Hollandse hoogte
Afdalen in het mannenbrein

Single Bells, Single Bells
Waarom zij nou wel?

blogger

Jan Willem Vaartjes

I

Ik schaar mijzelf volmondig onder de categorie 'familieman'. Niets maakt mij gelukkiger dan heerlijk een beetje aanklooien met mijn kinderen thuis. Liefst op zo'n druilige zondag en dan lekker de hele dag rondlopen in mijn net iets te grote badjas.

Vroeger bij mijn ouders thuis was het ook altijd een knusse, gezellige boel. De woonkamer van onze niet al te grote hoekwoning was door mijn moeder in de loop der jaren volgestouwd met prullaria. Niets paste bij elkaar en toch ook weer wel. Je brak bijna je nek als je door ons ouderlijk huis liep. De planten in de vensterbank hadden wel wat weg van een subtropisch oerwoud. 

Maar juist door al deze attributen ontstond zoiets als warmte. Een gevoel van thuiskomen; een plek waar wij als gezin veel bij elkaar zaten. Toen mijn ouders alweer heel wat jaren geleden verhuisden naar een wat praktischer onderkomen en ik voor een weeshuis aan spullen aan het inpakken was, voelde ik de weemoed door mijn aderen stromen. Hier zouden we nooit meer samen zijn.

Je gezin missen

Een zelfde soort gemis hoor ik vaak bij gescheiden vrouwen die het gezin missen. Als gescheiden man begrijp ik goed wat ze hiermee bedoelen, alhoewel mannen (mijzelf incluis) daar wat minder last van lijken te hebben. Die vrouwen vertellen mij doorgaans dat ze voor geen goud hun ex-genoot terug zouden willen. No way, dat station is (allang) gepasseerd. 

Voor datzelfde goud verlangen ze wel terug naar het gezin. Naar het team dat ze ooit samen vormden, het vertrouwde gevoel, de ingespeelde ditjes en datjes. "Mijn gezin krijg ik nooit meer terug, ook al ben ik heel gelukkig met mijn nieuwe vriend", zei een vriendin laatst tegen mij. "En geloof maar niet dat een samengesteld gezin zo makkelijk is, hoor", foeterde ze nog even licht ironisch.

Happy family?

Nu het einde van het jaar weer aanbreekt, kerstbomen massaal hun intrede doen en huizen worden omgetoverd tot verlichte paradijzen, zie ik opeens weer allemaal ogenschijnlijk happy families om mij heen. Vaders en moeders met hun kroost die gezellig samen inkopen doen en 's avonds knus warme chocomelk drinken op de bank of spelletjes spelen aan de keukentafel. 

Familieman als ik ben, voor mij zit dat er nu niet in. Ik ben alweer vier jaar gescheiden en dit jaar zijn de kinderen met Kerst een dagje bij mij en een dagje bij mijn ex. En tsja, dat ene dagje mis ik het gezin ineens een stuk meer. In deze tijd van het jaar voelt het gewoon anders. En dat anderen je soms het etiket zielig opplakken - wat ik absoluut niet ben - helpt ook al niet. 

In gedachten neuriede ik van de week een eigen verbastering van Jingle Bells ... Single Bells, Single Bells, waarom zij toch wel? Ik betrap me op nostalgische, maar ook jaloerse gevoelens en moet steevast terugdenken aan de kunstkerstboom bij mijn ouders thuis, die niet veel onderdeed voor een boom in een Londens warenhuis.

Het mooiste kerstcadeau ooit 

Ik prijs mij gelukkig met fijne vrienden en familie om mij heen. Alleen de kerst doorbrengen lijkt mij een hemeltergend vooruitzicht. Daar is kerst niet voor bedoeld. Voor 2e kerstdag heb ik alvast wel een tafeltje voor twee gereserveerd in een restaurant van een goede kennis van mij. Geen idee wie er dan tegenover me zit. Je weet maar nooit wie er de komende weken spontaan je leven in loopt. Misschien wel het mooiste kerstcadeau ooit ... 

En, wat vind jij? Laat je horen!