Mannelijke stripper Thunder from Downunder
Afdalen in het mannenbrein

Thunder from Down Under:
Gebruinde spierbundels, gillende vrouwen

blogger

Jan Willem Vaartjes

A

Afgelopen zondag ben ik samen met een goede vriendin naar Park de Hoge Veluwe geweest. De Veluwe is begin november op haar herfstachtigst en mooist. Mijn vriendin is bovendien bedreven in spiegelen. En dat heb ik van tijd op tijd nodig: iemand die mij de spiegel voorhoudt zonder de geit en de kool te sparen. Maar dit keer was ik het die haar een bekentenis ontfutselde. 

Aan tafel in het restaurant keek ik haar observerend aan. "Jouw blik verraadt iets, meisje. Is er iets dat je aan me wilt vertellen?" "Hoezo?', vroeg ze met een plagerige stem. "Zeg het nu maar", vroeg ik ongeduldig. Dat was voldoende om haar aan de praat te krijgen. "Jan Willem, ik heb vorige week iets meegemaakt. Ik keek mijn ogen uit, maar had ook plaatsvervangende schaamte."

"Waar was je dan?", wilde ik natuurlijk meteen weten. "Ik was met een paar vriendinnen in het Posttheater in Heerenveen. Bij een show van Thunder from Down Under." "Thunder from what??", vroeg ik belangstellend. "Thunder from Down Under ... een soort Chippendales of London Knights, maar dan helemaal uit Australië", zei ze. "Wat deed jij daar in godsnaam?", vroeg ik verbaasd.

Gillende en schreeuwende vrouwen

Ze vertelde dat ze uitgenodigd was om mee te gaan. Nieuwsgierig als ze is, had ze de uitnodiging aangenomen. "En, wat vond je ervan?", vroeg ik. "Wil je een eerlijk antwoord? ... ik vond het verschrikkelijk." Ze vertelde dat de hele zaal vol zat met gillende en schreeuwende huisvrouwen. Van die degelijke vrouwen met hun pittige, kortgeknipte kapsels en weinig in het oog springende outfits.

 Van die vrouwen die zich gewillig als makke schapen naar de slachtbank lieten leiden door zo'n kangaroo adonis op het podium. Wat ik overigens ook wel weer snap, in de wetenschap dat er vast  thuis een man op de bank zit die in de verste verte niet lijkt op één van deze zes goddelijk geschapen schepsels.

Als dit maar niet op Facebook komt ...

Ze liet een foto zien van een vrouw die zo'n once in a life time moment meemaakte. Eén van de Down Under-hunks had haar op het podium getrokken en haar gesommeerd op de buik te gaan liggen met het gezicht naar de zaal gericht. Daar lig je dan als keurige moeder, was het eerste dat mij te binnen schoot. Op haar rug lag de vrijwel naakte striptease-meneer triomfantelijk te wezen. Het hele tafereel had iets weg van een parend leeuwenstel in de savanne van Afrika. Het kostte mij niet veel moeite om de leeuw soepele golfbewegingen te zien maken met zijn heupen.

Wat moet die vrouw genoten hebben terwijl haar ogen overduidelijk oogcontact zochten met haar uitgelaten vriendinnen in de zaal. Het kan toch niet anders, dan dat zij ergens tijdens deze schaamteloze vertoning dacht: als dit maar niet op Facebook komt. Als dit maar niet op Facebook komt ... Het zou toch werkelijk waar te gênant voor woorden zijn, als haar zoontje de volgende ochtend bij het ontbijt in geuren en kleuren vertelt wat tante Petra, die ook mee was, in een ondoordacht moment heeft gepost.

Liever een rokerige stripteasebar

Mannen zul je niet zo snel in een theaterzaal of omgetoverde sporthal zien zitten kijken naar een paar strippende hot chicks op een podium. Dat alleen al is veel te massaal. Voor ons zijn de stripteasebars uitgevonden in de anonimiteit van een wereldstad. Het liefst zo'n obscure, rokerige bar in een naar pis stinkend achterafstraatje. Zo'n bar waar vrijwel iedere man in zijn leven wel een keer geweest is. Met of zonder toestemming van vrouwlief.

Zo'n bar waar je lekker met je matties achterover kunt hangen in een pluche bank of stoel met het nodige bier voor je snufferd. Als je geluk hebt en niet al te dronken bent, word je uitgenodigd voor een dansje op het podium. Aanraken is er niet bij. Doe je dat wel, dan word je er zonder pardon door een bonkerige portier uitgebonjourd. 

Gillende keukenmeiden

Ik kan mij niet voorstellen dat een man potsierlijk foto's toont aan het thuisfront waarop hij en/of zijn vrienden te zien zijn met wulps dansende, schaars geklede dames. Het is een ongeschreven wet dat, als er überhaupt al foto's worden gemaakt, deze zorgvuldig afgeschermd blijven van de buitenwereld. 'What happens in Praag, stays in Praag'. Vrouwen kiezen eerder voor de openbaarheid, wat natuurlijk prima is.

Eerlijk gezegd lijkt het me wel wat om een keer op de achterste rij plaats te nemen in een zaal waar van die afgetrainde, gebruinde spierbundels op het podium staan. Alleen al om het geluid van honderden gillende keukenmeiden aan te horen die uit hun plaat gaan of de gekte te zien die ontstaat als sierlijke torso's zich heen en weer bewegen binnen grijpafstand.

Zelf een keer tussen deze mannen gaan staan is overigens geen optie. Mijn lijf toont inmiddels duidelijk tekenen van verval en uitgejouwd worden door een zaal vol gillende vrouwen, dat trek ik echt niet.