Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lid motorbende
Afdalen in het mannenbrein

‘Zo’n beruchte motorclub herbergt wel
veel mannelijkheid’

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Een paar weken terug zat ik op Youtube het VPRO-programma Satudarah one blood te kijken. Het was de documentairemaker na lang aandringen en volhouden gelukt om een tijd lang exclusief een kijkje te krijgen binnen één van de beruchtste motorclubs van ons land. 

Hoewel volgens critici veel gebeurtenissen al dan niet vakkundig geregisseerd buiten het oog van de camera bleven, vond ik het fascinerend om te zien hoe het er aan toe ging binnen een vereniging met louter vervaarlijk uitziende mannen van een zeker postuur. 

In één van de scènes werd een clublid, die overduidelijk iets onoorbaars had geflikt, onder het toeziend oog van de chapterleden vermanend toegesproken door de lokale leider. Gevoel voor empathie was ver te zoeken, werd mij al snel duidelijk, zeker nadat de arme sloeber met een paar goed gemikte stoten lijfelijk ondervond hoe ernstig de vlag erbij hing. 

Clubkleding inleveren

Alsof dat nog niet genoeg was, werd meneer na de preek en afranseling gesommeerd zijn clubkleding in te leveren en verliet hij met de staart tussen de benen, afgezet in bad standing, de ruimte. ‘Eigen schuld dikke bult’, hoor ik mezelf nog mompelen.

Klopjacht

Ik ben zeker geen pleitbezorger van geweld en al helemaal niet van praktijken die het daglicht niet kunnen verdragen. Justitie is niet voor niets bezig met een klopjacht op alle motorclubs waarvan op zijn minst het vermoeden bestaat dat de liefde voor de motor wordt overschaduwd door de liefde voor wetteloosheid. 

Tal van kopmannen en leden zitten inmiddels in de lik en deze week heeft een rechtbank motorclub Bandidos verboden. Een club gezegend met een naam waarvan je, met een beetje kennis van de Spaanse taal, bij voorbaat al weet dat zij niet bestaat uit hoofdzakelijk vrome koorknaapjes.  

Robuuste kerels

Ik snap ergens ook wel dat motorclubs als tegengas hun imago willen oppoetsen door veel meer dan vroeger het geval was handig de media op te zoeken. Zo zag ik een tijdje terug op tv Guus Meeuwis en Johnny de Mol hun ogen uitkijken tijdens een tweedaagse stage bij No Surrender.

Johnny kon met zijn kortgeschoren kapsel en rijkelijk getatoeëerde lijf nog wel doorgaan voor clublid. Guus daarentegen stak met zijn studentikoze uiterlijk wat lelijk af tussen al die robuuste kerels. Gelukkig was hij zo wijs om zijn treinvriendelijke hit Kedeng Kedeng niet ten gehore te brengen, anders was hij vast en zeker in het meest gunstige geval bekogeld met bier en getrakteerd op boegeroep. 

Saamhorigheid

Als ik het geweld en de vermeende criminaliteit voor het gemak even weglaat, kan ik overigens ook de andere kant zien van gevreesde motorclubs. Het zijn typische mannenbolwerken die de hunker naar oerdriften herbergen en een uitlaatklep vormen om mannelijkheid te tonen. 

De inwijdingstradities, de saamhorigheid, de discipline en hiërarchie, de strikte gedragscodes en in dit geval de voorliefde voor ronkende motoren; het heeft haast iets militaristisch, iets mystieks. Veel vrouwen schijnen dat trouwens sexy te vinden.

Ik probeer me ook voor te stellen dat de meeste bikers overdag een normale baan hebben en thuis een gezin, waar ze toch ooit een keer in hun embleemloze pyjama hebben voorgelezen uit bijvoorbeeld Dikkie Dik of Kuifje.

Oerend hard

De tijd zal moeten uitwijzen of het morele besef dat de wet nageleefd moet worden, vroeg of laat zal doordringen tot in de haarvaten van motorclubs. Je kan beter op een motor zitten, dan op een zak met dubieus geld, nietwaar?

Misschien dat we Bennie Jolink van Normaal alvast zo gek kunnen krijgen om Oerend Hard in een modern jasje te steken ... als lijflied voor een nieuwe orde.