In mijn mailbox een mailtje uit Brazilië, ik lees ze altijd met een dubbel gevoel; ik weet hoe moeilijk de meeste mensen het daar hebben, maar ook dat ik nog nooit zo veel lachende gezichten heb gezien als in dat prachtige land. En deze keer weer een vrolijk bericht: het is carnaval in Olinda, 'carnaval voor iedereen, want daar hoef je geen ticket te kopen zoals in Rio,' lees ik. Snel bekijk ik even de foto's en zie de vrolijke, gekke, mooie gezichten, en de vele oudere dames (rond de 70) die zich ook helemaal overgeven aan het feestgedruis. De zonnige beelden, kleurige mensen en de vrolijkheid doen wel wat met me. Wat lijkt Nederland saai...
Ik steek een kaarsje aan en installeer me aan onze keukentafel die her en der is verspreid met knuffelkaartjes (affirmatiekaarten voor kinderen), resten verf, stiften potloden en kranten. Ik probeer tussen de rommel mijn hoofd te ordenen, wat natuurlijk niet lukt...wat raar!
'Dan maar een paar kaartjes pakken'. Denk ik. En ik pak drie knuffelkaartjes van de kinderen en leg ze naast elkaar neer.
1.DANSEN laat de muziek je pakken
2.SPELEN gebruik je fantasie
3.MUZIEK wat is jouw toon?
De kaarten passen voor mijn gevoel helemaal bij het mailtje uit Brazilië en bij de cursussen Fantasie in beweging die ik jaren geleden heb gegeven aan jonge kinderen. De cursussen gaf ik omdat voor mij verbeelding een van de grootse schatten is die wij zomaar hebben gekregen en ten alle tijde kunnen gebruiken.
Mijn blik valt even later op het FD magazine. Bij de rubriek Lifestyle staat: Stilte is de nieuwe luxe. En daarom blader ik vanzelf het hele blad maar door. Op de laatste pagina: Huis te koop is het toch even slikken.
Daar staat 'mijn huis'. Het was ooit het huis van mijn dromen. Het huis waar ik bijna dagelijks mijn rondje fietsen, langs de ganzen met mijn kleintjes deed. Zo heerlijk buiten en toch zo dicht bij de stad.
Aangezien ik toen al in de kracht van verbeelding geloofde, leek het mij leuk om met dat huis (en toch maar niet een kasteel) te beginnen. Vlak bij de school van de oudste, net buiten het centrum, maar wel dichtbij en modern. En het belangrijkste: een huis met veel licht en enorme ramen. Kortom, in die fase van ons leven het ideale huis voor mijn gezin. Ik ging visualiseren en deed er erg mijn best op.
Toch waren er twijfels : Wil ik dit wel? Zou ik niet liever meer richting strand en duinen willen wonen? Om het allemaal nog wat ‘echter’ te maken, begon ik alvast met wat dozen in te pakken, want je weet maar nooit...
En toen belde een kennis (inmiddels vriendin) mijn man op met de mededeling dat zij gingen emigreren en of wij interesse hadden in het huis. Niet veel later trokken wij ons nieuwe huis in.
Het meest bijzondere is dat deze woning een kopie is van het huis van mijn visualisatie, maar dan in de buurt van het strand en de duinen...
Welkom!
Jij
