Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

man met telefoon bezig
Afdalen in het mannenbrein

'Door mijn mobiel word ik
er niet leuker op'

blogger

Jan Willem Vaartjes

H

Het was ergens in de zomer van 2010. Mijn voormalige directeur vertelde mij, dat ze er eindelijk in waren geslaagd om een nieuwe collega aan te trekken. Haar curriculum vitae zag er indrukwekkend uit en met haar leeftijd zou ze in één keer onze gemiddelde leeftijd een stuk naar beneden halen. 

'Het is een pittige, ambitieuze tante waar we veel plezier aan gaan beleven Willem', zei mijn directeur triomfantelijk toen hij de kamer verliet. En pittig en ambitieus was ze. Ze had lef en lak aan formaliteiten en achterkamertjes politiek. Een verademing wat dat betreft. En praten kon ze als een mitrailleur.

Ouderwetse mobieltjes

Tijdens een vergadering nam ze onaangekondigd het woord. Ze vroeg zich af hoe het in godsnaam mogelijk was dat een bedrijf dat pretendeerde modern te zijn medewerkers liet rondlopen met van die ouderwetse mobieltjes. Van die mobieltjes waarmee je alleen kon bellen en sms-en.

Wat volgde was een pleidooi over de moderne tijd en al het moois wat social media te bieden heeft. Wat voor een verrijking zou het zijn voor ons werkzame leven, als we ons prehistorisch belapparaat in de prullenbak zouden kieperen?

Hopeloos ouderwets

Ik voelde mij opeens hopeloos ouderwets en een vluchtige blik langs mijn collega's bevestigde mijn indruk dat ik niet de enige was die zich zo voelde. Het bleef niet alleen bij een constatering. Ze had in het grootste geheim al het nodige voorwerk verricht; de volgende dag lagen er op de ICT-afdeling gloednieuwe smartphones klaar.

Mijn zoontje sprong een gat in de lucht toen ik hem mijn nieuwe aanwinst liet zien. Hij plus het leeuwendeel van mijn vrienden en familie staken al behoorlijk lange tijd de draak met het feit dat ik zo gehecht was aan mijn good old Nokia 6021. 

Geen gelukkig huwelijk

Nu - zoveel jaar later - is de smartphone niet meer weg te denken uit mijn leven. We vormen een huwelijk, maar als je mij eerlijk vraagt of het een gelukkig huwelijk is, dan antwoord ik 'Nee'. Ik vervloek haar, ik verafschuw haar en toch kan ik niet zonder haar. Ik ben verslaafd. Ik zeg het maar gewoon zoals het is.

Niets in de hele wereld is zo vaak bij mij in de buurt, dan mijn telefoon. De hele dag koekeloer ik als een neuroot of er berichtjes zijn. Vooral WhatsApp is een kwelgeest voor mij.  Niet in de laatste plaats, omdat ik mij als een idioot in vele groepapps heb laten meetrekken.

Geen leuker mens

Ik ben er in ieder geval geen leuker mens op geworden zeiden mijn ouders onlangs. Dat hakt er wel even in hoor zo'n opmerking. Mijn vader deed er nog even een schepje bovenop: 'Jij raakt op vakantie nog liever je kinderen kwijt, dan je telefoon'.

BAM, die kwam pas echt goed binnen. Ik ben ook niet meer geloofwaardig naar mijn kinderen als ik zelf met de telefoon in mijn hand op de bank foeter dat ze nu eens moeten kappen met de hele tijd op hun mobiel zitten.

Telefoon kwijt

Tijdens de voetbalwedstrijd Vitesse - Willem II van afgelopen weekend was een vriend van mijn buurman zijn telefoon kwijt. Het viel mij op hoe rustig hij bleef, zeker toen bleek dat zijn toestel niet bij ons op de tribune lag.

'Ik loop straks wel even naar de informatiebalie', zei hij. Mijn buurman en ik keken elkaar aan met een blik van 'Ben je gek geworden ofzo? Je telefoon is kwijt man!'. Maar zonder een spoor van onrust bleef hij zitten. 'Wat een relaxte vent is dat zèg', bejubelde ik hem in stilte.

Mijn pa belde mij afgelopen week na RTL Late Night op. Het gerucht gaat dat Nokia een release gaat uitbrengen van de 3310. 'Een zegen voor jou jongen', zei hij met een licht ironische stem. Op de achtergrond hoorde ik mijn moeder zeggen: 'Kees, zeg nog wel even dat je van hem houdt'. Zijn verordonneerde ik-houd-van-jou klonk gemeend. Maar de boodschap was overduidelijk...