Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Afdalen in het mannenbrein

‘Haar diepgewortelde kinderwens
heb ik onderschat’

blogger

Jan Willem Vaartjes

O

Op advies van een goede vriend heb ik ergens vorig jaar een profiel aangemaakt op Inner Circle. Ik was Tinder wel een beetje beu en diezelfde goede vriend sprak lovend over deze voor mij nog onbekende datingsite vol met succesvolle, hoogopgeleide en oogstrelende vrouwen. Althans, als je de foto's mocht geloven volgens hem.

Een paar dagen nadat ik wat had rondgesnuffeld tussen een bonte stoet aan ogenschijnlijk prachtige dames, kreeg ik een match met een wat jongere vrouw uit Utrecht. Haar mooie lach en oogopslag verraadde een opgewekt karakter en haar begeleidende profieltekst liet me lachen. Voldoende ingrediënten voor mij destijds om een chatgesprek te starten.

Blijkbaar voelde zij ook een bepaald enthousiasme bij onze match, want binnen no-time waren we verwikkeld in een plezant gesprek. 

Vrijblijvend gevrij

Na een tijdje appen met elkaar, vroeg ze out of the blue of ik haar profieltekst goed had gelezen. Ik kon op dat moment niets anders dan ‘ja’ zeggen, ook toen ze vroeg of ik had gelezen dat ze een kinderwens heeft. Het stond er inderdaad wel met zoveel woorden, maar niet zo stellig in mijn beleving, dat ik meteen dacht: wegwezen hier, Willem. 

‘Zou jij überhaupt nog een kindje willen?’, appte ze op een gegeven moment. Ik appte terug dat een tweede leg niet bepaald hoog op mijn wensenlijstje stond vanwege mijn leeftijd en de vrijheid die ik weer ervaar nu mijn eigen kinderen inmiddels pubers zijn. Een jaar terug had ik hoogstwaarschijnlijk een ander antwoord gegeven. Niet omdat ik toen wel graag nog een kindje zou willen, maar omdat ik anders de kans op wat vrijblijvend gevrij meteen de nek om zou draaien. 

Ze bedankte mij voor mijn eerlijkheid, terwijl tegelijkertijd haar teleurstelling voelbaar was. We besloten het contact te verbreken, omdat we beiden ook niet meer uit waren op een vluchtig, amoureus samenzijn.

Twee uur non-stop gebeld

Een paar weken later benaderde zij mij plotseling weer op de app. Ze vroeg - zonder verdere bijbedoelingen - of ik haar wilde helpen met een stuk dat ze had geschreven voor haar schrijfklasje. 

Nadat ze mij het stuk had gemaild ben ik er eens goed voor gaan zitten en nog diezelfde avond heb ik haar de tekst, voorzien van de nodige adviezen teruggemaild. Om te voorkomen dat we vervolgens verwikkeld zouden raken in veel heen en weer ge-e-mail, stelde ik voor om elkaar even te bellen. En eerlijk gezegd; ik was stiekem ook wel benieuwd naar haar stem.

Niet veel later dook haar naam op op mijn telefoonscherm. We hebben vervolgens bijna twee uur non-stop aan de telefoon gezeten en uiteindelijk nauwelijks gesproken over haar stuk dat ik nagekeken had. Ik herinner mij nog goed dat ik meteen onder de indruk was van haar weergaloze stem. Op de één of andere manier ben ik daar gevoelig voor.

Ons hele telefoongesprek verwarde haar. Ze vertelde dat ze het nog niet vaak in haar leven had meegemaakt, dat ze met een man die ze nog nooit had gezien zo makkelijk kon praten. Maar hoe verleidelijk ook, onze ratio’s besloten dat het niet verstandig was om elkaar te zien.

Toch een date

Weer een week later - op een zondagmorgen - appte zij me dat ze ergens van baalde. Ik zat net in bad en vroeg wat er aan de hand was. Ze vertelde dat haar date die avond niet doorging, omdat meneer de voorkeur gaf aan een andere dame met wie hij klaarblijkelijk ook contact had. Ik stelde haar een beetje gerust en zei dat ze dankbaar mocht zijn dat deze man in ieder geval niet van twee walletjes wilde eten.

Of het aan het warme bad lag of niet; ik stelde in een vlaag van enthousiasme voor om elkaar die avond dan toch maar te ontmoeten. Er viel even een korte stilte aan de andere kant van de lijn voordat ze zei: “Oké, dat gaan we doen JW.” 

We spraken af in een eetcafé, ergens in het centrum van Apeldoorn. Ik was er wat eerder en zat aan een tafeltje bij het raam met een vrij uitzicht over het plein van waarover zij ieder moment aan zou komen lopen. Toen ik haar dan eindelijk zag opdoemen in de verte en ze vanuit het donker steeds beter zichtbaar werd, sloeg mijn hart een paar keer over. Ze oogde precies zoals ik mij had voorgesteld.

Eenmaal binnen liep ik naar haar toe en begroette ik haar met een ferme knuffel. Een knuffel die voor mijn gevoel minuten leek te duren. Later vertelde ze dat ze tijdens onze knuffel voelde: ‘dit is de man naar wie ik zolang heb uitgekeken’. Ze vertelde later ook dat zij tijdens ons gesprek aan tafel diverse malen de drang voelde om te vragen of ze mij mocht kussen. Ik voelde die drang trouwens ook, maar kon me steeds ternauwernood beheersen.

Na afloop in de parkeergarage gingen we uiteindelijk voor de bijl. Ik nam het initiatief, trok haar naar me toe en zonder enige weerstand vonden onze lippen elkaar. We namen afscheid met de belofte om elkaar snel weer te zien. Daar lieten we geen gras over groeien, want twee dagen later zagen we elkaar alweer.

Ik voelde weer vlinders

De klik die ik met haar had, was gaaf om te ervaren. Ik voelde weer vlinders en vertelde iedereen die het maar wilde horen over de nieuwe liefde in mijn leven. We ondernamen veel samen, hadden de grootste lol en ik vond het heerlijk als ze me de mond snoerde door te zeggen dat ik nu vooral even mijn waffel moest houden. 

Ondertussen praatten we nauwelijks meer over haar kinderwens en bedreven we struisvogelpolitiek om ons prille sprookje maar niet te hoeven verstoren. Ik dacht heimelijk dat haar kinderwens langzaam wel uit zou doven naarmate de liefde tussen ons zou groeien. En dat ze dan genoegen zou nemen met mijn twee bonus-kinderen. Zij hoopte juist dat ik er wel anders in zou gaan staan. Precies andersom dus. 

Het onvermijdelijke gesprek volgde de ochtend nadat ik haar de dag eerder had opgehaald van Schiphol. Ze was een week met een goede vriendin op vakantie geweest, waar ze onder de zon goed had kunnen nadenken over de vraag ‘hoe nu verder?’, en waar ze vooral goed heeft geluisterd naar haar innerlijke stem.

Een stem die haar vertelde, dat ze haar diepgewortelde kinderwens niet moet opgeven voor een man voor wie ze weliswaar veel gevoelens koestert, maar die haar niet kan geven waar ze zo naar verlangt. 

Rauw besef

En daar lagen we dan naast elkaar in bed, een beetje beteuterd met vochtige ogen naar het plafond te staren, terwijl een merel buiten op de dakgoot nog zo haar best deed om wat vrolijke noten de slaapkamer in te fluiten. Het besef dat je elkaar los moeten laten, terwijl er sprake is van veel gevoelens over een weer, is een rauw besef. Ronduit klote gewoon.

Beiden zijn we gelukkig niet van de drama. We hebben elkaar het beste gewenst en afgesproken zo minimaal mogelijk contact te onderhouden, omdat het anders wel heel moeilijk wordt om van elkaar los te komen. Heel af en toe appen we nog en spelen we Wordfeud. 

Laatst legde ik tijdens een potje het woordje ‘Liefde’. Ik moest lachen, want zo noemde ze me steevast.

We hadden misschien wel nooit in Apeldoorn moeten afspreken, maar achteraf kiek je een koe in de kont zeggen ze bij ons in de Achterhoek. Ik mag dan wel tegen beter weten in haar kinderwens hebben onderschat, één ding weet ik achteraf wel zeker... het is nooit verloren tijd geweest, als iemand je ‘liefde’ gaat noemen.