vrije vrouw
Afdalen in het mannenbrein

'Vrouwen kiezen
eerder voor geluk'

blogger

Jan Willem Vaartjes

L

'Laat me raden, jij hebt de relatie verbroken'. 'Dat klopt Jan Willem. Het werkte niet meer tussen ons. Al heel lang niet meer. Ik had geen andere keus'. Een paar weken geleden kwam ik in de kroeg onverwacht een oud-studiegenote tegen. Naarmate de avond vorderde raakten we steeds meer verwikkeld in een diepzinnig gesprek. 

Deze zomer had ze tijdens de vakantie de knoop doorgehakt. Het ging niet langer meer. De sleur in haar relatie vrat haar op. In de afgelopen jaren had ze voor haar gevoel veel gepraat over haar verlangens en wat ze zo miste. Met gepaste tegenzin was haar partner vorig jaar zo waar meegegaan naar een heuse huwelijkscounselor.

Een opening

Even gloorde er hoop. De huwelijkscounselor meende een opening te hebben gevonden om de liefde te hervinden. 'Die hoop was van korte duur' zei ze terwijl de barman de zoveelste witte wijn inschonk. 'Ik wilde hem veranderen, maar dat werkt natuurlijk niet'. 

Dat ik het goed raadde wie de relatie had verbroken is overigens geen rocket science. Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar verricht, maar durf hier inmiddels wel te beweren dat het in minstens 80% van de gevallen de vrouw is die een relatie verbreekt. Zijn mannen dan zulke schijterds? Klampen mannen zich zo vast aan een vrouw? Of zijn vrouwen gewoon manmoediger? Luisteren ze beter naar hun gevoel en kiezen ze eerder voor geluk?

De koek

Mijn ex-genote behoort ook tot die 80%;  zij hakte bijna vier jaar geleden de knoop door. 'Scheiden', een onheilspellend woord waar ik altijd een allergie voor heb gehad. 'De koek is op', hoor je mensen wel eens zeggen. En ja, de koek was inderdaad op. 

In de jaren voorafgaande aan haar besluit was in haar denkbeeldige kachel het vuur langzaam gedoofd. Ik dacht steeds een beetje zuurstof toe te voegen maar vergat te kijken naar het effect. Dom dom dom. Je leeft je leven en probeert er wat van te maken.

Schuld

Het heeft geen zin om elkaar de schuld te geven van het mislukken van een relatie. Beiden ben je verantwoordelijk voor het onderhoud. De één niet meer of minder dan de ander. At the end moet je wel kunnen zeggen dat je er alles aan hebt gedaan om het weer goed te krijgen. Hoewel mijn ex-genote destijds zelf een afkeer had van counselors, therapeuten of gespecialiseerde huwelijkspsychologen.

Door onze bijna You Tube-waardige ruzies - ik zeg dat niet met trots - ontstonden steeds meer onuitwisbare krassen op haar ziel. Ik zag haar gezicht steeds meer trekken van radeloosheid vertonen. Ik stond er vaak bij en keek er na, steeds meer gelaten. Uiteindelijk had zij de moed om de knuppel in het hoenderhok te gooien. Ik had dat hoogstwaarschijnlijk zelf niet gedurfd.

Riante inkomen

Ik hield me voor dat het gras bij de buren altijd groener is. Dat er overal wel hommeles is in een relatie en dat zodra de kinderen het huis uit gaan, de tijd voor elkaar weer terug zou keren. Misschien hechtte ik ook teveel aan ons riante gezamenlijke inkomen waardoor we in staat waren een onbezorgd leven te leiden.

Geloof me als ik zeg dat veel getrouwde mannen grijze haren krijgen bij het idee om zich financieel te moeten ontkoppelen van hun partner. Niet in de laatste plaats omdat mannen in veel gevallen nog steeds de kostwinner zijn en - eerlijk is eerlijk - er de wildste verhalen rondgaan van vrouwen die hun man tot op het bot kaalplukken. 

Het individuele geluk

Misschien hechtte ik ook teveel aan de veilige basis van het gezin. Is mijn opofferingsbereidheid dusdanig groot dat ik scheiden geen optie vond. We hebben immers twee mooie blagen gefabriceerd. Daar draag je samen verantwoordelijkheid voor. 'Dan maar een beetje minder gelukkig', dacht ik vaak heimelijk.

Natuurlijk  doe je jezelf dan tekort. En je partner. En je kinderen. Het individuele geluk is een groot goed. Een goede vriend van mij zegt altijd:  'Als je niet gelukkig bent met jezelf, word je dat ook niet met een ander'. Hoe fijn is het voor kinderen als papa en mama constant ruzie maken? Kinderen voelen bovendien haarfijn aan of de ouders op een gezonde liefdevolle manier met elkaar omgaan.

Harmonie

Maar kinderen zullen zelf altijd kiezen voor harmonie.  Eén ding stond voor mij al snel als een paal boven water; ik mag nooit het geluk van mijn vrouw gijzelen voor van mijn eigen geluk. Dat zou ik nooit op mijn geweten willen hebben als ik straks als bejaarde terugblik. Dat maakt het loslaatproces overigens niet minder moeilijk. Ook al weet je rationeel dat je samen een verstandig besluit hebt genomen.

Vrouwen stellen doorgaans hogere eisen aan een relatie dan een man heb ik inmiddels ervaren. Een man is van nature gemakzuchtiger en sneller tevreden. Tijdens het opschonen van mijn smartphone stuitte ik op een prachtige column van Thomas Verbogt. Hij hield een passievol pleidooi voor het gebruik van het woord 'meisje'.

Meisjes huppelen

Om mannen wakker te schudden. Vrouwen moeten meisjes blijven vol onbevangenheid en met een lach die voortdurend voelbaar is. 'Meisjes huppelen en jongens zijn meer van het brommend sjokken', schreef hij. En zo is het maar net. Vrouwen moeten blijven huppelen en mannen zouden vaker moeten mee huppelen.

Hand in hand; het liefst ergens op het strand. Dan ontstaat zoiets als verbinding en leren mannen het gevoel van vrouwen beter begrijpen. 'Zou een boel relationele ellende voorkomen', moet Thomas ongetwijfeld hebben gedacht.