Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Kinderwens en zaaddonatie, zwanger
Afdalen in het mannenbrein

Alleenstaanden met kinderwens begrijp ik volledig,
maar of een zaaddonor nou de juiste oplossing is?

blogger

Jan Willem Vaartjes

C

Columnist Jan Willem Vaartjes snapt het dilemma van alleenstaande vrouwen met een kinderwens volledig. Maar of het nou een goed idee is een zaaddonor te zoeken? Op latere leeftijd rijst bij ieder kind onherroepelijk de vraag wie papa toch is. En dan? 

Deze week las ik in de krant een artikel over het chronisch tekort aan Nederlandse zaaddonoren. Bij de spermabanken in ons land staan in totaal maar een paar honderd mannen geregistreerd. Dat aantal is flink teruggelopen sinds de wet een tijd terug ingrijpend is veranderd. 

Donorkinderen mogen namelijk vanaf hun zestiende contact leggen met hun tot dan toe anonieme vader. Voorheen was dat niet het geval. Dat gegeven schrikt veel mannen af zich aan te melden, waarbij het op voorhand überhaupt maar afwachten is of hun zaad voldoet aan de strenge kwaliteitscriteria.

Spermadonor uit Denemarken

De vraag overtreft inmiddels ruimschoots het aanbod, waardoor steeds meer partnerloze vrouwen met een heftige kinderwens kunstmatig bezwangerd worden door zaad (wat klinkt dat eigenlijk agrarisch) uit bijvoorbeeld Denemarken, waar de anonimiteit van de donor op een andere wijze is geborgd.

Even schoot een geweldig Bananasplit-filmpje uit de tijd van wijlen Ralph Inbar door mijn hoofd. In dat filmpje wordt een patserige, jonge man gruwelijk te grazen genomen door zijn vrienden. Hij liep namelijk al jaren op te scheppen over de kwaliteit en vruchtbaarheid van zijn zaad. Hij hoefde bij wijze van spreken maar naar een vrouw te kijken om haar zwanger te maken.

Spermadokter uit Bananasplit

Het team van Bananasplit had een mobiele trailer in zijn dorp geplaatst, dat voor deze gelegenheid was omgetoverd tot een geïmproviseerd masturbatorium en vooraf lokale mannen opgeroepen om hun zaad te laten testen. Meneer was er natuurlijk als de kippen bij en eenmaal aan de beurt had hij in een handomdraai een heel potje vol gefabriceerd.

Hij viel zowat van opwinding van zijn stoel toen de spermadokter uiteindelijk vertelde dat hij nog nooit zulk geweldig zaad onder de microscoop had zien zwemmen. "Uw zaad is uitermate geschikt voor de Zuid-Amerikaanse markt", vertelde de dokter. "En u kunt daar heel rijk mee worden", vertelde hij verder.

De blik van 'het vruchtbaarheidskanon' was ongeëvenaard. Hij tekende het fake contract sneller dan Donald Trump een vrouw kan beledigen. En laten we eerlijk zijn; welke man zou nu niet rijk willen worden door één keer per week voor een lucratief bedrag zijn handeltje af te leveren voor anoniem transport naar een verafgelegen werelddeel. Nog ongeëvenaarder was trouwens zijn blik toen zijn vrienden de spreekkamer instormden.

Mijn mening over zaaddonatie

Mijn eigen mening over zaaddonatie is diffuus. Ik schipper tussen een traditionele en een moderne kijk op vrouwen die bewust het besluit nemen om te gaan voor een kind zonder aanwezige vader. Traditioneel vanuit mijn overtuiging, dat een kind het beste af is met een vader én een moeder zodat hij/zij het beste uit twee werelden meekrijgt. De vader die ervoor zorgt dat een kind risico's durft te nemen en het avontuur opzoekt en de moeder die meer zorgt voor geborgenheid en veiligheid.

Modern, omdat ik ook ervaar dat veel ouders helaas niet in staat zijn om een kind liefdevol op te laten groeien. Dat zijn van die ouders waarvan je zou wensen dat de Staat ze preventief had laten steriliseren of castreren. Ik zeg het maar gewoon zoals het is. Modern ook, omdat homostellen net zo goed recht hebben en in staat zijn om één of meerdere kinderen op te voeden, hoewel in die kringen eerder wordt gekozen voor adoptie. Uiteindelijk draait het allemaal maar om één ding ... een liefdevolle opvoeding. Dat is de basis voor een gelukkig leven.

Duivels dilemma

Om uiteenlopende redenen is het niet iedere vrouw gegeven in haar vruchtbare periode een bestendige man tegen het lijf te lopen. Een kinderwens is vaak een diepgewortelde wens, die niet zomaar op een rationele wijze geparkeerd kan worden. Een duivels dilemma lijkt mij dat. Je hebt maar één leven, althans als je niet in reïncarnatie gelooft. De biologische klok tikt echter wel onverbiddelijk door.

Vrouwen als egocentrisch te bestempelen die zonder partner een kindje willen, gaat mij in ieder geval veel te ver. Ik vind het ook wel moedig en stoer eerlijk gezegd. Je staat er als (doorgaans werkende) moeder toch alleen voor en kan niet terugvallen op een partner. 

Wie is papa?

Op latere leeftijd rijst bij ieder donorkind onherroepelijk de vraag wie papa nu toch is. Dat is de voornaamste reden dat de wet destijds in Nederland is aangepast. Een kind heeft het recht om te weten wie zijn verwekker is. Of het dan alleen bij een foto blijft en mogelijk wat meer achtergrondinformatie, is maar de vraag.

De kans is natuurlijk groot, dat een kind vanuit een natuurlijke drang contact gaat zoeken met zijn biologische vader. Het lijkt mij voor een man een vreemde gewaarwording wanneer je opeens oog in oog komt te staan met jouw kind waarmee je geen emotionele band hebt opgebouwd, maar die mogelijk wel op jou lijkt qua karakter en/of uiterlijk. Voor de moeder lijkt het mij bovendien ook geen makkie om op enig moment uit te moeten leggen waarom zij destijds bewust voor het donorschap heeft gekozen.

Iets voor mij?

Toen ik een collega de volgende dag vertelde over het bewuste artikel reageerde hij direct enthousiast. "Willem, dat donorschap is echt is voor jou, man!" Ik keek hem wat verontwaardigd aan en vroeg naar de achtergrond van zijn uitbundigheid. "De wereld zou er niet slechter van worden met een paar extra olijke krullenmensen erbij, die zijn gezegend met een optimistisch karakter en een bulderlach", zei hij.

Ik kon het mooie compliment wel waarderen en moest direct terugdenken aan die knaap uit dat Bananasplit-filmpje. Mijn fantasie sloeg op hol en even waande ik mij in Rio de Janeiro op het strand van Copacabana met een cocktail omringd door tropische schonen en mijn overzeese kroost.

Met een grote glimlach liep ik naar de koffiecorner in de wetenschap dat deze fantasie voor altijd fantasie zal blijven.