zoekende man met verrekijker
Afdalen in het mannenbrein

'Een heuse 'G-spot Don Juan'
zal ik wel nooit worden'

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Ergens begin jaren negentig keek ik op tv naar een toentertijd veelbesproken praatprogramma met Goedele Liekens. In die tijd was er nog weinig ruimte op de buis om vrijelijk te praten over seksualiteit. De seksuoloog en voormalig Miss België doorbrak die ban. 

Tijdens de bewuste uitzending werd open en bloot gesproken over de G-spot; misschien wel het meest onontdekte, hemelse 'plekje' op aarde. Met opengesperde ogen zat ik op het puntje van mijn stoel en aanschouwde Goedele naast een levensgrote opgemaakte pop met weelderige vormen.

Op een behandeltafel

De pop lag met opgetrokken knieën op iets dat leek op een behandeltafel. Ze staarde zielloos naar het plafond. Naast de pop stond een gipsen maquette dat de in,- en uitwendige schaamstreek moest voorstellen.

Zo'n ding dat je ook wel eens tegenkomt in biologielokalen. Ik vond het fascinerend om te zien. Alle 'streken' waren voorzien van een ander kleurtje, zodat het voor de onwetende kijker meteen duidelijk was waar 'Goedele's reis' naartoe ging.

Een toevalstreffer

Met haar onmiskenbare Vlaamse tongval sprak het Belgische sexorakel, terwijl ze recht in de camera keek met haar reebruine ogen, schaamteloos de kijkers toe. Het idee was dat Goedele de mannelijke kijkers wat technieken zou bijbrengen om niet alleen de G-spot te ontdekken, maar ook te toucheren.

'Dit is interessante en boeiende tv. Goed opletten Willem!', moet ik vast gedacht hebben. Goedele vertelde dat mannen te gretig en te doelgericht zijn bij het bevredigen van hun lief. Als jonge puppy's laten ze hun egocentrische vingers ongecontroleerd hun gang gaan en vergeten te letten op enige vorm van respons.

De G-spot geen echte spot

Vaak is dan sprake van een toevalstreffer als de partner haar rug kromt, zijn pols stevig vastpakt en met een diep intense blik en aanmatigende geluiden laat weten dat hij vooral moet doorgaan: 'Daar ja, ohwww, daar ja...'.

Een veelvoorkomend misverstand is dat de G-spot een echte spot is. Het zou meer gaan om een bundeling zenuwuiteinden. Wetenschappelijk gezien is het overigens zelfs de vraag of de G-spot überhaupt bestaat.

Teleurstelling op haar gezicht

Zelf verkeerde ik lange tijd in de dwaze veronderstelling dat de G-spot een soort erwt was, die zich telkens weer op een ander plekje ophield. Dikwijls - als ik meende 'de erwt' te voelen en dacht 'Bingo!' - werd ik liefdevol, maar soms ook vermanend geïnstrueerd om vooral verder te blijven ontdekken.

Ik voelde me dan zo'n klungelige amateur die er weinig van bakte, zeker als ik iets van teleurstelling ontwaarde op haar gezicht. Op enig moment sloeg namelijk steevast de kramp toe in mijn vingers en kermde ik in gedachten 'Waar zat dat ding toch?'. Dat was het startsein om over te gaan op het echte werk.      

Vooral goed oogcontact

Met de jaren heb ik mijn techniek proberen bij te schaven door vooral goed oogcontact te blijven houden tijdens mijn amoureuze handelingen. Wat dat betreft zit iedere vrouw letterlijk en figuurlijk anders in elkaar. Ik zeg het maar gewoon; een heuse 'G-spot Don Juan' zal ik wel nooit worden ben ik bang.

'Dat is maar heel weinig mannen gegeven' openbaarde een voormalig date aan mij. Even tartte zij mijn mannelijkheid en zelfvertrouwen; eerlijk is eerlijk. Ik houd me maar voor dat ik weer andere kwaliteiten heb. Volgens mij was het ook Goedele die vorig jaar bij DWDD de G-spot betitelde als de Geluks-spot. Kijk, daar ben ik dan wel weer goed in... mensen gelukkig maken.