Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

Jezelf zijn, oké...
maar hoe doe je dat?

blogger

Jan Willem Vaartjes

M

Mensen die mij nu zien, kunnen het zich misschien niet voorstellen, maar op de lagere school en in de eerste jaren van het voortgezet onderwijs was ik het kleinste jongetje van de klas. Gelukkig was ik gezegend met een bos krullen en een, zoals een jeugdvriendin onlangs zei, guitige kop.

De leerkrachten heb ik destijds flink op de proef gesteld met mijn clowneske aandachttrekkerij. Ik moest gezien worden. Af en toe kreeg ik als een soort waardering - zo vertaalde ik het maar - een schattig kusje op mijn wang van het leukste meisje uit de klas. Het mooiste geschenk dat ik mij kon wensen, als beloning voor mijn uitsloverij.

Vanaf een jaar of vijftien begonnen de groeihormonen in mij te ontwaken. Als een raket schoot ik omhoog. Vooral mijn oma was verheugd. Het was haar overtuiging dat lange mannen zich succesvoller ontwikkelen in de maatschappij - let wel: succesvoller in materiële zin. Lange mannen worden eerder gezien en dat was voor haar blijkbaar erg belangrijk.

Kortstondige geluksmomentjes

Dat ‘steeds maar gezien willen worden’ loopt als een rode draad door mijn leven. Mijn geldingsdrang levert soms kortstondige geluksmomentjes op, maar het kost vooral veel energie.

Mijn ex-genote maakte tijdens ons huwelijk regelmatig de opmerking dat ze zo graag de echte Jan Willem wilde zien. Dat vond ik me toch een potje moeilijk om te begrijpen. Ik hoor mij nog met een verheffende stem zeggen: "Als jij zo goed weet wie ik ben, zeg jij het dan maar."  

En daarin schuilt precies de uitdaging voor mij. Veel van wat ik laat zien, wordt vanuit mijn hoofd gestuurd. Mijn hoofd is altijd mijn kompas geweest, mijn veilige haven. Dat verklaart ook mijn allergie voor dat over-geanalyseer van veel vrouwen en al dat tranengejammer.

Niets zweverigs aan investeren in jezelf

De afgelopen jaren heb ik meer dan ooit in mijzelf geïnvesteerd. Ik investeerde in huizen, vriendschappen, mijn kinderen, vakanties en zoveel meer, maar niet in mijzelf.

Ik merk dat ik daar makkelijker met vrouwen over kan praten dan met mannen. Mannen vertalen het investeren in jezelf al snel als iets zweverigs. Maar links- of rechtsom, je zal toch in contact moeten komen met jezelf. Je zal een grillige reis naar binnen moeten durven maken, steeds iets dieper naar de kern waar veel van je DNA is samengeklonterd.

Dat dit rete-spannend is weet ik inmiddels, omdat ik letterlijk en figuurlijk moet leren omgaan met emoties die ontstaan tijdens die ontdekkingstocht.

Afgelopen week heb ik mijzelf getrakteerd op een midweekse training op een inspirerende locatie in de bossen van Driebergen. Doel van deze training was het vergroten van mijn persoonlijke effectiviteit. Het was een prachtige en waardevolle belevenis.

Dit had ik ook uitgesproken naar de groep (elf vrouwen en vier mannen) toen ik maandagochtend als kick-off mijn verwachtingen moest delen. Ik had gezegd, dat ik donderdagavond vanuit de auto terug naar huis mijn moeder wilde kunnen bellen en zeggen: "Mama, ik heb me toch een gave week achter de rug."

Niet op iemand anders willen lijken

Het inzicht dat mij het meest heeft opgeleverd is dat ik geen podium nodig heb om krampachtig te laten zien wie ik ben. Dat ik geen stortvloed aan symfonische woorden nodig heb om impact te hebben op mensen. Dat het vaak al voldoende is er te zijn om iemand in beweging te krijgen.

Uitgerekend de jongste deelneemster (25) in de groep kwam misschien wel met de meest waardevolle opmerking. Ik vertelde op de laatste dag dat ik zo graag wilde lijken op een mede-cursist. Een man uit Bonaire, die zoveel indruk op mij maakte door zijn humor, mannelijkheid, rust en wijze, afgewogen woorden. Ik typeerde hem als mijn Boeddha. Ze zei: "Jan Willem, jij moet niet op hem willen lijken, omdat jij hem nooit zal worden. Als jij gewoon je punt maakt en dan je mond dichthoudt, creëer je vanzelf impact en de rust waar jij zo naar verlangt." Haar nederige en bemoedigende lach verraadde haar inborst. "Wat een gaaf mens," dacht ik.

Blokkades herkennen

Iedereen worstelt met zichzelf, werd mij maar weer eens duidelijk. Ergens voelde dat als een hele geruststelling. Blokkades die in de loop van je leven bewust en onbewust zijn ontstaan, vertroebelen je ware ik en zijn van grote invloed op hoe je door de ander wordt ervaren. 

Herkennen waar die blokkades door zijn ontstaan is al een ervaring op zich. Dealen met die blokkades en ze daadwerkelijk aan de kant zetten is een ware beproeving. Dat is misschien wel de reden dat ik mij privé graag laat omringen door krachtige, doortastende vrouwen. Vrouwen die stuk voor stuk meehelpen om mijn eigen levenspuzzel te verfraaien.Vrouwen die ook op een respectvolle manier ongenaakbaar kunnen zijn in hun feedback. 

Mijn trainster schoot mij donderdagochtend aan. Ze had mij geobserveerd op de dansvloer tijdens de after dinner-DJ-party op woensdagavond, waar ook alle cursisten bij waren van andere trainingsgroepen. Ze complimenteerde mij overigens niet met mijn onnavolgbare dansmoves. Wat ze vroeg was of ik mij er bewust van was hoeveel vrouwen er eigenlijk om mij heen dansten. Toen ik vertelde dat mij dat niet zo was opgevallen, zei ze: "Kijk, dat is nu de impact van er gewoon zijn." 

Ik ga voortaan maar vaker dansend door het leven!

(O ja, voor ik het vergeet ... mijn moeder hing donderdagavond op met de woorden: "Klinkt goed allemaal. Ik ben trots op je jongen.")