Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Afdalen in het mannenbrein

'Alleen tijdens mijn toiletbezoekjes
miste ik de mannen'

blogger

Jan Willem Vaartjes

H

Het zal niemand zijn ontgaan; VROUW bestaat dit jaar tien jaar. Om dit heuglijke feit groots te vieren werd AFAS Live afgehuurd.

Mijn moeder vroeg zich al ruim voor de zomervakantie af of ik ook uitgenodigd zou worden voor dit feest. Mijn vader ook; hij gunde mij vooral een plekje tussen een bont gezelschap uitzinnige dames.

Een klein huppeltje

Ergens begin september viel de uitnodiging echt op de deurmat. Ik ben normaal niet zo van vreugdesprongetjes, maar een klein huppeltje kon er stiekem wel van af in de woonkamer. Het gebeurt namelijk niet vaak, dat ik uitgenodigd word voor een avond vol vertier met louter vrouwen. Een man moet wel een heel trieste reden hebben om zo'n buitenkansje te laten lopen, nietwaar? 

Om niets te hoeven missen reed ik op tijd weg uit Arnhem zodat ik de sfeer - voordat de deuren opengingen - goed kon proeven. Overal in de barretjes en eettentjes op de ArenA Boulevard zaten feestelijk uitgedoste vrouwen al ogenschijnlijk gezellig te keuvelen. Dat gaat godzijdank vaak met wat minder volume gepaard dan bij mannen, die geneigd zijn elkaar als haantjes te overschreeuwen.

Ego

Stiekem hoopte ik - of liever gezegd mijn ego - tijdens de rondgang door minstens één dame te worden herkend als columnist van VROUW.nl. Dat bleek ijdele hoop zodat ik uiteindelijk geheel anoniem belandde aan een tafeltje bij Asian Kitchen voor het leggen van een bodempje.

Eenmaal binnen viel natuurlijk gelijk op dat mannen - op de security na - nauwelijks te bespeuren waren. Een enkele man was door zijn partner (on)vrijwillig meegenomen, maar dat was het dan ook wel. 

In beweging

De concertzaal was al aardig gevuld toen ik binnen kwam. De grote tribune zat al helemaal vol, maar dat vind ik nooit zo erg omdat ik altijd wil staan bij popmuziek; mijn lijf komt namelijk vanzelf in beweging bij de juiste klanken en dan moet ik kunnen dansen.

Daar is geen houden aan. Wat ritmisch heen en weer geschuif op zo'n krappe stoel werkt dan niet en als ik al swingend zou gaan staan, levert dat met mijn grote lijf onherroepelijk hoon op.

Benevelde mannen

Ik vond een plekje bij één van de bars langs de dansvloer en besloot met een koud glas Heineken in mijn hand eens rustig om mij heen te kijken. Het was al met al een superleuke avond; de artiesten hadden er zin in en al die vrouwenenergie voelde als een warme douche. De sfeer was merkbaar anders zonder een grote dosis testosteron in de zaal.

Een vrouw die me spontaan aansprak met de vraag wat ik daar als man alleen te zoeken had, biechtte op dat ze het heerlijk vond om nu eens niet door een horde benevelde mannen te worden aangesproken. Ik kan mij dat ook wel voorstellen. 

Toiletbezoekjes

Alleen tijdens mijn toiletbezoekjes miste ik de mannen. Best een vreemde gewaarwording om steeds helemaal in je uppie voor zo'n plasbak te staan terwijl je normaal gesproken gezellig slap ouwehoert met de man links of rechts.

Vlak voor de pauze liep ik de zaal uit om even langs de standjes in de hal te lopen. Ik stond net naar twee giechelende dames in de Christine le Duc 'shop' te kijken toen ik een hels kabaal hoorde. Alle vrouwen gingen helemaal uit hun plaat bij de vier mannen van Candy Men, die slechts met een handdoekje om hun middel op het podium stonden.

Overal waar ik keek werd massaal het mobieltje uit de tas gehaald; zoiets goddelijks zie je natuurlijk niet dagelijks zo pal voor je neus.

Behoedzaam en onopgemerkt manoeuvreerde ik mij naar het midden van de zaal, sloot mijn ogen en wenste een busje Axe uit mijn broekzak te kunnen toveren.

Van de partners van VROUW