denken, die waar Anouk zich vergrijpt aan de psycholoog en die waarin Sherryl en haar man als opdracht meekrijgen dat ze elkaar dagelijks een complimentje moeten geven haha) Maar ik ga er wel met een hele serieuze bedoeling naartoe en zal alle vooroordelen die ik heb van me afzetten. Het was altijd een hoge drempel maar door oa jullie reacties en alle andere dingen die ik op dit forum heb gelezen ga ik toch de stap nemen. Als ik al die verhalen hier lees denk ik altijd dat ik de oplossing voor andermans problemen heb, en dat is vaak praten over de problemen, maar zelf doe ik het niet en laat me afremmen door de geremdheid van mijn man. En dat ben ik zat!!!Ik hou je op de hoogte.
Liefs, Vicky