Vrouw.nl - Het is best lekker om een medisch wonder te zijn - Maaike

Ik kijk mijn familie niet aan. Speel met een koffiekopje. Veeg met mijn wijsvinger een bruin vlekje op het glazuur weg. Voor mij op tafel vallen tranen. Over vier weken word ik 32. Het liefst wil ik de neuroloog een dreun geven. Hem stevig bij zijn witte doktersjas pakken en zeggen dat hij een oelewapper is, omdat hij het medische dossier van iemand anders in zijn handen heeft. Maar het is echt mijn dossier. Mijn naam staat in blokletters op een witte sticker. Ik ben 31 jaar en ongeneeslijk ziek. Iemand heeft heel groot 'mislukkeling' op mijn voorhoofd getatoeëerd. Tenminste, zo voelt het.

"We kunnen de groei van de tumor wat remmen, maar het is onmogelijk om alle kwaadaardige cellen te vernietigen," gaat de neuroloog verder. "Het is uitstel van executie." Ik stamel dat ik een bikkel ben. Ik wil ook zeggen dat ik niet opgeef voordat ik een eigen seniorenflat en een scootmobiel heb en voordat mijn vrienden hangouderen zijn geworden, maar de lettergrepen die uit mijn mond komen, hebben minder samenhang dan peutertaal.

Inmiddels is het zomer 2008. De tumor heeft als een scheidsrechter op een fluitje geblazen en besloten dat mijn extra tijd nog wat langer duurt. De afgelopen twee jaar heb ik dertig succesvolle dates gehad met een bestralingsapparaat, een pittige chemokuur afgerond, emmers vol tranen gejankt, tweeduizend troostijsjes gegeten (daarna ben ik de tel kwijt geraakt) en minstens acht paar ik-heb-medelijden-met-mezelf-schoenen gekocht. Het resultaat is dat al het tumorweefsel uit mijn hoofd is verdwenen. De kwaadaardige cellen zijn nog bij bosjes aanwezig, maar slapen. Doordat ik nu langer leef dan de meest gunstige prognose noemen de artsen me officieel een medisch wonder. Het is best lekker om een medisch wonder te zijn. Maar het is nog beter om een medisch wonder te blijven. In die zin ben ik ambitieuzer dan ooit.