Vrouw.nl - Foute mannen... - Mooi

Zoek hulp en werk aan je eigenwaarde! Je bent veel te afhankelijk lijkt het...je verdient beter dan dit!

het maakt niets uit hoe hoog je opleiding is en wat je verdient (ja je bent minder afhankelijk dau meer reden om weg te gaan bij hem) het feit dat je wel bewust bent van de situatie waar je in verkeerd zegt mij al dat je de stap moet nemen om weg te gaan...ik zou nooit "fuck-off"tegen mij laten zeggen...ga gewoon weg..maak gebruik van de mogelijkheid dat je jezelf kan voorzien en kies voor jezelf

Leeft dit forum nog??

Foute mannen ruiken vrouwen die zichzelf 'minder' vinden, en handelen ernaar.

Ik denk dat dat klopt, maar ik heb helemaal geen minderwaardigheidscomplex. Ik vind dat ik er goed uitzie en ben blij met mezelf. Maar ik hecht me gewoon snel aan iemand, ik claim me er aan vast. En als dat eenmaal gebeurd is heeft hij me totaal in zijn macht. Ik weet niet meer wat goed of slecht is.. In een ruzie kom ik wel voor mezelf op, we hebben ruzie en ruzie hij slaat me. En hij begint me te negeren. Ik vind dat een vreselijk gevoel ik voel me dan zo afgewezen, ik krijg dan het idee dat ik het fout heb gedaan. En dat ik het dus moet goed maken. Ik ben wel eens zo ver gegaan dat ik het goedmaakte door middel van seks. En dan was alles weer goed. Dan begon hij mij te domineren, ik was blij dat het weer goed was dus ik liet alles met me doen. Ik merkte heel erg dat ik minder sterk was dan hem dus ik voelde me echt een onderdaan. Ik had het idee dat verzetten geen zin had. Op een dag deed ik dat ik dacht nu laat ik zien dat ik het niet toelaat dat we seks hebben als ik dat niet wil. Ik liet duidelijk merken dat ik NIET wilde maar hij ging maar door, er leek geen einde aan te komen. Toen voelde ik me zo machteloos, ik realiseerde dat ik dit niet verdien! Dat die man niet goed voor me is! Sinds dien ben ik weg bij hem, en ik spreek hem nooit meer. Ondanks alles wat hij me geflikt heeft vind ik het nog steeds heel erg dat ik hem niet meer spreek. Ik bedoel je hebt wel van elkaar gehouden en elkaar dan opeens maanden lang niet spreken voelt nog steeds vreemd.. Ik ben ten einde raad.

foute man.....ik ken er ook zo één, en idd, narcistisch trekje heeft hij wel, aantrekken en afstoten, maar eigenlijk heb ik medelijden met zo'n man, midden 30 en dan zo een gedrag, dat is geen man....dat is een jongen, wordt hij ooit volwassen, die kickt daar precies op om zo met een vrouw om te gaan, en dan ook nog zeggen, ik weet wat vrouwen willen horen maar bij jou doe ik dat nt waren letterlijk zijn woorden, moet altijd zijn zin hebben, en als ik dan wou stoppen ermee, was het, dat wil ik nt en jij doet mij pijn, en ik bedoel het wel goed, blijkbaar hoort hij ook bij die groep mannen

Een mooi gedicht en erg waar!

Foute mannen zeggen precies de goede dingen.
Ze weten wat je wilt horen, ze weten welke aandacht je nodig hebt.

Een foute man, die tilt je op een voetstuk, hij laat je geloven dat hij je aanbidt.
Hij is spannend, heftig, wild en onberekenbaar.
Hij weet wat passie is, hoe je een vrouw moet behandelen.
Hij laat je hart overlopen, je hoofd tollen en je komt wekenlang niet meer met je voeten op de grond.
Je voelt je beter dan ooit, je bent verslaafd!!!!!!

En dan………………….dan gaat het gevoel weg.
Hij vindt je ineens niet meer zo geweldig, je vraagt je dingen af “wat heb ik fout gedaan?” en “hoe krijg ik dit gevoel weer terug?”
Misschien als ik hem gelukkig maak, dan houdt hij weer net zo van me als eerst.
Dus bijt je door, je wilt dat geweldige gevoel terug, je gaat over je grenzen heen.
Je laat hem zien hoeveel je van hem houdt.
Na een tijd ben je een soort hondje, dat bedelt om een klopje en een aai van de baas.
Je begrijpt niet wat je verkeerd hebt gedaan en betrekt het op jezelf.

Foute mannen…………Ze tillen je hoger dan je ooit bent geweest en dan val je dieper dan je je ooit had kunnen voorstellen.
Foute mannen…………Ze laten je zien wat passie is en dan laten ze je zien wat pijn is, zowel lichamelijk als emotioneel.
Foute mannen…………Ze lachen naar je en je voelt je geweldig.

Totdat het meer pijn doet dan goed.
Totdat je angst voelt.
Totdat het goede gevoel niet meer opweegt tegen het slechte gevoel.

En dan……………besef je dat je hem niet kunt helpen en/of veranderen………………..en dat het allemaal een illusie is geweest.

Hee Lourdes, goed dat je hulp hebt gezocht. Ik geloof dat je iemand nodig hebt die je bevestigd dat je zeker niet dom bent. Het kan iedereen overkomen namelijk! Lees eens terug, velen zijn je voorgegaan en zullen nog voor zo'n fout type vallen.

Pas wanneer je sterk genoeg bent, kun je je losmaken van zo iemand en dat bewijst tevens jouw kracht. Ik hoop dat dit gegeven je gevoel voor eigenwaarde zal sterken.
Die gevoelens van woede en haat, je gebruikt voelen etc. ik herken het maar al te goed, maar deze gevoelens zullen slijten op den duur. Dit weet ik uit eigen ervaring. Ik kan je voor de verwerking helaas geen handvat aanreiken. Eenieder verwerkt het op een eigen en dus andere manier.
In feite heb je een deel van het antwoord zelf al gevonden: tijd heelt alle wonden, ook de jouwe! Ik wens je veel succes en sterkte toe!

Het is meer dat ik me nu een foute vrouw voel

Dat vraag ik me nou ook steeds af.
Waar mijn verstand altijd voor de verstandigste weg koos......lijken mijn gevoelens nu het heft in handen te krijgen.
Sinds de geboorte van mijn dochter, 10 jaar geleden, ga ik alleen door het leven en niet omdat ik geen man zou willen maar gewoon omdat het zo gelopen is. Immers druk met werk en kind. De eerste jaren wilde ik geen onrust in ons leven door relaties aan te gaan die mogelijk geen stand zouden houden en ongemerkt gingen er 10 jaar voorbij waarin ik niet echt bezig was met relaties. Nee, ik was een leven aan het opbouwen voor mij en mijn dochter.
Ik ben natuurlijk niet van steen en ontmoet wel eens leuke mannen maar veel verder dan een beetje fantaseren van mijn kant was er eigenlijk nooit bij.
Toen ik deze man leerde kennen was ik meteen verkocht maar liet dat niet merken. Schaamde me om deze gevoelens te hebben voor een getrouwde man en probeerde hem zo veel mogelijk te ontlopen. Merkte op een gegeven moment wel dat hij steeds bij me in de buurt probeerde te komen en wist dat lange tijd te omzeilen. Ik had op een gegeven moment echt buikpijn van hem.
Uiteindelijk kregen we via mailen toch wat contact met elkaar, vertelde hij van zijn gevoelens en ik uiteindelijk van die van mij. Na lang aarzelen zijn we elkaar maar eens gaan ontmoeten buiten het werk en toen was ik gewoon niet meer in staat tot helder nadenken. Ik wilde net zo graag als hij, simpel zat.
Dacht dat de spanning er daarna wel af zou zijn en dat we het konden afdoen met een slippertje, wat klinkt dat stom nu, maar dat was dus niet zo.

@ Zonnebloem. Mij is nu ook meer duidelijk geworden: jij schrijft dat je je gevoelens voor hem niet liet merken, maar blijkbaar is dat toch niet helemaal gelukt. Hoe meer jij hem ontweek, des te spannender jij werd voor hem.
Hij heeft je uiteindelijk weten te veroveren doordat jij toegegeven hebt aan je gevoelens voor hem.
Goed, het is nu eenmaal gebeurd, maar wat nu? Is hij bereid om zijn huwelijk op te geven voor jou? Zo niet, moet je je serieus afvragen of dit écht is wat jij wilt (stiekeme afspraakjes, altijd op de 2e plaats met bijbehorende rotgevoelens, etc.).
Daarbij kun je ook niet om jouw dochter heen. Straks (of misschien doet ze dit nu al) gaat ze vragen stellen en wat ga jij haar dan antwoorden?

Er is ook nog een ándere partij, zijn vrouw, en misschien heeft hij ook kinderen?

Zonnebloem, misschien kun je proberen wat meer afstand van hem te nemen en er eens over te praten met iemand die je vertrouwt. In ieder geval met iemand die jou hierom niet meteen veroordeeld, want je bent geen foute vrouw en ook beslist niet stom, je bent alleen maar verliefd....

@Zonnebloem. Dat gevoel had ik al over jou...

@Zonnebloem. Dat loslaten is moeilijk, dat begrijp ik, maar ik vind dat je het juiste hebt gedaan. Hij moet zélf tot bepaalde inzichten komen. Ik begrijp alleen niet zo goed wat zijn vrouw bedoelt met nieuwe teleurstelling?
Enfin, hoe het allemaal gaat uitpakken (kiest hij voor zijn gezin? of is dit het begin van het einde?) moet je idd afwachten.

Maar ik schat wel in dat hij nog contact met je opneemt. Het lijkt mij tussen jullie nog niet "af" namelijk.... maar goed, wat voor besluit je in de toekomst ook zult nemen, ik wens je daarbij heel veel sterkte en alle goeds toe!

Okee veel te laat heb ik deze side gevonden, eigenlijk door een soort boosheid, van nou ff zien of er op Internet wat over bestaat en ja hoor wat een herkenning!!....het is nu 8-weken geleden en ik kruip door de dagen heen.
Het begon zeer onverwachts in April, was onderweg naar Nederland toen ik een s.m.s. kreeg van "de Prins" ontving we hadden in France nummers uitgewisseld om via de e-mail elkaar wat beter te leren kennen......... Even ter verduidelijking een goede vriendin woont sinds een paar jaar in Frankrijk en de persoon in kwestie had ik vaker terloops ontmoet bij haar.. een aantrekkelijke Peruaanse-Fransman en alleen...ontzettend veel "uitstraling"(later hoorde ik diplomaat geweest man van de wereld ha-ha ) al had ie n friettent in brabant makkelijker dus..
Vanaf dat moment mailde we elkaar regelmatig en ik ontving zulke mooie brieven dat mijn adem in m'n keel bleef zitten..en na een tijdje kwam hij naar me toe ff 814 km.rijden en dat voor mij, dus helemaal in de wolken ... Alles was perfect en we spraken in het engels met elkaar. en tja dan ga je toch met elkaar naar bed , een zeer gepassioneerde zuid-amerikaan , de sex was het bestte wat ik ooit heb meegemaakt.........
Vol mooie woorden en beloftes weet ik nu....(voor de toekomst )......
Of ik reed zijn kant op of hij kwam bij mij, 3-weken was t langste wat we zonder elkaar konden spraken we af i.v.m. zijn werk.Hij verhuurd zijn chatteau aan gasten. Ja hoor een echte prins met een kasteel maar het was er zooo groot en niet knus, dat ik er soms moeilijk kon wennen vooral de stilte van de provance en hij deed erg moeilijk als ik even wegwildde naar vriendin of t dorp in dus ik pastte me aan.(ik verwardde bezitterigheid met zorgzaamheid...) mocht trouwens ook niet roken (help wat ben ik vaak tijdelijk gestopt want wil er eigenlijk ook wel vanaf maar t was zo spannend allemaal).. ik was zoo verliefd, hij was m'n vriend m'n soulmate m'n maatje en wat hebben we veel zitten praten bij hem ,god wat hield ik van die man en dacht alleen maar aan een wereld samen met hem,
Hij zou stoppen met werken en zette z'n chatteau te koop, jee allemaal voor mij...Ik zei nog zo; Don't stop working for a women!! maar zal t nu nooit weten...Hij wou samen met mij leven en oud worden "You are the women I been looking for my life" ....I don't want to live annather day without you..

Als ik de verhalen van jullie lees dan zie ik inderdaad in dat hij net op een moment in mijn leven kwam waarin ik na 15- jaar voor mijn zoon te hebben gezorgd die nu bij z'n vader woont, opnieuw moet wennen om alleen te wonen.....en na een jaar opleiding gestopt i.v.m.burnout, het kon dus niet op en tja ik dacht dat hij de liefde van m'n leven was..en vond t helemaal geweldig. Hij zei dat ik als ik in France woonde altijd op bezoek naar m'n zoon/familie/vrienden kon, en ik werd Europees m'n land werd groter...En n huis in nederland houden net als hij in Peru. Inmiddels is ook m'n vader overleden die hij heeft ontmoet de 2-e keer was hij net te laat... ging mee naar de begrafenis en heeft natuurlijk mijn hele familie ontmoet!!
Hij beloofde zoveel, en ik geloofde alles....... tot t moment waarin 3-kaarten uit Peru nooit aankwamen, 5-weken bij zijn vader ik werd elke dag gebeld dat ie me zo mistte...ik werd gek van onrust en verlangen om bij hem te kunnen zijn ..In April a.s.gaan we samen..
Half november was hij er voor m'n verjaardag, kwam 3-dagen later omdat z'n boot gekeurd moest worden ??? toen snapte ik er al helemaal niets meer van mijn gevoel zat tegen t plafond...wat kon ik doen.Hij is zooo die vrijheid gewend.....
Maar bij aankomst voeldde hij al een beetje afstand van mijn kant ...(ik verloor mijzelf steeds meer in hem) ik wou geen dag meer zonder hem leven en ook m'n vrienden beaamde dat hij maar eens stappen moest ondernemen...Ben al maanden heel duizelig en kan de rust in mezelf niet meer vinden...
En na een paar onherkenbare dagen waarin hij elke keer achter zijn laptop-voor zaken, of in een boek verdween en na mijn stressverjaardag,waarin hij regelmatig gewoon ging lezen met alle vrienden eromheen, sprak niet tegen mij (heb er nog well uitgekregen zeer "dissapointed"omdat hij z'n eigen ontbijt moest maken omdat de visite al kwam...(eigenlijk heb ik toch een ontbijtje verdiend? ik was jarig!! 50 word je maar 1x....
De dag erop wederom gevraagd wat er aan de hand was, maar "I don't want to discuss about it " ik was Op-van-de-zenuwen wat gebeurt er? Zijn innemend lieve persoonlijkheid was omgedraaid in een ijzig onvoorspelbaar persoon...zonder lach, wou niet praten, Heb s'middags nog een keer gevraagd maar ik "Puchte" hem en respecteerde hem niet ...waarop ik dan weer zij dat hij mij niet respecteerde omdat ik hem een vraagsteldde... en hij wou niet praten, waarop ik eigenlijk direct heb voorgesteld dat t dan maar beter was dat ie naar huis zou gaan ......... en daar ging hij binnen 4-tellen met koffertje en laptop ik dacht dan ga je maar naar Amsterdam !! naar de "H"sorry maar de laatste dagen voeldde net als een hotel ...slapen/ ontbijt/lunch/diner......en bediend willen worden heelemaaal niets doen ONHERKENBAAR........Ik zie m nog gaan dat beeld ........ Het leek wel een" respectspel te zijn geworden" snap er eigenlijk nog steeds helemaal niets van alleen weet ik dat t heel veel energie kost om dit te begrijpen ...Zie nu ook wel in dat hij een heel onrustig leven had, vergat op tijd te eten en zoveel toestanden altijd omdat ie ook nog een beetje veel spullen bezit waar telkens van alles mee aan de hand was, en ik luisterdde altijd naar alles...en snapte er niets van...helemaal geen rust in zichzelf, maar dat zou wel komen als we samen zouden zijn dacht ik..Hoezo ik ben toch z'n moeder niet? ooohhh wat kun je ver gaan.....

Vriendinnen zeggen dat t goed is dat ik m de deur uit heb gezet weet ik verstandelijk ook wel maar t voelt ontzettend K!!! weg toekomst, weg samen, wennen Nederland wonen...alles weg en vertrouwen pff...

T lijkt nu wel alsof ik t weer van me af heb zitten schrijven ...........wat heb ik gedaan: Robin Norwood(Als hij maar gelukkig is) gelezen, schrijf kladblokken vol met n lekkere zwartte negatieve stift, had en heb hulp van Psycholoog om uit burnout te komen....en moet er veel over praten .....

Op dit moment probeer ik uit deze kultuurchock te komen ... ik denk nog niet aan de toekomst elke dag kruipt voorbij en weet dat ik veel moet wandelen de buitenlucht in, maar kan er soms de kracht niet voor vinden, slaap heel veel ben supermoe heb duidelijk teveel in de liefde geinvesteerd.......

Had ik maar kasteelromannetjes gelezen vroeger dat vond ik zo'n onzin maar beter een boekje dan zo'n echt sprookje ...........met een prins die niet in ballans met zichzelf is......maar wie is er nu uit ballans?? ...........

Oh, ik mis hem nog elke dag, maar loslaten is zooo zwaar elke dag zeg ik tegen mezelf dat ik eroverheenkom dit is geen echtte LIEFDE..............en dat ik van mezelf hou!! en dat ik mooi ben................