Vrouw.nl - Ontaarde Margje - Margje

Op het internet circuleren al lang verhalen over kinderen die gestolen worden voor hun organen of illegale adoptie. Vaak zijn het verzonnen verhalen die om de zoveel jaar weer opduiken (wie kent niet het verhaal over het kind dat nog net op tijd met zwartgeverfde haren in de toiletten werd gevonden?). Sinds Madeleine verdween, beseffen alle ouders weer; heel soms is het verdwijnen van een kind geen broodje aap-verhaal. Op diverse vrouwenfora werd na de verdwijning in Portugal uitgebreid gediscussieerd over wat er gebeurd zou zijn, maar vooral ook hoe stom die ouders waren geweest hun kinderen alleen achter te laten. Hoewel je kinderen in het hotel achterlaten om ergens te gaan eten niet te vergelijken valt met boodschappen doen terwijl je kinderen een video kijken in hetzelfde pand, werd het gauw duidelijk dat ook dat niet zonder risico's is.

Kinderlokkers kunnen overal zijn. Zelf werd ik dertig jaar geleden ook al door mijn ouders gewaarschuwd. Als ik mezelf het met-niemand-meegaan-verhaal hoor afsteken tegen mijn kinderen voelt het als een raar déja vu. Uitgebreid neem ik met hen door met wie ze wel mee mogen gaan (pappa, mamma, opa, oma, pake en beppe) en met wie niet (de rest van de wereld, ook al bieden ze snoep en speelgoed aan of zeggen ze dat ik heb gezegd dat het wel goed is). Op de topics waar moeders schreven over het onderwerp dacht ik op een bepaald moment bijna dat ik mijn kinderen maar beter binnen kon houden, totdat ze naar de middelbare school gingen. Misschien daarna ook maar, want anders konden ze wel eens in de handen van Loverboys vallen. Die had je in mijn tijd nog niet….

Misschien krijg ik het spreekwoordelijke deksel nog eens heel hard op mijn neus, maar ik weiger te leven in een wereld vol angst. Natuurlijk hoop ik dat Madeleine nog leeft en veilig gevonden zal worden - hoewel; hoe zal ze dan ooit nog een normaal onbezorgd leven kunnen leiden? - zou ik soms bijna willen dat die ouders wel de boel hebben voorgelogen. Dat ze geprobeerd hebben een dodelijk ongeluk te verdoezelen. Want dan is er in ieder geval geen ontvoerder in het spel. Dan is er geen kidnapper die het voorzien heeft op een klein kind. En ben ik geen ontaarde moeder die mijn kinderen al een jaar lang regelmatig zonder supervisie achterlaat in een hoekje in de supermarkt.

Toen ik vorige week weer de hele lijst met personen doornam met wie de kinderen wel mee mogen, vraagt de jongste of buurvrouw Annie daar ook niet bij hoorde. Ik twijfelde, maar zei toch: "nee". Hoewel het eigenlijk van de zotte is; mijn aardige 88-jarige buurvrouw zal heus geen kinderlokker zijn. Toch?