Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Oud-collega van jan Willem Vaartjes
Afdalen in het mannenbrein

Ode aan een
oud-collega

blogger

Jan Willem Vaartjes

B

Begin oktober werd ik tegen de avond gebeld. In mijn beeldscherm doemde de naam van mijn voormalige assistente op. Ik zat net met mijn bord op schoot, maar aangezien wij elkaar al een tijdje niet meer hadden gesproken, nam ik uit nieuwsgierigheid toch even op.

"Hey Samantha, wat een verrassing!", begroette ik haar met een dosis enthousiasme zoals ik haar bijna altijd begroette toen we nog intensief samenwerkten. "Hoi Jan Willem, ik had je graag met een andere reden gebeld, maar ik heb dit keer helaas geen goed nieuws", zei ze met een onheilspellend en beteuterd stemmetje.

Wreed

Geschrokken door haar aangeslagen toon zette ik mijn bord naast me neer en leunde achterover op de bank. Ze vertelde dat die middag geheel onverwacht een zeer geliefde oud-collega was overleden. Hij was in elkaar gezakt op het werk en ondanks vereende krachten van toegesnelde collega's, en later ambulancepersoneel, helaas niet meer te redden. 

Normaal ben ik niet zo op mijn mondje gevallen, maar toen wist ik even niet zoveel meer te zeggen. Ik kon nauwelijks bevatten dat zo'n vitale, energieke en bovenal uitermate fijne vent van 62 jaar, met wie ik bijna tien jaar had samengewerkt, er zomaar tussenuit kon glippen. Het leven is soms gewoon ongenadig wreed.

Ruwe bolsters

Begin dit jaar had hij mij nog springlevend een hele dag op sleeptouw genomen door zijn geboortestreek in Zeeland. We hadden dat lang geleden al een keer afgesproken, maar het was er nooit eerder van gekomen.

Zelden heb ik in mijn leven iemand ontmoet die met zoveel bezieling en trots kon vertellen over zijn roots, waar weer en wind al sinds mensenheugenis vrij spel hebben om jongens en meisjes te boetseren tot ruwe bolsters blanke pitten. 

Opa

Voor een uitgebreide lunch nam hij me mee naar zijn favoriete visrestaurant in de haven van Yerseke om verse mosselen met friet te eten, vergezeld van een mooie fles witte wijn. "Zo doen wij dat hier in Zeeland jongen", zei hij op een triomfantelijke, vaderlijke toon, terwijl buiten het tij de boten in de haven elke minuut weer een beetje hoger tilde.

We spraken over de mosselcultuur, Oud Land, de verdronken stad Reimerswaal, Zeeuwse meisjes (vooral zijn eigen Zeeuwse meisje met wie hij zielsgelukkig was), de catastrofale watersnoodramp die in 1953 voorgoed het karakteristieke landschap veranderde en hoe geweldig hij het vond om opa te zijn. 

Moment

Ik voelde me weer even dat kleine jongetje, dat voor op de fiets van mijn vader van het uitzicht genoot en ademloos luisterde naar avontuurlijke en nostalgische verhalen. Eenmaal weer buiten liepen we van de weg richting de kade.

Van een afstandje zag ik hem zo staan tussen de palletkratten, terwijl in de verte een kotter voorbij voer. Als je goed luisterde, kon je hem horen genieten. Zelfs in stilte kan dat. Ik ben blij dat ik dat moment heb kunnen vastleggen.

Herinnering

Ik heb wat met betekenisvolle, positief ingestelde mensen. Mensen die leven in het Hier en Nu en haast iedere dag wel een herinnering maken. 'Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd', zei hij altijd. En zo is het maar net. Regelmatig hoor ik nog zijn bulderlach in mijn hoofd. En misschien is de bulderlach wel de mooiste herinnering die een mens kan nalaten. 

Zwerver

Toen ik van de week contact opnam met Samantha om te vragen of ze het goed vond dat ik haar naam expliciet zou noemen, vertelde ze dat ze de laatste tijd vaak naar het nummer Zwerver met een wekker van Acda en De Munnik luistert. 

Ik zocht het nummer via Spotify op en ging er op de bank eens goed voor zitten. Op dezelfde plek waar ik zat toen ze me begin oktober belde. "God heeft zich weer een keer vergist", zingt Thomas Acda een paar keer. Ik zal hem op dat punt nimmer tegenspreken.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal vertellen over een geliefd persoon die niet meer onder ons is?

Dan kan dat hier...