Het is toch bijna te bizar voor woorden, dat zoiets kan gebeuren in dit overgepamperde landje?
Een heel raar land, ze maken zich druk om kleine dingen en dit heeft geen prioriteit. Er ligt nu wel een verzoek om teruggeleiding bij het ministerie van buitenlandse zaken in Syrie. Het ministerie van Buitenlandse Zaken zegt dat het uniek is wat er al allemaal voor 'deze zaak' is gedaan.
Na de scheiding dreigde hij meteen met ontvoering. Er was natuurlijk een soort van omgangsregeling en u moest de kinderen wel met hem alleen laten. Was u niet bang?
Toen we gingen scheiden waren de kinderen twee en vier en aangezien mijn ex weinig met kleine kinderen had, was er toen nog geen sprake van een dreigende ontvoering. Hij gaf ook aan bij de rechter dat hij geen zorg kon dragen voor de kinderen en in het begin was er ook een bezoekregeling van één dag per week bij mij thuis. Pas na twee jaar gingen ze daar slapen.
Toen was de angst er wel?
Zeker, ik heb ook bij de rechters aangegeven dat er een kans was dat mijn kinderen ontvoerd zouden worden. Hij had namelijk al eens gezegd: "Wat je het allerdierbaarst is ga ik van je afnemen." En ook: "Er is hier in Nederland niemand die mij vertelt wat ik met mijn kinderen mag doen." Ik zat in die tijd in een soort van achtbaan langs instanties waar ik mijn angst uitsprak. De kinderbescherming en Jeugdzorg. Ik heb voor beide instanties geen goed woord over.
Was hij toen al bezig met een ontvoering?
Misschien, maar eerst was er nog een rechtzaak, waarin hij verzocht om de kinderen in zijn paspoort bij te mogen schrijven. Toen zei ik ook: "Jullie kunnen heel veel van me gedaan krijgen, maar hij krijgt ze niet in zijn paspoort." Die zaak heb ik gewonnen en de hoger beroep zaak daarna ook. Vader mocht de kinderen dus niet bijschrijven in zijn paspoort, maar omdat we toch een beetje vertrouwen in elkaar moesten krijgen, ook omdat het op deze manier niet leuk voor de kinderen was, moest ik de kinderen voorzien van een Nederlandse identiteitskaart. Zodat vader niet alleen beperkt bleef tot een camping in Nederland.
Hoe reageerde hij daarop?
In het begin goed. Eerst nam hij ze een weekje mee naar Frankrijk en exact op het afgesproken tijdstip bracht hij ze keurig terug. Na die vakantie was hij ook heel toegeeflijk en kwam hij zelfs langs voor een kop koffie.
Afbeelding verwijderd door redactie Afbeelding verwijderd door redactie
Allemaal met voorbedachte rade dus?
Achteraf gezien denk ik van wel, weet ik eigenlijk wel zeker. Het jaar erop in januari ging het eigenlijk mis met mijn zoontje. Hij is autistisch en kreeg wekelijkse therapie en medicatie voor zijn stoornis en mijn ex vond dat allemaal flauwekul. Hij vond het een mama's-kindje en vond dat ik hem teveel verwende. Ammar was zelfs zo bang dat hij een keer door het raam is gesprongen omdat zijn vader hem kwam ophalen. Uren later vond ik hem pas terug bij ons in de garage onder een plank waar hij zichzelf lag te wiegen. Toen heb ik gezegd: "En nou is het verdomme afgelopen. Ik neem nu zelf de beslissing, ik wil niet dat mijn kind zo lijdt en mijn kind gaat niet meer naar zijn vader." Ammar is toen vanaf maart niet meer bij zijn vader geweest, maar het was niet zo dat ik wilde dat ze elkaar niet meer zouden zien, dus kwam vader wel gewoon bij ons. Ammar zat er gewoon even helemaal doorheen en als een kind door een raam gaat springen, is het ver heen. Dat doet iemand niet zomaar.
En uw dochtertje?
Mijn dochtertje wilde wel gewoon naar papa en dat gebeurde ook. Daar heb ik haar helemaal vrij ingelaten. Vader had ook een Nederlandse vriendin (achteraf gezien ook medeplichtig aan de ontvoering) en op een gegeven moment kwamen vader en vriendin steeds vaker bij mij thuis en begonnen ze steeds maar weer over de komende zomer, dat Ammar eigenlijk toch echt mee moest naar Frankrijk. Toen begonnen ze Ammar om te kopen. Hij kreeg honderd euro en een mobiele telefoon als hij wel meeging naar Frankrijk. Toen spookte het wel door mijn hoofd: wat is dit waarom moet Ammar zo nodig mee?
Op 7 augustus zouden ze dus weer twee weken naar Frankrijk gaan en als verrassing voor de kinderen zouden ze dan Euro Disney bezoeken. Ook om Ammar mee te lokken. En dat lukte, want uiteindelijk besloot Ammar toch te gaan: "Mama, ik ga toch maar want ik wil zo graag een mobiele telefoon en naar Euro Disney en anders is Sara ook zo alleen." Ik heb hem toen wel gezegd dat ik die beslissing niet voor hem kon nemen, maar dat hij het niet voor een mobiele telefoon moet doen, maar omdat hij het zelf graag wil.
Afbeelding verwijderd door redactie
En toen gebeurde uiteindelijk toch waar u al die tijd bang voor was. Wanneer kwam u erachter dat ze helemaal niet in Frankrijk zaten?
Toen nog niet. Op 7 augustus kreeg ik een sms-je van vader dat ze veilig waren aangekomen in Frankrijk. De dagen erna kwamen er verschillende sms-jes met: het gaat goed met ons, we hebben het heel erg naar onze zin.
Op 19 augustus zouden ze einde van de middag terugkomen, maar ze kwamen niet terug en ik wist meteen dat het fout was. Je hebt al zolang dat idee in je achterhoofd en op zo'n moment weet je het gewoon meteen zeker. Ik ben gaan bellen, met de ANWB of er ongelukken waren geregistreerd, met ziekenhuizen in Nederland en Frankrijk, ik heb het kenteken doorgegeven. Allemaal niks. Toen bleek ook dat het Franse nummer dat mijn ex me had gegeven helemaal niet bestond. Ik was volledig in paniek. De volgende morgen heel vroeg heb ik de ouders van zijn vriendin gebeld en zij vertelden me dat ze me niet bang wilden maken, maar dat ze al die tijd ook nog helemaal niets hadden gehoord. Hun dochter nam de telefoon zelfs niet aan. Toen was ik ook nog even heel bang dat ze met zijn allen omgebracht waren. Ik ben blijven bellen en er was niemand die de telefoon aannam.
Twee dagen later kreeg ik een telefoontje van de ouders van zijn vriendin met de vraag of ze even langs mochten komen. Zij vertelden me dat ze via een informant hadden gehoord dat vader, vriendin en de kinderen al op 7 augustus naar Syrië waren gevlogen.
Een dag later belde hij zelf: "Janneke, je hoeft je geen zorgen te maken, we zijn met de kinderen in Damascus." Hij vertelde toen dat hij gevlucht was omdat hij in Nederland bedreigd zou zijn door racisten en dat ze hem een pistool tegen zijn hoofd hadden gehouden. Hij beloofde me meteen terug te komen als de zaak was opgelost…
Vanwege de inhoud van dit aangrijpende verhaal, vond ik het geen optie om het verhaal drastisch in te korten. Het werden twee delen.
Lees hier het vervolg van dit vreselijke drama…
Tracy
Claudia
cabrio_babe
Suzanna
LL.
Pebby
Francesca
Anton
lisette
Jij
