Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dansmariekes
Afdalen in het mannenbrein

'Tijdens carnaval
klets ik heel wat op billen'

blogger

Jan Willem Vaartjes

H

Het vieren van carnaval - dat officieel morgen begint - heb ik niet met de paplepel ingegoten gekregen. Niet dat mijn ouders saai waren of wars van een feestje. Het was simpelweg geen onderdeel van onze opvoeding. In Zutphen, waar ik ben opgegroeid, vierde slechts een handjevol fanatiekelingen carnaval.

Carnaval was vooral iets van het volk 'onder de rivieren'. Overigens zou met name mijn pa - een fuifnummer op zich - niet hebben misstaan tussen al die bont uitgedoste mensen die dagen achter elkaar hossend en springend de cafés en feesttenten bevolken.

Carnavalsoptocht

Pas toen ik in Arnhem ging studeren kwam ik vaker in aanraking met mensen die ieder jaar de feestartikelenshops afstruinden om goed voor de dag te komen. Arnhem ligt weliswaar net boven de rivieren, maar het Arnhems met zijn zachte G werkt op de één of andere manier toch verbindend.

In het jaar waarin mijn zoontje (14) is geboren ben ik op uitdrukkelijk verzoek van mijn toenmalige schoonmoeder voor het eerst naar een heuse carnavalsoptocht wezen kijken. Het zag er allemaal indrukwekkend uit.

Zeker ook de dansmariekes die met hun afgetrainde lijven vakkundig hun acrobatische stok in bedwang hielden terwijl de hoempapaband keurig volgde en er lustig op los speelde. De buggy van mijn zoontje fungeerde als prima vangnet voor al het snoep dat door enthousiastelingen op praalwagens het publiek in werd gekeild.

Feesttent

Weer heel wat jaren later liet ik mij verleiden tot een kijkje in een feesttent. Terwijl ik in Huissen alleen even met mijn kinderen naar de optocht zou komen kijken. Een goede vriend - dat jaar verkleed als kikker - stond er op dat ik naar binnen kwam. 'Eén biertje Willem, dan mag je weer gaan', beloofde hij. Ik belandde in een soort parallel universum, een wereld die ik niet kende.

Overal waar ik keek liepen mensen in de meest opvallende outfits. Een dj draaide stevige dansmuziek en voor ik het wist belandde ik in de armen van twee Village People-ogende mannen die de indruk wekten dat zij mij al jaren kenden. Later die middag herinnerde mijn vrouw mij aan het feit, dat ik ook nog twee kinderen bij me had. Het carnavalsbier smaakte voortreffelijk zal ik maar zeggen.

Shockerende outfits

Het jaar daarna heb ik letterlijk een feestneus opgezet en mijn wangen laten blushen. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen. Carnaval vieren is leuk, maar je voelt je toch een indringer als je niet verkleed bent. In ieder geval had ik de smaak te pakken.

Sindsdien dompel ik mij ieder jaar minstens een dag onder in het - officieel drie dagen durende - feestgedruis. Even alle remmen los voelt bevrijdend, zeker als iedereen om je heen rondloopt in de meest gekke, spraakmakende of shockerende outfits. Ik houd blijkbaar van collectieve jolijt.

Scheiden

In 2013 overigens even niet. Een week voor carnaval had mijn vrouw aangekondigd te willen scheiden. Tegen beter weten in had ik toch maar mijn afropruik opgezet en een zonnebril om mijn vermoeide ogen te bedekken.

Stond ik me daar toch een portie triest te zijn terwijl alle vrolijkheid in slow motion aan mij voorbijtrok. Na een paar uur hield ik het voor gezien en ben ik met stille trom vertrokken. De taxichauffeur was zichtbaar ontroerd toen ik hem terneergeslagen mijn verhaal deed. 'Het komt allemaal weer goed jongen', zei hij als een volleerd hulpverlener. 

Wulpse trekjes

Natuurlijk heeft carnaval ook haar wulpse trekjes. Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik al dan niet opzichtig in mijn kont ben geknepen. Vrouwen zijn lang niet altijd van die onschuldige wezens zoals ze zich kunnen voordoen.

Onder het mom van 'Wat zij kunnen kan ik ook' klets ik ook heel wat op billen. Veel is geoorloofd en naarmate de avond vordert hoort iedereen even bij elkaar. Wat maakt het ook uit? In een wereld vol verruwing en ellende zijn er ergere dingen om je druk over te maken.

Jij op VROUW.nl

Officieel begint morgen carnaval weer (al is er een flink aantal dat gisteren de polonaise al inzette). Heb jij bijzondere herinneringen aan dit van oorsprong rooms-katholiek volksfeest? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier!