Tien jaar geleden kocht ik op een druilerige zaterdagmiddag mijn eerste eigen auto. Het was een zo goed als nieuwe Fiat Cinquecento uit 1997, klein van stuk en met fraaie, blauwe bekleding. De volgende dag ging ik samen met mijn vader naar de garage om de auto op te halen. Gelukkig wisten wij op dat moment geen van beiden dat ik jaren later met dezelfde auto tergend langzaam achter zijn rouwauto zou rijden. Mijn blik gericht op de blankhouten kist, omringd door andere weggebruikers die nietsvermoedend en met chagrijnige gezichten naar hun werk sjeesden.
De Fiat en ik hebben veel bijzondere momenten gedeeld. Samen reden we naar vriendjes en vriendinnen in het hele land. Met zijn tweeën stonden we urenlang stil op de A9 om in Bloemendaal een strandfeest te kunnen bezoeken. We vloekten heel hard toen ik vanwege een lekke band bijna te laat arriveerde op een sollicitatiegesprek. En nog véél harder toen even later de eerste auto-inbraak en blikschade zich aandienden. Nooit gingen we in op de avances van bouwvakkers als we naast een klusbus in de file belandden. Zelfs niet toen één van hen het leuk vond om zijn blote kont tegen de voorruit te drukken.
Jarenlang heb ik mijn schouders quasinonchalant opgetrokken als de Fiat – voornamelijk door mannen – volkomen terecht werd uitgemaakt voor: wijvenwagentje, overdekte brommer, scootmobiel en boodschappenkarretje. Ik bleef er trots op, zoals ook een Italiaan trots is op zijn klassiekers. Zelfs een Rolls-Royce was geen waardige vervanger geweest. Dit is natuurlijk niet helemaal waar.
Desondanks heb ik definitief afscheid genomen van mijn eerste auto. Helaas gedwongen. Hoewel de Fiat nog steeds prima functioneert, mag ik er zelf al twee jaar niet meer in rijden vanwege een visuele beperking en anti-epileptica. Van de week heb ik hem daarom officieel op naam laten zetten van mijn broertje die nu zijn meterslange lichaam achter het stuur vouwt. Deze transfer heeft een groot voordeel én een groot nadeel. Ik heb nooit meer last van opdringerige automobilisten, maar ook heb ik hiermee letterlijk een groot deel van mijn vrijheid ingeleverd. Ik zal niet meer ’s nachts over de snelweg scheuren, alleen met mijn gedachten en dromen, of impulsief doorrijden naar Barcelona.
Sinds een week is ook mijn rijbewijs ongeldig. Ik heb het niet verlengd, omdat er geen kans is op verbetering van mijn gezichtsvermogen. Daarom zoek ik nu intensief naar een auto met chauffeur. Type voertuig maakt niet uit, als het maar geen klusbus is…
Geplaatst op donderdag 04 december 2008 10:06
Anton
Marlies
Jij