Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

'Wildplassen doet toch
een beetje afbreuk aan het vrouwzijn'

blogger

Jan Willem Vaartjes

I

In mijn studententijd ben ik een keer op heterdaad betrapt door een agent. Ik stond zwalkend in zo'n ranzig naar pis stinkend achteraf steegje een minuscuul riviertje te bewonderen, dat ik even daarvoor zelf had gecreëerd.   

De agent was zo vriendelijk om even met zijn berisping te wachten totdat ik mijn nadruppelende jongeheer weer had opgeborgen en na veel gehannes de opstandige knopen van mijn gulp had overwonnen. Hij vroeg of ik het normaal vond om in het openbaar te urineren, terwijl om de hoek zat mogelijkheden waren om even een toilet te vinden.

In de houdgreep

De alcohol had mijn geest die nacht zo in de houdgreep, dat ik met een onsamenhangend verhaal de agent binnen no time op de kast had. Hij dreigde nog even mij mee te nemen naar het bureau om daar mijn roes uit te slapen, maar mijn verstandige ik kon hem met veel pijn en moeite overtuigen dat ik waarachtig spijt had van mijn onbezonnen daad.

Erg veel indruk heeft deze berisping trouwens niet op mij gemaakt. Ik plas, net zoals verreweg de meeste mannen, nog steeds in het openbaar, als het zo uitkomt. Niets is zo ongemakkelijk als het gevoel van een volle blaas terwijl er geen toilet in de buurt is.

Het verst

Het heeft ook wel wat om met een paar wildvreemde kerels op een willekeurige plek ongegeneerd zij aan zij te staan en te kijken wie het verst kan pissen. Wildplassen schept wat dat betreft echt wel een band, zeker als je elkaar tijdens het lozen een vluchtige blik gunt en een klein lachje niet kunt onderdrukken.

Overigens niet alleen tijdens het wildplassen. Ook in het kroegtoilet of op een festival is er volop interactie tussen mannen wanneer het koude bier in een warme stroom zijn weg naar buiten vindt. Lang leve de pisbak.

Opgesloten

Of nog mooier: zo'n mobiel gevaarte waar je met vier kerels tegelijk kunt afwateren, terwijl je alleen elkaars gelukszalige, naar de hemel gerichte gezichten ziet. Vaak ontstaan daar de leukste ieniemieniegesprekjes. 

Het is eigenlijk doodzonde dat vrouwen deze waardevolle momentjes niet meemaken. Die zitten altijd opgesloten in zo'n wc, die naarmate de dag vordert, steeds meer transformeert in een smerig hok waar je maag van omdraait. En dan hebben ze vooraf ook al de ontberingen van een wachtrij van hier tot Tokio moeten doorstaan.

Handig apparaat

Wildplassen is echt een mannendingetje en dat zal altijd wel zo blijven. De anonimiteit van een bos biedt nog wel eens uitkomst, maar de tijd waarin vrouwen zonder schaamte hun rok optrokken of hun broek tot op de enkels lieten zakken, ligt al achter ons. 

Eerlijk gezegd zit ik er ook niet zo op te wachten om te (on)pas wildplassende vrouwen in zo'n ongemakkelijke gehurkte pose te spotten. Doet toch een beetje afbreuk aan het vrouwzijn.

Ik moest lachen toen een vriendin mij laatst in een jolige bui toefluisterde dat ze eigenlijk best graag een tijdje een piemel zou willen hebben. "Lijkt me een reuze handig apparaat Willem", zei ze terwijl ze een plassende man imiteerde. "Kan je nog vaker mijn gezeik aanhoren", knipoogde ze.