Vrouw.nl - Münchhausen by proxy - Vrouw tot Vrouw

Ik kom uit een modelgezin, althans zo leek het voor de buitenwereld: Vader en moeder zijn beiden middelbaar tot academisch opgeleid, gelukkig getrouwd met één kind: een dochtertje. Ze hebben zich opgewerkt tot welvarende mensen die hoog op de sociale ladder staan, een grote vriendenkring hebben en maatschappelijk betrokken zijn. De enige domper op de vreugde was het kind dat altijd ziek was. En dat kind was ik...

Als kind miste ik door "ziekte" veel school en sociale activiteiten waardoor ik vaak gepest werd en een schuchter teruggetrokken kind was. Naar volwassenen toe was ik uitermate beleefd. De angst om mijn moeder boos te maken zat er goed in. Ik was als kind een stil, wit muisje. Omdat ik "ongeneeslijk ziek" was, werd ik van dokter naar dokter en van onderzoek naar onderzoek gesleept. Soms dachten ze dat ik echt ziek was. Soms geloofde ik het zelf niet. Mijn moeder besliste wanneer ik gezond of "ziek" was. En als je moeder het zegt, dan zal het wel waar zijn toch?


Naarmate de tijd vorderde en hoe ouder ik werd - en ik voor de ziekte die ik had een onmogelijke leeftijd bereikte - daalde het geloof in deze ziekte. Richting puberleeftijd werd het allemaal zelfs onwaarschijnlijk en toen ik uit huis ging - en kennelijk wonderbaarlijk genezen was - vergat ik deze ziekte. Pas op volwassen leeftijd ontdekte ik bij toeval een artikel over Mbp...

Mpb staat voor Münchhausen by proxy en is een afschuwelijke vorm van voornamelijk kindermishandeling. Daarbij is er sprake van een dader die een perverse ziekelijke behoefte heeft aan aandacht (vaak van medisch personeel). En daarom zelf - en met voorbedachte rade - een psychische of sociale of lichamelijke afwijking/ziekte heeft bedacht, veroorzaakt of aanbrengt bij een slachtoffer, om weloverwogen en opzettelijk artsen en anderen om de tuin te leiden. Dit doet hij of zij zodat die artsen het slachtoffer behandelen voor een nepziekte, waardoor de dader zijn zo hoognodige aandacht krijgt (van medisch personeel). De dader is meestal de moeder, maar ook andere verzorgers van het slachtoffer, verplegers en ziekenverzorgenden kunnen Münchhausen by proxy-daders zijn. De slachtoffers zijn vaak de kinderen van de dader. Behalve kinderen kunnen ook volwassenen, ouderen en dieren het slachtoffer zijn. Om het in het kort uit te leggen: Mbp is door middel van een ander, op een ontzettend ziekelijke manier, aandacht trekken.


Ik begon na het lezen van het artikel een zoektocht naar informatie en lotgenoten op internet. Aangezien er erg weinig te vinden was, richtte ik zelf een site op. Om alles te verwerken begon ik in 2004 met het schrijven van een boek. In tweede instantie om de lotgenoten die ik inmiddels ontmoet had een stuk herkenning te bieden. Maar ook om mensen in mijn omgeving uit te kunnen leggen wat er gebeurd was en hiermee ongeloof weg te nemen en om een bredere bekendheid over het syndroom te bewerkstelligen in Nederland. Omdat ik niet inzag hoe een uitgever dit boek zou kunnen willen uitgeven, heb ik het in maart 2006 in eigen beheer - via internetuitgeverij Boekenbent - laten drukken onder de titel Wanneer vraagtekens uitroeptekens worden... Deze druk was binnen een maand zo goed als uitverkocht.

Vanwege de overweldigende reacties hebben we besloten een (herziene) tweede druk uit te geven, met dezelfde titel maar met als ondertitel toegevoegd: "Een verloren jeugd". Deze verscheen in augustus 2006 en ook deze druk was binnen een maand uitverkocht!


Nadat ik in oktober 2006 op Vrouw.nl een forumtopic had gestart, heeft Vrouw.nl een uitgever getipt. Helaas konden deze uitgever en ik het niet helemaal eens worden over de inhoud van het boek. Een week later werd ik benaderd door uitgeverij SWPbook. Deze uitgever heeft mij gevonden via een artikel wat ik heb mogen plaatsen op de site van No-Kidding en het fonds van deze uitgever sluit erg goed aan bij mijn thema. Vanaf dat moment zijn de dingen in een stroomversnelling geraakt: Mijn boek heet nu Valse salie, Kroniek van een verscheurde jeugd en werd op 15 januari op 'Vers voor de Pers' vakbeurs gepresenteerd in een oplage van 5000 stuks. En daarna kwam ik met mijn verhaal in de krant en op tv bij onder andere Netwerk. Het grote voordeel van deze uitgever is ook dat het een uitgever is voor informatieve boeken over bijvoorbeeld autisme en ADHD etc. Dat houdt in dat mijn boek nu ook bij een groot hulpverlenend publiek onder de aandacht gebracht gaat worden.

Het schrijven van het boek heeft therapeutisch gewerkt. Wie schrijft die blijft zegt men... Ik heb verwerkt wat er gebeurd is. Omdat kindermishandeling zo verborgen gebeurt, hebben mensen het niet snel door. Ik heb het min of meer mijn missie gemaakt deze vreselijke vorm van kindermishandeling onder de aandacht van een groot publiek te brengen zodat er meer kids gered kunnen worden. Daarom doneer ik ook 40% van mijn royalty's aan No-Kidding. Op het moment ben ik druk bezig mijn boek naar het Engels te vertalen en zodra dat klaar is, ga ik op zoek naar een Engelse uitgever. En ik ben ook nog bezig het verhaal om aan het zetten naar een (therapeutisch) kinderboek... Ja, het bekend maken van het Mbp syndroom is voor mij echt een missie geworden.


Het gaat nu hartstikke goed met mij. Vreemd genoeg heeft mijn verleden een kettingreactie van positieve dingen in gang gezet en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Alhoewel ik dat zelf niet zo zie, krijg ik vaak te horen dat men me erg moedig vindt. Ik zou niet weten waarom. Ik ben gewoon wie ik ben. Van de week, in de auto tijdens het parkeren, zat ik nog na te denken over dat mensen mij moedig vinden. Onzin vind ik dat... Ik dacht: 'ik heb meer bewondering voor vrouwen die achteruit kunnen file-parkeren...'.

Münchhausen by proxy website
No-Kidding