Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

Homohaters,
die kunnen de pot op!

blogger

Jan Willem Vaartjes

H

Hoewel ik in Zutphen ben opgegroeid, is Arnhem toch wel een beetje mijn stad geworden. Het is een heerlijke stad om in te wonen, vanwege haar unieke ligging tussen de Rijn en de Veluwe, het mooiste stadspark van Nederland, het rijke aanbod van kunst en cultuur en het gezellige centrum. Ik ken eerlijk gezegd maar weinig mensen die Arnhem geen leuke stad vinden. Behalve dan misschien die jonge man, die afgelopen weekend door een stelletje respectloze randdebielen genadeloos in elkaar is gemept...

Het gebeurde nota bene op een brug die is vernoemd naar de grootste voorvechter van emancipatie: Nelson Mandela. Omdat hij zo 'naïef' was om op weg naar huis na een avondje vertier in de stad hand in hand te lopen met zijn vriend...

Opgeschoten jeugd

Ik weet het, het politieonderzoek is nog in volle gang, maar wat hadden ze een pech. Opgeschoten pubers hingen nog wat rond in het schemerlicht. Maar wat moet je als jongere tegenwoordig ook anders om 4 uur in de ochtend? Slapen en dromen over mooie kansen in het leven? ... Echt niet! 

Voordat hij er erg in had, belandde na een duw- en trekpartij een betonschaar vol in zijn gezicht. Tanden keilden om als kegels op een bowlingbaan. Als lantaarnpalen toch eens konden praten.

Een betonschaar... een ideaal stuk gereedschap om bij je te hebben als zelfverdediging. Je weet immers maar nooit wie je middenin de nacht tegenkomt op straat. Misschien wel twee onschuldige homomannen die hand in hand op je af komen lopen. Jemig, dat moet er bedreigend hebben uitgezien. Je zou het in je broek doen. Ben je dan even blij dat jij een betonschaar bij je hebt.

En als je de vervaarlijke homomannen op tijd had zien aankomen, kon je altijd nog het slot van een willekeurige fiets doorknippen om te vluchten. Daar schijnt een betonschaar ook ideaal voor te zijn. 

Liefdesrelatie

Het is toch te triest voor woorden dat mensen die er een liefdesrelatie op na houden die anders is dan staat beschreven in de Heilige Boeken zich anno 2017 niet veilig voelen op straat? Dat je er nog steeds over moet nadenken of je je partner wel openlijk een zoen kan geven? Dat je er over moet nadenken of je de hand van je partner wel openlijk durft vast te pakken? 

Want voor je het weet, word je getrakteerd op een scheldkanonnade waar de honden geen brood van lusten. Homohaters kunnen de pot op wat mij betreft!

Ik moest denken aan een jeugdvriend. Hij heeft er lang over getwijfeld om uit de kast te komen. Dat moet een ware kwelling voor hem zijn geweest: openbaar maken dat je niet van meisjes hield, maar van jongens. Hij koos er destijds niet voor om het Jan en alleman te vertellen. Hij koos voor een meer ludieke weg.

Onderweg naar school kreeg ik op het treinstation een blad in mijn handen gedrukt van een vriendin die in de kiosk werkte. "Moet je nu toch eens kijken Willem. Blader maar eens naar pagina 28," zei ze lichtelijk opgewonden. Tot mijn schrik en verbazing zag ik hem samen met zijn vriendje in een bed liggen (verder een keurige foto, hoor). Ik heb met volle interesse het interview gelezen waarin hij op een indrukwekkende manier uiting gaf aan zijn worsteling.

Gevlucht naar Amsterdam

Het nieuws ging natuurlijk als een lopend vuurtje door Zutphen. Wat dat betreft is het net een dorp. De reacties waren niet onverdeeld positief kan ik mij herinneren. Met name de jongens reageerden nogal afwijzend. De meisjes niet. Die waren een stuk milder en begripvoller in hun oordeel.

Jeroen - ik noem hem maar gewoon bij zijn naam - was al voor het interview 'gevlucht' naar Amsterdam, waar een relatief homovriendelijk klimaat heerste. Maar dat dit ook al lang niet meer het geval is, vertelde Barbara Barend afgelopen maandag in de uitzending van RTL Late Night.

Homohaat is een hardnekkig, lastig te bestrijden virus dat diep is genesteld in alle lagen van de bevolking. En dus niet alleen hoofdzakelijk bij gelovige allochtone mannen, wat vaak wordt gedacht.

Taalgebruik

De afkeer voor homo's ligt besloten in ons dagelijks taalgebruik. Hoe vaak hoor ik het wel niet om mij heen: 'Vuile homo', 'mietje' of ' vieze flikker'. Je hoeft er alleen maar voor op de tribune van één of andere voetbalclub plaats te nemen. En eerlijk is eerlijk - ik ga hier ook niet roomser doen dan de Paus -, ik heb mij daar ook veelvuldig schuldig aan gemaakt, terwijl ik in de verste verte geen homohater ben.

Als vader probeer ik in ieder geval alert te zijn op de wijze waarop mijn kinderen zich naar anderen toe gedragen. Van huis uit heb ik geleerd dat liefde altijd groter is dan haat, maar we hebben nog een lange weg te gaan, ben ik bang.

Ik sprak laatst op een verjaardag zo'n heerlijke übergay die zelf ook het nodige naar zijn hoofd geslingerd heeft gekregen in zijn leven. Hij zei met een vette knipoog: "De wereld wordt beheerst door hetero's, maar wij homo's zorgen voor de broodnodige creativiteit." En zo is het maar net!