Vrouw.nl - Ben ik een bitch? - Archief

Er wordt mij wel eens gevraagd waarom er toch zo weinig vrouwen op de radio te horen zijn. Dat heeft vast te maken met de Nederlandse dj-tradities en met het trieste feit dat er sowieso weinig vrouwen in ons land aan de top staan. Maar misschien lijden wij Nederlandse vrouwen wel met allen aan dezelfde kwaal: we willen aardig worden gevonden. En dat is funest als je carrière wil maken, zeker in de radiowereld die wordt gedomineerd door mannen. Die hebben namelijk helemaal geen last van die dwang om aardig te worden gevonden.

Als je tijdens een vergadering als vrouw op je strepen gaat staan, word je soms zo boos dat je moet huilen. Jij denkt ook dat je baas heus wel kan aanvoelen op welke klus jij zit te azen, dus er om vragen hoeft niet. En complimenten? Daar kun je niet mee omgaan, dus die wuif je weg. Nee, je durft jezelf nooit op de borst te kloppen, want je bent heus niet de allerbeste.

Persoonlijk was ik nog extremer, wat die kwaal betreft, want ik liet als kind zelfs volledig over mij heen lopen. Een voorbeeld: mijn ouders zetten mij in een attractiepark in de rij en een half uur later stond ik nog steeds achteraan, omdat ik iedereen liet voordringen. Toen ik als groen blaadje van achttien bij de lokale omroep begon, kon ik ook nog helemaal niet voor mezelf opkomen. En in alle betaalde mediabanen daarna heb ik keihard mijn best moeten doen om serieus te worden genomen.

Jarenlang was ik zo'n dat typje dat per se aardig gevonden wil worden. Dat wás ik dus, want ergens onderweg ben ik ermee opgehouden. Ineens was daar het besef dat ik zélf mijn kansen moet creëren, door precies te zeggen wat ik wel en niet wil. Kwestie van vaak genoeg over je heen laten lopen, denk ik, want dan besluit je resoluut om het haar op je tanden te laten groeien in plaats van het weg te poetsen.

Inmiddels werk ik bijna twee jaar bij Q-music, waar ik word gewaardeerd om wat ik kan en hoe ik ben. Mijn mannelijke collega's noemen me wel eens 'diva', omdat ze weten dat ze me daarmee op de kast krijgen. Maar ik had nooit verwacht dat ik nog eens tien keer per dag het woord 'bitch' naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen. En dat 'bitch' moet ik zelfs opvatten als compliment, want ik ben genomineerd voor de Radiobitch Award in de categorie Nieuwslezers. En dus gaan alle schatten op mijn werk en al m'n vrienden op mij stemmen, want ik ben toch wel de grootste bitch, roepen ze enthousiast.

Ga jij ook stemmen? Op mij? Nou ja, uhm, het hoeft niet hoor. Je kunt natuurlijk ook stemmen op één van die andere genomineerden, want ik gun het die andere meiden ook natuurlijk. Van harte zelfs. Dus, uhm, als je iemand anders beter vindt, want dat kan natuurlijk, dan is dat prima, want ik ben heus niet helemaal en alleen de allerbeste ofzo. Echt niet.

Shit, ben ik blijkbaar toch nog geen echte bitch.