Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Boerin kijkt tv

De liefde is toch
geen wedstrijd?

Boerin Ingrid

J

'Jij hebt gewonnen hè, bij Boer zoekt Vrouw.' Dat hoorde ik destijds nog wel eens. Stomverbaasd keek ik ze dan aan. Knikte een keer en dacht, jullie hebben het echt niet begrepen. Het is helemaal geen spelletje! Het is niet alsof je bij Linda de Mol staat en een koffertje met geld kiest, het gaat hier over LIEFDE. Iemand die met deze instelling op een boer schrijft en zo de logeerweek ingaat, speelt met de gevoelens van een ander. 

Bij Olke zag ik dit gebeuren. Sandra, die al in Nederland bij het koffer inpakken ervoor ging om nummer 1 te worden en dat ook werd. Vervolgens boekt ze een hotelkamer nadat ze van Olke hoorde dat hij voor haar koos. Wat moet dat pijn gedaan hebben. In de voorgaande dagen heeft ze zo ontzettend haar best gedaan om Olke voor zich te winnen. Dat doe je alleen maar als je echt verliefd bent en samen wilt zijn. Liefde kun je niet dwingen. Is het er niet is dan is dat zo en dan moet je daar mee dealen. 

Heel lastig ook als het maar van één kant komt, maar wees dan eerlijk. Iemand alleen maar leuk en lief vinden is geen basis. En dat kon ik van Riks dan wel weer waarderen. Hij was, ondanks zijn ietwat beroerde opmerkingen, wel eerlijk tegen Marit. Ik had zo met Marit te doen. Ik gun haar een hele lieve man (boer)!

Echte liefde

Olke wilde eerst nog even een kopje koffie drinken met Sandra en ik dacht dat hij zou gaan zeggen dat de citytrip niet door zou gaan. Maar nee, Olke wilde van Sandra weten hoe ze er nu in stond. Hij wil geen vriendin, maar echte liefde. Hij haalde nog even haar kaartje tevoorschijn. Olke twijfelt of het bij Sandra “Citytrip en klaar” is of dat ze hem echt beter wil leren kennen. 

Sandra wilde wel graag op citytrip om Olke beter te leren kennen en Olke kreeg weer hoop. Die, BAM, de grond in werd geboord in het hotel. De receptionist bood een geweldige kamer aan met hottub op balkon, maar Sandra wenste toch een eigen kamer. Oh, oh, oh.

Ontdekkingsreis 

Later werd Sandra nog een keer geconfronteerd met de vraag of ze Texaanse wilde worden. ‘Geen commentaar’, was haar antwoord. Wel had ze het erg gezellig in haar eentje aan de bar van het hotel. Arme Olke. Als ze in Forth Worth zijn, hoopt Olke Sandra terug te zien zoals hij haar heeft leren kennen. Bij het lassowerpen wordt aan Sandra geraagd of ze Texas leuk vindt. Olke: “Ze moet mij eerst leuk vinden en dan Texas. Ik hoop dat het lampje begint te branden, zeg maar, in haar.”

Olke probeert of het lukt te kussen met die grote cowboyhoeden op, maar Sandra weert m af… Het valt Olke allemaal wat tegen. Sandra zegt dat ze het moeten zien als een soort ontdekkingsreis. Maar ja dan moet er wel iets te ontdekken zijn, toch? Ze kan zich in vijf dagen niet haasten in de liefde (was zij niet degene die de afgelopen dagen kirrend en flirtend om Olke heen draaide en hem zoende in de bosjes?!). Olke brengt als een gentleman Sandra naar haar kamer, geeft haar drie kussen op de wang en oeh, ook nog een op haar mond. Even later staat hij ontgoocheld in de lift naar z’n eigen kamer met hottub op balkon.

Het wordt niks

Riks en Marit gingen naar Banff National Park in de Rocky Mountains. Prachtige omgeving met veel romantiek. Marit hoopt dat hier haar beginnende liefde beantwoord zal worden door Riks. Na het bed gezien te hebben, bedekt met grote, gevouwen harten en rozenblaadjes, merkt Riks op dat ze geen verwachtingen moet hebben. Wandelen doet Riks ook in best tempo want van slenteren wordt je alleen maar moe.

Marit wil even ‘huggen’ en vraagt of Riks een beetje blij met haar is. “Een beetje blij en een beetje moeilijk,” zegt Riks. Hij weet niet hoe het verder moet. Hij vindt Marit een lastige vrouw. Oeh!!

De volgende dag staat Riks voor het eerst op de ski’s en na twee minuten skiet hij als een volleerd skiër de berg af. WOW. Marit heeft nog steeds vlinders. Riks hoopt dat er nog meer komt qua gevoel, want als dat er niet is, nou dan weet je het wel… Dus. Na het skiën zitten ze samen op de bank. Riks heeft lamme poten en vraagt Marit of ze een beetje goed in haar vel zit. “Ja, ik had een leuke dag,” reageert Marit (oké dan ga ik je nu vertellen dat het niks gaat worden). Riks heeft nagedacht en denkt dat het niet goed komt. De verliefdheid mist. Dan komen de tranen bij Marit. “Je verdient beter,” zegt Riks. Marit is het daarmee eens. Evenals de rest van Nederland. Ze verdient een lieve man.

Een beetje spijt

David gaat even een (oost)blokje om. Hij twijfelt en laat de beide dames in spanning achter. Suzanne gaat naar buiten en Mara slaakt een diepe zucht op de bank. Dan komt Yvon. Ze vraagt aan Suzanne of ze nog leeft. Ja gelukkig, het zwembad was toch te koud, denk ik. Ze vindt het allemaal verwarrend, ze is zichzelf tegengekomen en ze is onzeker. Er is een beginnende verliefdheid maar Roemenië?

Mara zegt tegen Yvon dat ze een heel warm gevoel heeft en op een gegeven moment best in Roemenië zou kunnen wonen. Dan praat Yvon met David die twee SUPERdagen heeft gehad. Bij de ene krijgt hij een warm gevoel en voelt hij zich veilig, bij de ander voelt hij kriebels en is hij erg nieuwsgierig. Yvon vraagt welke dame er lekker aan hem mag zitten en dan kiest David voor Mara.

Als Suzanne haar koffer verder inpakt, voelt ze geen opluchting maar teleurstelling. Misschien had ze niet zo haar twijfels moeten uiten tegen David. Daar heeft ze wel een beetje spijt van.  David en Mara gaan naar Brasov, ontkurken een flesje bubbels en ik vrees dat de kurk door de gipsplaten gegaan is… De volgende morgen smeert hij heel lief een broodje voor Mara en zij bedenkt dat dit wellicht de laatste keer is, want zij is altijd vroeg wakker dus zal zij in het vervolg wel voor het ontbijtje moeten zorgen. Ze bezichtigen de stad en bekijken hem later ook van bovenaf in de kabellift. “Oh kijk, landbouwgrond. Zou dat te koop zijn?”

Leuke verrassing

David, zorg eerst dat je het bedrijf op poten krijgt met de varkens. En dat zegt hij even later ook tegen Mara. “Straks begint het pas, jij in Nederland en ik hier, maar ik heb het gevoel dat het wel gaat werken. Ik ga hier de boel opbouwen en de tijd die over is ben ik bij jou of jij bij mij.” Mara: “Ja.” David: “En dan zien we wel hoe het loopt.” Mara: “Hm hm.” Ze steken samen een kaarsje op. Wel handig dat David weet dat links voor de levenden is en rechts voor de doden.

Herman en Fleur zijn nog in de Loirestreek en wel in Brion. Ook zij ontkurken een flesje bubbels en zitten tegenover elkaar voor het raam naar buiten te staren. Herman bedankt Fleur dat ze naar hem toe is gekomen. Fleur heeft er geen spijt van. De volgende ochtend vindt Herman het geweldig dat ze tegelijk wakker werden. “Het was een leuke verrassing om naast je wakker te worden”, zegt hij lief. Ze gaan de stad verkennen op een segway, maar dat is niet Hermans ding.

Hij wil gewoon lopen want dan kan hij Fleur tenminste vasthouden. Want dat hoort zo bij verliefde stellen. In de helikopter kan hij tenminste Fleurs hand vasthouden terwijl ze de kastelen van bovenaf verkennen. Op de laatste avond zegt Herman dat hij nog wel een weekje op Fleurs lip wil zitten. Hij is zóóó blij met Fleur dat hij het nooit meer stuk wil laten lopen en gaat daar keihard z’n best voor doen. Ik hoop dat we hier kunnen zeggen: ‘En ze leven nog lang en gelukkig!’

Eng vertrouwd

Marc zegt dat hij bezigheidstherapie heeft. “Stom in de auto beestjes kijken. Maar wel leuk”. Even later staat Marc voor de ultieme relatietest. Samen een tent opzetten in de bush van Kafue National Park. Het lukt aardig behalve dat hij even vergeet er een tweepersoonsbedje in te maken. Annekim voelt zich goed bij Marc. Andersom voelt het ook goed. Het voelt vertrouwd, zelfs een beetje eng vertrouwd. Maar dat ligt volgens Marc aan de geur…

Het is zelfs zo vertrouwd dat er hele stiltes vallen als ze naast elkaar zitten, op de opmerking van Annekim na dat Marc niet mag krabben. Ik ben ook erg blij dat ik nu weet hoe je de schouderhoogte van een olifant berekent, al zie ik mij niet zo snel met een centimeter of rolmaatje de voorvoet van het dier opmeten. Annekim zegt dat alles zo gemakkelijk gaat tussen haar en Marc, heel ontspannen. Ze moesten er toch eens tussenuit want ze hadden allebei hard gewerkt.

Karibameermin

Ze voelt zich veilig bij hem. Marc vindt haar wel lekker makkelijk. Geen drama. “I think, I’m the dramaqueen in the relationship” en lacht schaapachtig. De volgende dag varen ze over de Kafuerivier en vraagt Marc wat Annekim ervan vindt dat hij visboer is. Ze kan zichzelf wel vinden in de rol van Karibameermin in plaats van die van een viswijf. Annekim vindt het ook superhandig dat ze al in Zambia woont, lekker makkelijk ook, al krijgt ze kraters in haar bovenlip van het zoenen met Marc door z’n snor en baard.          

Ze komen aan bij een luxe lodge waar Annekim al minstens een keer per week komt om te relaxen. Ze genieten samen. Marc is trots op haar om wie ze is en dat ze bij hem hoort, want meestal is hij ontevreden met zijn aankoop, maar met deze koop is hij heel tevreden.  Annekim vraagt nog even of hij geld voor haar heeft neergelegd. Verder vinden ze dat het wel geslaagd is. Fijn.

Volgende week het vervolg van de “ontdekkingsreis” van Olke en Sandra en natuurlijk de reünie. Hoe gaat het met Herman en Fleur? Wie? Herman? Jeeeee wat een metamorfose. Wat ziet hij er goed uit. En David en Mara? Marc en Annekim?? Zou het toch nog goedgekomen zijn met Olke en Sandra? En Riks… DUSSS.

Tot volgende week.

Groetjes uit Denemarken,

Ingrid