Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

Ik pakte haar pols en vroeg of ze
mijn gids wilde zijn in Boedapest

blogger

Jan Willem Vaartjes

A

Als kind was ik al impulsief en goedgelovig. Ik dacht nooit zo lang na over een keuze en was er rotsvast van overtuigd dat mensen het goed met mij voor hadden. Vooral mijn moeder maakte zich daar wel eens zorgen over. 'Jij loopt nog eens tegen de verkeerde persoon aan jongen,' zei ze steevast. 

Ik ben allergisch voor berekenende figuren die maar blijven wikken en wegen voordat ze uiteindelijk een beslissing nemen. Risico's durven nemen, levert vaak verrassend nieuwe belevenissen op en ja... soms ga je keihard op je snufferd. Zolang je leven maar niet op het spel staat, houd ik mij maar voor.

Ruim twee weken geleden zag ik op Tinder een ogenschijnlijk leuke vrouw voorbijkomen, die met een onbezorgde en frisse blik de cameralens inkeek. Slechts één foto had ze op Tinder geplaatst. Normaal ben ik dan wat op mijn hoede. Meerdere foto's geven immers een beter beeld van een vrouw - ze zou toch maar iets te verbergen hebben - wat de keuze om naar rechts of links te swipen wat makkelijker maakt. 

Verrassingspakketje

Mijn intuïtie fluisterde mij in dat deze dame weleens een verrassingspakketje zou kunnen zijn en als ik de laatste jaren ergens op vertrouw is het wel mijn intuïtie. Blijkbaar dacht zij er min of meer hetzelfde over; we hadden namelijk een match.

Al snel raakten we verwikkeld in een amusant chatgesprek nadat ik een openingszet had gedaan. Nog diezelfde avond had ik haar ge-upgrade naar WhatsApp en vlak voor de uitzending van Pauw hingen we aan de lijn voor een stemmenmatch. Zo snel kan het dus gaan; gelijk maar boter bij de vis.

Ze bleek half Hongaars, half Nederlands te zijn. Haar stem klonk verbluffend mooi en ondanks het late tijdstip was ze nog uitermate scherp in het beantwoorden van een spervuur aan vragen. Het was ver na middernacht toen we ons gesprek beëindigden. De volgende dag stond ze tegen de avond bij me op de stoep en trakteerde ik haar op mijn inmiddels fameuze risotto met tonijn

Ze zag eruit zoals ik mij haar had voorgesteld. Mooier zelfs. Dat blijft bij daten overigens altijd maar de vraag. Je creëert beiden een plaatje in je hoofd en eerlijk is eerlijk: als dat plaatje niet blijkt te voldoen, kan dat een behoorlijke afknapper zijn. Dat was gelukkig niet het geval.

Gids in Boedapest

Ik vertelde haar die avond aan tafel hoe graag ik Boedapest eens zou willen bezoeken. Haar ogen glunderden. Als een ware ambassadrice hield ze een bezielend betoog over de schoonheid van deze stad waar ooit keizerin Sissi haar mooiste jaren doorbracht. Zonder na te denken pakte ik - nadat ze was uitgesproken - haar pols vast en vroeg haar onverschrokken of ze mijn gids wilde zijn. 

Ietwat verrast door mijn aanbod leunde ze wat achterover. Even viel een stilte. Geduldig wachtte ik op haar antwoord, maar toen het me wat te lang duurde, zei ik: "Ja of nee?" 

Ze toverde een mooie glimlach op haar gezicht en knikte instemmend. "Ik wil dan wel mijn moeder bezoeken oké?" zei ze. "Wanneer gaan we dan?" vroeg ze vervolgens.
"Liefst volgende week al," antwoordde ik resoluut.

Haar voortvarendheid was tekenend; de volgende dag ontving ik twee vliegtickets in mijn mailbox. Ik kon natuurlijk niet achterblijven en boekte direct een kamer bij een idyllische Bed & Breakfast.  

Veel van mijn vrienden verklaarden mij de dagen daarna voor gek. Hoe kon ik in hemelsnaam een paar dagen op stap gaan met een vrouw zonder dat ik haar echt kende? "Ik zou dat nooit zomaar doen Willem. Straks heb je na één dag al de grootste bonje," zei een goede vriendin van mij. 

Tijd van je leven

Dat risico loop je natuurlijk altijd als je op pad gaat met een volslagen onbekende. Je zit immers een paar dagen op elkaars lip. Maar wat boeit het? Het ergste wat je kan overkomen, is dat je elkaar al in het vliegtuig in de haren vliegt. In dat geval boek je al bij aankomst een tweede onderkomen en zie je elkaar pas weer op de vlucht terug naar huis. In het gunstige geval heb je de tijd van je leven en omarm je je gevoel, dat het vaak bij het juiste eind heeft.

De dagen in Boedapest verliepen nagenoeg vlekkeloos. Ze liet me overdag de mooiste plekjes zien en iemand aan je zijde die zich wel verstaanbaar kan maken in een taal waar ik verder geen chocola van kon maken, is reuze handig kan ik je vertellen. In de avond dronken we als Hongaren en in de nacht vreeën we de sterren van de hemel. 

Op de derde dag ontmoette ik trouwens haar moeder. Ook weer zo'n atypische actie wellicht. Een ontzettend leuke en warme vrouw die qua praten zo uit de stal van mijn familie kon komen. Dat schept toch een band.

Neurotisch trekje

Een paar keer dreigde het even mis te gaan. Zo irriteerde zij zich zichtbaar aan mijn soms luidruchtige gepraat en mijn 'luistervaardigheid' als ik middenin haar verhaal plotseling in een vlaag van paniek naar mijn-jas-met-teveel-zakken greep op zoek naar mijn brillenkoker, bankpasjes, geld, telefoon of paspoort. Dat is een neurotisch trekje van mij klaarblijkelijk. Ik zei dan dat ze relaxed moest doen en daar niet zo'n punt van moest maken, maar dat werkte eerder als een rode lap op een stier. 

Toen mijn ouders van de week bij mij waren, zag ik mijn vader halverwege een verhaal van mijn moeder ook afdwalen door zich om te draaien en mij doodleuk een vraag te stellen. 
"Kees, je luistert weer eens niet naar wat ik zeg. Bekijk het even lekker," zei zij. Ik heb het dus niet van een vreemde.

Of het verder wat wordt met mijn Boedapest-meisje zal de tijd leren. Zij is naast juriste ook een begenadigde zeil- en duikinstructrice. Ik zal eens goed met mijn hoofd in de wind duiken. Misschien vertelt die wel waar dit avontuur eindigt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerelateerde onderwerpen