1. Geplaatst op donderdag 11 september 2008 - 07:10
    Bibi
    Afbeelding van Bibi
    De vriendinnen en ik zitten in een pizzeria in het historische centrum van Utrecht. Een studentikoos restaurant met rood geblokte tafelkleden van plastic waar net iets te hard, volare oho, cantare ohohohoho uit de luidsprekers rolt. De rest van de avond krijg ik dit niet meer uit mijn hoofd, maar de pizza's smaken prima en dat compenseert een boel. De leuke, studentikoze obers laten je eveneens vergeten dat de bediening soms een tikkeltje traag is.
    Nu ongeveer vijftig procent van de vriendinnen zwanger is, of al een kind heeft, zijn de gespreksonderwerpen die wij vroeger uitwisselden boven een pizza tonno, of quattro stagioni, compleet veranderd. Het gaat niet meer puur over mannen, reizen, werk en werk, reizen, mannen, maar meestal wordt ook het ‘horrorboek’ aangestipt. Hiermee bedoel ik niet de nieuwste roman van Stephen King, maar een boek waarin alle fasen van de zwangerschap uiterst nauwkeurig worden ontleed. Inknippen, uitscheuren, trosjes druiven uit je bips en bloedstolsels zo groot als tennisballen, het komt allemaal aan de orde. Ik zal niet verder ingaan op de bloedige details om het aangenaam te houden.

    Op het moment dat de ene vriendin inkopt dat ze plusminus dertig weken zwanger is, dan zegt de andere vrolijk dat haar kindje nu zo groot is als een tandenborstel. "Hoe weet je dat zo precies?", vraag ik nieuwsgierig. Maar dat is in feite onnodig. Het antwoord staat natuurlijk in het ‘horrorboek’. Geen aanstaande moeder kan zonder. Ik lach vrolijk mee om de amusante vergelijkingen die de auteurs van het boek trekken. Een baby versus een tandenborstel. Hilarisch. Hoe verzin je het?

    Wanneer ik ‘s avonds voor de spiegel sta om mijn tanden te poetsen, denk ik terug aan de gesprekjes boven de pizza’s. Ik spoel mijn tandenborstel uit onder de kraan en zet hem in een waterglas. Even zie ik het toekomstige kindje van mijn vriendin voor me en dan verdwijnt het beeld weer. Ik heb hard gelachen om de verhalen van de (aanstaande) moeders. Dat ik deelgenoot mag zijn van hun avonturen, maakt me superblij. Toch voel ik soms een stomp in mijn maag. Door mijn ziekte is het moederschap niet voor mij weggelegd. Het 'horrorboek' open ik alleen voor anderen. En dat valt niet altijd mee. Het is mijn eigen kleine griezelverhaal.
    Maaike van Tussenbroek
  1. Afbeelding van MoniqueMonique
    De laatste 3 regels zetten het hele eerdere verhaal in een ander perspectief, waardoor het plots raakt.
    Het lijkt me inderdaad een griezelverhaal voor jou persoonlijk, omdat de keuze er niet meer is...
    Monique wijzigde dit bericht op 11-09-2008 09:21 met 0%
    Geplaatst op donderdag 11 september 2008 09:21
  2. Monique, daarmee sla je de spijker op zijn kop. Ik heb geen keuze meer en dat maakt het zo moeilijk.
    Geplaatst op donderdag 11 september 2008 10:03
    Afbeelding van MavatuMavatu
  3. Afbeelding van gradagrada
    Ik voel met je mee, het idee om nooit een kindje te kunnen hebben dat lijkt mij ook een echt horrorverhaal.
    Geplaatst op donderdag 11 september 2008 12:57
  4. Jeetje Maaike, heftig hoor. Kan me voorstellen dat je dubbel staat in het geluk van je vriendinnen. Virtuele hug van iemand die vol respect jouw verhalen leest....
    Geplaatst op donderdag 11 september 2008 13:05
    Afbeelding van MargjeMargje
    Later is nu.
  5. Afbeelding van MavatuMavatu
    @Riemer, natuurlijk hebben ze dat. Het zijn schatten. Ze vonden het in het begin lastig om met mij over hun zwangerschappen te praten, maar ik zou het erger vinden als ze er juist niet over zouden praten. Ze hoeven me niet te sparen...
    Geplaatst op donderdag 11 september 2008 13:50
  6. Gebruiker iconJij
    Maak snel een account aan en discussieer mee!