Stel met ruzie
Afdalen in het mannenbrein

Ho ho ho dames,
Mannen kunnen echt wel praten

blogger

Jan Willem Vaartjes

M

Mannen wordt nog wel eens verweten dat ze gevoelloze, belabberd communicerende, ongegeneerde schepsels zijn. Schepsels die maar moeilijk praten over wat hen nu echt raakt en bezighoudt, zich krakkemikkig uiten over verlangens en scheten en boeren laten op plekken waar dat toch echt niet kan. Hoe vaak ik de laatste jaren wel niet heb gehoord: 'Mijn vent praat nooit'.

Alles kent natuurlijk een oorsprong. De evolutie heeft er voor gezorgd dat vrouwen meer hun gevoelige en verzorgende kant konden ontwikkelingen; mannen juist hun rationele, berekenende kant. 'In iedere man schuilt nog een holbewoner', hoorde ik een filosofiedocent ooit eens zeggen.

In mij zeker ook, al was het alleen maar omdat ik lichaamsgassen lang niet altijd tegenhoud totdat ik buiten gehoorafstand ben. Oké, bij een eerste date misschien. Trouwens, wie mij kippenvleugeltjes ziet eten, twijfelt er al helemaal niet meer aan dat ik in touch ben met mijn innerlijke holbewoner.

Niet veranderen maar begrijpen

Ergens hebben mannen en vrouwen de afslag gemist om elkaar goed te begrijpen. Het is zoals het is. Elkaar koste wat het kost willen veranderen werkt niet. Dat levert alleen maar ellende op. Elkaar willen begrijpen is een veel raadzamer en leuker proces.

Hoe komt het toch dat zoveel stellen de bokkenpruik op hebben? Inderdaad, ze begrijpen elkaar niet en hebben eigenlijk ook nooit de moeite genomen om goed na elkaar te luisteren. Accepteer allereerst toch eens dat vrouwen en mannen in de kern nu eenmaal heel anders in elkaar zijn gesoldeerd. Scheelt al een boel stress op voorhand.

Een reis naar binnen

Om de ander te begrijpen is het overigens allereerst belangrijk dat je jezelf begrijpt. Daar gaat het vaak al mis. De bereidheid is er vaak niet. Bovendien, het zelfbeeld van mannen én vrouwen strookt dikwijls niet met het beeld dat de omgeving van hen heeft. Dat alleen al is vragen om moeilijkheden. Ga maar na ... iemand ziet zichzelf bijvoorbeeld als sociaal en inlevend, terwijl deze persoon in zijn omgeving bekend staat als egocentrisch en bot.

Zelf heb ik vorig jaar het genoegen gehad 'een reis naar binnen te maken'. Aanvankelijk vond ik dat maar soft gedoe en meer iets voor zweverige types. Dat was de reden dat ik altijd wars was van zielenknijpende coaches. Eigenlijk liep ik er gewoon voor weg, weet ik nu. Waarschijnlijk voor de angst dat ik ergens tijdens zo'n sessie zou barsten en achter zou blijven als een zielig hoopje mens.

Een keer per jaar op de divan

Een jaar na mijn laatste sessie kan ik nog steeds zeggen dat ik blij ben dat ik mijzelf ertoe heb gezet. 'De reis naar binnen' was intensief, emotioneel, verwarrend, confronterend, maar zeker ook mooi, onthullend en bevestigend. Het heeft mij in ieder geval opgeleverd, dat ik niet de hele dag de clown hoef uit te hangen om gezien en geaccepteerd te worden en dat in mij een veel gevoeliger mens schuilt dan ik wilde doen geloven.

Eigenlijk zou ik iedereen een levenscoach gunnen. Zo'n persoon waar je één keer per jaar op de divan gaat liggen om te vertellen over je persoonlijke ontwikkeling en doelen voor komend jaar. De coach stelt jou alleen maar vragen. Je komt dan geheid vanzelf tot antwoorden en nieuwe inzichten. Inzichten die je leven verrijken en zorgen voor meer transparantie.

Mannen hebben het echt niet makkelijk

Mannen kunnen dan echt wel praten. Ze moeten ook wel, want de coach stelt hoofdzakelijk open vragen zonder een verwijtende ondertoon. Als er iets is waar mannen een allergie voor hebben, is dat ze iets wordt verweten waarvan ze zelf nog niet doorhebben dat dat terecht is. 

En dan heeft een vrouw vaak ook nog twee keer zoveel woorden nodig om iets duidelijk te maken. Wat dat betreft hebben wij het echt niet makkelijk, hoor (knipoog)!