Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Afdalen in het mannenbrein

‘Vreselijk, al die kleffe
stelletjes op social media’

blogger

Jan Willem Vaartjes

A

Als ik ergens van in de ban ben, dan steek ik mijn enthousiasme vaak niet onder stoelen of banken. Ik ben wat dat betreft niet bepaald gezegend met een natuurlijke rem. “De passie in jou vindt altijd ergens wel een uitweg”, zei een goede vriend onlangs nog tegen mij.

Ook in de liefde manifesteer ik mij niet als een ingetogen, grijze muis. Als ik weer eens iemand had ontmoet van wie mijn hart sneller ging kloppen, dan wist binnen no time de halve wereld het. Ik werd dan dikwijls overvallen door een onstuitbare drang om het grote nieuws te delen. 

Liefdesbarometer 

Ik herinner mij nog goed, dat mijn vader ooit mijn pols vastpakte toen ik helemaal hoteldebotel was van een jeugdliefde. “Nu weet ik wel dat je gek bent op dat meisje, Willem”, zei hij met een plagerige blik in zijn ogen. In de jaren daarna is mijn vader altijd een goede raadgever geweest als het kwik in mijn liefdesbarometer te heet dreigde te worden. 

Prachtig vind ik het als twee mensen elkaar hebben getroffen in het leven; als de liefde er van afspat. Helemaal prachtig vind ik het als de liefde tussen twee mensen in de loop van hun levens nauwelijks erodeert. Vaak leidt liefdeserosie namelijk tot het ontstaan van twee eenzame zwerfkeien langs een watertje, dat ooit een bulderende rivier moet zijn geweest.

Adoratie

Van de week zat ik De Wereld Draait Door te kijken. Eén van de items ging over een inmiddels overleden beroemde Franse filosofe, die weergaloze liefdesbrieven schreef aan haar twintig jaar jongere minnaar in de jaren 50 van de vorige eeuw. Deze brieven waren recent ergens opgedoken, door experts als heel bijzonder geclassificeerd en vervolgens openbaar gemaakt. 

De adoratie spatte van het beeldscherm toen Frankrijk-kenner bij uitstek Wilfred de Bruijn met een fijn gevoel voor romantiek een stukje voorlas uit één van haar brieven. “Wat een lucky bastard moet die minnaar zijn geweest”, mijmerde ik op de bank. Een regelrechte ode aan de liefde, schitterend. 

Heel wat anders dan die openbare liefdesuitingen, waarmee je vandaag de dag om de oren wordt geslagen op bijvoorbeeld Facebook of Instagram. Ik ken heel wat mensen in mijn omgeving, die de afgelopen jaren gescheiden zijn en zich - eenmaal bevrijd uit de grauwe sluier van het huwelijk - helemaal laten gaan.

Etaleren

Sommige lieden gaan daarin wel heel ver en toveren hun tijdlijn om in een waar liefdesalbum, zodat alle volgers mee kunnen genieten van de vlinders, die de ene buik in en de andere buik weer uit vliegen. De zendingsdrang om hun verliefdheid te etaleren is ongekend groot.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen zijn of haar geluk. Maar om constant de wereld te laten weten, met een oneindige stroom hartjes en bewierookte teksten, hoe happy de peppie je met elkaar bent? ... Not my cup of tea.

Nog niet zo gek lang geleden zag ik op Facebook een foto van een kennis van mij, waarop ze samen met haar vriend dolgelukkig oogde. Hij zoende haar van opzij op de wang en zij keek mega gelukkig in de camera. In de begeleidende tekst stond, naast een keur aan kus-emoji’s, dat hij de liefde van haar leven is.

Mijn dingetje hoor, maar ik ben een beetje allergisch geworden voor dit soort pompeuze teksten. Alsof je middenin het leven al weet dat iemand de liefde van je leven is. Dat is een conclusie voor later in het bejaardentehuis. Ik snap aan de andere kant ook wel, dat verliefdheid je gedachten weeïg maakt en je uitspraken ontlokt waar je later mogelijk met de staart tussen de benen op terug moet komen.

Wat me misschien nog wel meer stoorde, is het feit dat die kennis ook moeder is van drie pubers. Pubers die ongetwijfeld meekijken op social media en lezen dat de voormalige liefdesrelatie tussen hun moeder en vader plotsklaps is gedegradeerd tot bijvangst. Het herbergt iets respectloos vind ik.

Handrem

Zelf heb ik nu ook een vriendinnetje. We kennen elkaar nog niet zo gek lang en zoals dat wel vaker is gebeurd in mijn leven, moet ik ook nu een beetje op de handrem om niet te hard van stapel te lopen.

Ze heeft het niet met zoveel woorden gezegd, maar ik kan zo’n beetje de doodstraf tegemoet zien als ik het zou flikken een kleffe foto van ons op social media te zetten. 

Daar hoeft ze overigens bij mij niet huiverig voor te zijn. In plaats daarvan zal ik haar binnenkort wel trakteren op een geparfumeerde, onvervalste liefdesbrief, geheel in de stijl van die Franse filosofe. Dan vertelt haar lach in het echte leven wel of ze gelukkig is of niet.