Vrouw.nl - Column Monique Vos: Een memorabel moment. - Monique

Nou heb ik in een grijs verleden ooit drie jaar achtereen een wijncursus gevolgd. En ik was altijd in de veronderstelling, dat wanneer iets je interesseert, je het ook makkelijker kan onthouden. Niet dus... Ik ben de trieste bezitter van een selectief geheugen. Inmiddels is veel kennis van toen alweer diep weggezakt in de duistere spelonken van mijn onwillige brein. En dat is nou jammer. Aan de andere kant verplicht het me om me steeds opnieuw in dit onuitputtelijke onderwerp te blijven verdiepen, en dat is weer erg leuk. En voordat iemand hem inkopt, zeg ik het zelf maar vast: nee, er bestaat géén verband tussen mijn selectieve geheugen en mijn wijninname. Er zijn namelijk dingen die ik wél moeiteloos onthoud. Nutteloze, overtollige ballast die wat mij betreft meteen gedeletet had mogen worden, maar voor eeuwig verankerd zit in mijn grijze cellen: koning, keizer, admiraal, Popla kennen we allemaal...

Ik drink dus regelmatig wijn. Ik bedoel, iedere hobby verdient de nodige aandacht. En met wijn gaat dat bijna vanzelf. Feestje of receptie: doe mij maar een wijntje. Dineetje gehad dat rijkelijk besprenkeld was met goede wijnen? Dan is het de dag daarna heel gewoon om dat kladje van gisteren nog even soldaat te maken. Met een vriendin bijkletsen op een zonnig terras is nóg leuker met een sprankelend glaasje prosecco in de hand. Het is dat ik bijna altijd mijn eigen Bob ben, dat weerhoud me van al te gezellig doorzakken. Om mijn alcoholconsumptie te beperken, heb ik mezelf lang geleden al een limiet opgelegd. Leek me verstandig. Ik bedoel, een hobby is mooi maar het moet geen gevaar voor mijn gezondheid opleveren.

Maar jaren geleden kreeg ik er plots nog een hobby bij. Eentje die een creatieve geest, fantasie en kennis vereist. Eentje waarbij mijn grijze cellen fors aan het werk gezet worden. Iets dat me keer op keer uitdaagt en waar ik regelmatig research voor moet doen. Een bezigheid die me dwingt mijn gedachten te ordenen en deze goed over te brengen en waarbij ik ook nog onder druk moet presteren, want er is altijd een deadline.

Honderd ideeën heb ik inmiddels vorm en inhoud gegeven. Veertig- tot zestigduizend woorden heb ik getypt - met slechts één vinger - om mijn punt te maken. Als ik de uren tel die daarin zitten, kom ik uit op ruim zeven werkweken, fulltime. Als ik mijn research en het nadenken over een onderwerp meetel, kom ik misschien wel op het dubbele uit. Vier jaar lang heb ik iedere twee weken een nieuwe column aangeleverd. En vandaag ben ik de magische grens van 100 columns gepasseerd!
En dat is - zélfs voor mij - een memorabel moment. En zo'n feestelijke gebeurtenis schreeuwt natuurlijk om een feestelijk drankje. Laat de champagnekurk maar knallen! Cheers!