Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

‘Mijn kapper noemt mij
een seriemoordenaar van de liefde’

blogger

Jan Willem Vaartjes

A

Al sinds mijn studietijd word ik samen met een groep vrienden geknipt door één vaste kapper. Die groep is overigens in de afgelopen jaren gedecimeerd, omdat de kaalheid flink heeft huisgehouden. We zijn nu nog maar met z'n tweeën over. 

Wat knippen betreft, ben ik een trouwe hond. 'Vreemdgaan' is er niet bij, alhoewel ik dit jaar wel even op de proef werd gesteld, toen mijn kersverse buurvrouw in de omgebouwde garage een kapsalon-aan-huis opende.

Bijzonder soort vriendschap

Mijn kapper kan inmiddels lezen en schrijven met mijn haar en door de jaren heen is er tussen ons een bijzonder soort vriendschap ontstaan. We zijn op elkaars bruiloft geweest en steunden elkaar toen onze huwelijken op de klippen liepen. Onze kinderen hebben we van baby af aan tot wasdom zien komen.

Toen hij tien jaar geleden bij zijn vrouw wegging, liep mijn relatie met mijn ex-genote nog crescendo. De gesprekken tijdens mijn eerste paar knipbeurten na zijn scheiding stonden vanzelfsprekend in het teken van het persoonlijk leed dat was ontstaan. Ik herinner me nog goed dat ik me gelukkig prijsde met de gedachte dat zoiets mij bespaard zou blijven. Ware liefde overwint alles, hield ik mij voor.

Slettebak

Ik heb de stopwatch er niet precies op bijgehouden, maar na een knipbeurt of vier sloeg de stemming om. Hij had inmiddels de geneugten van het daten ontdekt en vanaf dat moment stonden onze gesprekken hoofdzakelijk in het teken van zijn belevenissen. Hij moest zijn verhalen kwijt en ik toonde mij gretig publiek; een win-win-situatie zal ik maar zeggen.

Met klapperende oortjes die langzaam rood kleurden en een keel die zich keer op keer verslikte, hoorde ik jarenlang het ene avontuur na het andere aan. Hij reisde stad en land af, niet in de laatste plaats omdat ik hem in zijn eigen woonomgeving inmiddels symbolisch had geridderd tot de lokale slettebak. Een 'eervolle' titel waar hij overigens kostelijk om kon lachen.

Ondertussen dacht ik steeds dat het niet gekker kon, kwam ik keer op keer bedrogen uit en wenste mij stiekem voor even een vergelijkbaar leven.

Uitgeput

Natuurlijk wist ik ook wel dat al die vluchtige contacten voor de buitenwacht (lees: mannen) misschien aanlokkelijk klinken, maar in the end niet het geluk en de rust brengen waar nagenoeg iedereen in het leven naar verlangt. 

Een kleine vier jaar geleden heeft hij zijn onstuimige leven aan de wilgen gehangen. Al die onweerstaanbare lokroepen van vrouwen hadden zijn tol geëist en hem zichtbaar uitgeput. Sinds zijn rigoureuze besluit gaat hij uitermate relaxed door het leven en waren de rollen volledig omgedraaid.

Nu was ik het die in de kapperstoel mijn smeuïge verhalen kwijt moest, terwijl hij geregeld zijn schaar in mijn krullenbos liet hangen, voor me kwam staan met opengesperde ogen en met hoge stem zei: 'Jemig, dat meen je niet joh?!'

Top van de liefdesberg

Steeds als ik dreigde gelukkig te worden met een date, toverde ik wel een argument uit de hoge hoed waarom het toch vooral niet werkte. Ik was tegen wil en dank een ster geworden in het breken van vrouwenharten.

Toen ik in mei dit jaar eindelijk dolgelukkig was en dacht de vrouw op de top van mijn liefdesberg te hebben ontmoet, was hij één van de eersten die mij feliciteerde met dit heugelijke nieuws. 'Nu volhouden Willem', zei hij met een vaderlijke stem. 

Begin vorige maand vertelde ik hem met lood in de schoenen, dat dit aanvankelijk mooie avontuur was gesneuveld in een lawine. Hij legde in alle rust zijn schaar op tafel, keek mij indringend aan en zei: 'Jij noemde mij toch ooit een slettebak? Nu benoem ik jou tot de seriemoordenaar van de liefde.'