Vrouw.nl - Vreemd vertrouwd - Esther

De eerste vlucht verloopt voorspoedig, maar in het laatste uur krijgen we stevige turbulentie voor de kiezen. Het blijkt erg slecht weer te zijn boven Atlanta, en zoals ik later zie ook in andere delen van Amerika, waar tornado’s slachtoffers eisen. Alle passagiers zijn opgelucht als de piloot het toestel redelijk rustig aan de grond weet te zetten. Ik moet acht uur zien te overbruggen op Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport. Dat lijkt behoorlijk saai, maar is wel te doen. Het eerste uur ben ik kwijt aan de veiligheidsmaatregelen en aan het als een kip zonder kop rondlopen. Dit is het drukste vliegveld van het land en dat is wel te merken! Ik voel me werkelijk zoals op een ruimteschip in een aflevering van Star Trek. Alles gaat met letters, cijfers en kleurcodes en zelfs de prullenbakken zijn automatisch. Het is chaotisch druk en er loopt een aanzienlijke hoeveelheid in licht legergroen en canvas geklede militairen rond. Naast een van de food courts waar ik mijn toevlucht heb gezocht zit plompverloren een man die zich uitleeft op klassieke pianomuziek aan een bruine vleugel. Verder is alles om me heen vooral vreselijk Amerikaans, waardoor ik me echt een vreemde eend in de bijt voel.

Mijn vlucht naar Santiago vertrekt met een uur vertraging door de afwezigheid van twee passagiers, waardoor de acht uur overbruggen er ongemerkt negen worden. Van de vlucht krijg ik verder weinig mee, ik ben alleen wakker als er iets te eten geserveerd wordt. Na het ontbijt kijk ik slaapdronken langs de mevrouw naast me uit het raampje van het vliegtuig. In de felle ochtendzon liggen daar de toppen van de Andes. Dit is het moment waarvan ik verwachtte: wanneer ik dit zie, ben ik terug in Santiago. Dezelfde stad, maar weer een ander huis, een thuis hopelijk. Wat zou me dit keer te wachten staan?



Het is drie dagen later en langzaam begin ik te wennen aan mijn appartementje. Het is oud en heeft paars-met-crèmekleurige muren en zo’n krakende houten vloer. Ik poets en schrob als een ware huisvrouw, ruim op, koop bij en herschik, en met iedere handeling wordt het gevoel in het huis van iemand anders beland te zijn minder. Best therapeutisch eigenlijk. De lange wand achter de oude bank is een groot prikbord en leeg staat dat nogal ongezellig. Dus knip ik interessante of grappige stukjes uit de krant en leuke mode-plaatjes uit reclamefolders, ik vermeng studieonderwerpen met persoonlijke interesses. Zo wordt deze plek steeds iets meer van mij. Bij gebrek aan televisie en vooralsnog ook internet is de aanwezigheid van een radio een zegen. Het is wel een vreemd gevoel om van de Nederlandse winter ineens in de Chileense zomer beland te zijn. Na een warme dag geeft de neonreclame die ik vanaf het dakterras kan zien aan dat het ’s avonds laat nog 27 graden is. De ergste moeheid van de reis heb ik nu wel achter de rug en ik hervat oude gewoontes, zoals het genieten van een wandeling door het centrum zonder speciale reden.



Ik ben niet gelovig, en ik vermoed dat ik dat voorlopig ook niet ga worden, maar de kathedraal van Santiago aan het Plaza de Armas beschouw ik steeds meer als ‘mijn’ kerk. Ik heb er al zo vaak koelte en rust gevonden dat het inmiddels een gewoonte is om er even naar binnen te gaan als ik in het centrum ben. Er komen mensen uit alle lagen van de bevolking, en zo hoort het ook wat mij betreft – het huis van God is tenslotte open voor iedereen. Plaza de Armas zelf is ook een geliefde plek, al ben ik er altijd wel op mijn hoede voor de zakkenrollers waarvoor het een reputatie heeft. De vele duiven die massaal opvliegen bij elke schrik, de kinderen die zwemmen in de fontein, de toeschouwers bij het schaken en dammen in de muziekkapel, de mollige vrouwen die steunen onder het geklaag van hun kinderen, de cartoontekenaars en degenen die het Woord verkondigen – ze zijn er altijd, lopen tussen het groen en houden alle bankjes in de schaduw bezet. Ik kan er uren zitten en alleen maar indrukken opdoen. En steeds stel ik me dezelfde vraag: wat is het toch met deze plek? Is dit mijn thuis of ben ik altijd op de vlucht voor mijn eigen leven? Een antwoord heb ik nog nergens gevonden. Zelfs niet in de kerk.

Eerder verschenen delen:
Deel 1: Voorbereidingsstress!