Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marc op dagdate
Afdalen in het mannenbrein

'Een beetje man duldt
geen zichtbare concurrentie'

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Een paar weken geleden zat, of liever gezegd lag, ik met een date op de bank Boer zoekt vrouw te kijken. Iets anders doen op dat moment was geen optie. 'Anders moet je maar weer naar huis' zei ze bloedserieus. Om mijn goede wil te tonen had ik thee gezet.

De afgelopen jaren zijn de edities van dit programma aan mij voorbij gegaan, terwijl voor mijn gevoel heel Nederland aandoenlijk sprak over de wondere belevingswerelden van al die boeren die van stal waren gehaald. Hoe schattig ze waren, hoe onhandig en lomp soms ook. Met, tussen al die ferme mannen, Yvon Jaspers als goudhaantje.

Prototype boer

Ik heb wat met boeren. Niet in de laatste plaats omdat mijn moeder 'van de boerderij komt'. Mijn opa was een potige, grote vent uit een vooraanstaand boerengeslacht in Diepenveen. Hij voldeed precies aan het prototype boer zoals we dat kennen.

Beetje onbehouwen, een vet dialect, wat onhandig in de omgang, handen als kolenschoppen en gezegend met een arbeidsethos van-heb-ik-jou-daar. Mijn opa was bovenal een ontzettend lieve man en goede echtgenoot. Emoties toonde hij zelden of nooit, maar daar heeft een boer geen patent op als je begrijpt wat ik bedoel.

Een licht opgewonden stemmetje

Mijn date bekende dat zij op advies van een vriendin had overwogen om ook een brief te sturen. Boer Marc leek haar wel wat met zijn karakteristieke 'outdoorhoofd', sportieve lijf en hoge aaibaarheidsfactor. 

Dat hij in the middle of nowhere leeft, in Zambia of all countries, deed even niet ter zake. 'Hij oogt zo cute', zei ze met een licht opgewonden stemmetje. Qua looks sprong hij er ook wel uit eerlijk gezegd, maar het is natuurlijk ook maar net waar je op valt.

Andere koek

Wat ik zo bijzonder vind is dat vrouwen blijkbaar in staat zijn om in het bijzin van elkaar de concurrentie aan te gaan. Het heeft iets met 'delen' en 'samen' te maken legde een vriendin uit. Zondag zag ik tijdens het zappen de uitverkorenen van boer Marc om hem heen staan, op de veranda van zijn toch wel indrukwekkende optrekje. Het zag er wat ongemakkelijk uit allemaal, maar dat kwam omdat boer Marc zich zichtbaar minder op zijn gemak voelde in zijn eigen habitat. 

Het is natuurlijk ook even wennen als je veilige haven opeens gevuld is met niet één, maar drie mondige en zelfstandige vrouwen die daar allemaal speciaal zijn voor jou. Vast heel wat anders dan een lokale volgzame exoot, die nog gewend is te doen wat haar opgedragen wordt. Nederlandse vrouwen zijn wat dat betreft andere koek beste Marc.

Marc niet Marc maar Marcha

Ik probeerde mij voor te stellen hoe het zou zijn als ik ergens met nog twee mannen had gestaan en Marc niet Marc, maar Marcha heette. Een mooie Nederlandse boerin die jaren geleden haar heil zocht in het verre Nieuw-Zeeland en nu wel eens toe was aan een brok Hollands welvaren. Dat had vast hilarische beelden opgeleverd.

Drie mannen die dingen naar de gunst van slechts één vrouw. Je hoeft maar een serie van David Attenborough te bekijken om te zien wat er dan gebeurt. De spanningen lopen op, er wordt geloerd naar elkaar en dan... pats, met de koppen tegen elkaar. Een beetje man duldt geen zichtbare concurrentie. Die gaat niet geduldig zichzelf lopen zijn in de hoop dat hij gezien wordt en in de gading valt.

Boer Marc moet oppassen dat zijn drie muzen het niet te gezellig krijgen met elkaar zodat ze straks dikke vriendinnen zijn. Hij kan dan wel een succesvol viskweker zijn, maar dan vist hij mooi achter het net. En dat gun ik hem ook weer niet.    

Foto: Linelle Deunk