Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Afdalen in het mannenbrein

Het mannelijke ego
is soms een hardnekkig gezwel

blogger

Jan Willem Vaartjes

E

Ergens begin van de week ontving ik laat in de avond nog een appje van een vriendin. Ze vroeg of ik haar even kon bellen omdat ze mijn advies nodig had.

Ik had mij die avond nog zo plechtig beloofd om een keer op tijd naar bed te gaan, maar voor hulpbehoevende vrienden maak ik altijd tijd.

Toosten op het leven

''Willem, ik heb me behoorlijk in de nesten gewerkt'', zei ze lichtelijk opgewonden. Echt lachen kon ze niet toen ik zei, dat ze me vast niet vanuit een politiecel aan het bellen was. ''Wat is er aan de hand?'', vroeg ik vervolgens met een serieuze stem.

Ze vertelde dat ze twee weken eerder naar een openluchtfestival was geweest bij haar in de buurt. Het weer werkte mee en de sfeer zat er goed in met haar vriendinnen. Er werd flink gedanst, gelachen en veelvuldig getoost op het leven. 

''So far, so good toch?'', interrumpeerde ik om haar een beetje uit de tent te lokken. 

''Op een gegeven moment moest ik echt nodig plassen en onderweg naar de toiletten liep ik tegen hem aan'', zei ze. ''Wie?'', vroeg ik nieuwsgierig. ''Een soort van oude jeugdiefde'', zei ze. 

Knikkende knieën

Het bleek om een man te gaan, die ook uit haar woonplaats komt en waar ze ooit heimelijk verliefd op was. Niet alleen zij overigens; bijna alle meisjes uit het dorp destijds kregen knikkende knieën van zijn verschijning. 

''Het gekke is, dat we nooit verzeild zijn geraakt in een relatie terwijl hij overduidelijk ook gecharmeerd was van mij. Onze levens kregen echter in die periode een andere wending. Ik ontmoette mijn voormalige man en hij zijn vrouw'', zei ze. ''Ohhh, hij is nog steeds getrouwd met haar?'', vroeg ik wat plagerig omdat ik al zo'n vermoeden had waar dit verhaal naartoe zou gaan.

Ze vertelde dat ze aan de praat waren geraakt en dat ze direct al bij hun eerste oogcontact weeïge gevoelens door haar lijf voelde stromen. ''Het leek wel of de tijd acuut twintig jaar werd teruggedraaid toen we daar zo tegenover elkaar stonden. De tijd had zichtbaar nog geen vat op hem gehad. We konden onze ogen niet van elkaar afhouden terwijl inmiddels twee stemmetjes in mijn achterhoofd flink met elkaar in discussie waren geraakt'', zei ze.

Het ene stemmetje vertelde haar, dat ze vooral niet op zijn avances in moest gaan. Hij is immers getrouwd en overduidelijk uit op een vurig avontuur dat twintig jaar geleden al beleefd had moeten worden. Het andere stemmetje vertelde haar, dat je maar één keer leeft en dat het hoogtijd werd voor de broodnodige spanning in haar leven. 

''En toen? Wat gebeurde er toen?'', vroeg ik. ''Nou Willem, op een gegeven moment pakte hij mijn hand en nam me mee naar een enigszins beschutte plek aan de rand van het festival. Ik liep als een mak schaap achter hem aan en het enige wat ik mij op dat moment kon bedenken was wat hij van plan was te gaan doen met mij'', zei ze.

Gezoend

''Jemig, jullie hebben daar toch niet lopen... nou ja, je weet wel-len?'', vroeg ik met meer dan grote belangstelling. ''Ik weet niet wat je precies bedoelt met 'je-weet-wel-len', maar hij heeft me daar naar zich toegetrokken en gezoend. Meer niet'', zei ze. ''Ik liet me meeslepen in het moment en vervloekte op dat moment het moralistische stemmetje in mijn hoofd'', vervolgde ze. 

''Ach ja, we laten ons allemaal wel eens verleiden tot iets onoorbaars. Hij heeft zijn kans schoon gezien en jij was een gewillig slachtoffer'', zei ik met een relativerende stem.

''Het probleem is dat hij mij nu al een meer dan een week aan het overhalen is om elkaar weer te zien terwijl ik de boot steeds afhoud. Ik heb geen zin in gedonder terwijl hij tegelijkertijd heel goed weet dat ik een zwakke prooi ben'', zei ze.

''Laat me raden, hij vertelt je vast dat hij een ongelukkig huwelijk heeft waar geen mooie kaars meer brandt, maar slechts nog een waxinelichtje op haar eind'', vroeg ik met mijn therapeuten-pet op.

''Zoiets ja en hij lijkt ongevoelig voor mijn argumenten om elkaar vooral niet meer te zien. Hij wordt ook steeds meer eisend in zijn appjes en belt me om de haverklap op. Ik word er zelfs een beetje bang van'', zei ze met een bezorgde stem. 

Ik probeerde haar een beetje gerust te stellen door te zeggen dat veel mannen slecht tegen afwijzing kunnen. Sommige mannelijke ego's hebben zich zelfs ontwikkeld tot een soort van kwaadaardig gezwel en staan het simpelweg niet toe om een 'nee' te accepteren. Als een 'ja' uitblijft ontpoppen ze zich tot kleine kinderen, die kost wat kost hun zin willen doordrijven of ze nu getrouwd zijn of niet. Vaak blijft het gelukkig bij hard blaffen. 

''Mooi hoor Willem, jouw goedbedoelde analyse, maar straks staat hij hier gewoon op de stoep. Ik zie hem daar zo toe in staat. Wat moet ik nu doen?'', vroeg ze.  Het was inmiddels al ver na twaalven en mijn ogen knepen zich steeds vaker dicht van vermoeidheid.

Denkbeeldige ballen

Ik perste er nog één goedbedoeld advies uit ... ''Blaf vooral hard doch beschaafd terug en toon je denkbeeldige ballen zodat je niet meer onderdanig overkomt. Herhaal dat recept iedere keer als hij je lastigvalt en ondertussen bid ik vanuit Arnhem dat het helpt''. 

Het was de eerste keer, dat ik weer even iets van een lach hoorde aan de andere kant van de lijn voordat we gingen slapen.

Ps: Ik zal haar eerdaags eens bellen of mijn helende krachten gehoord zijn.