Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Astrid Holleeder houdt nog steeds van haar broer Willem Holleeder.
Catherine Keyl

'Blijf bij me,
of ik dood je'

columnist

Catherine Keyl

I

In één adem het boek van Astrid Holleeder, de zus van Willem, uitgelezen. Nooit ergens zo'n goede beschrijving gezien van de tweespalt waarin je zit als familielid.

Aan de ene kant is het je broer. Aan de andere kant zie je dat hij walgelijk gedrag vertoont: hij bedreigt, hij eist, hij minacht. Vrouwen betekenen niets voor hem. Handige wezens bij wie je langs kunt gaan als het jou uitkomt, die je kleren kunnen strijken en waarmee je af en toe seks kunt hebben. Verder stellen ze niets voor.

 

Natuurlijk is er al uitgebreid over dit boek gepraat. Over hoe erg het moet zijn als je weet dat je broer verscheidene mensen vermoord heeft. Hoe dapper het is dat Astrid en haar zus Sonja besloten naar Justitie te stappen.

Dat Justitie geen idee had hoe ze deze vrouwen moest benaderen, zie je ook weer eens goed in dit boek beschreven. Ongetwijfeld keurig opgevoede meisjes en jongens die daar ambtenaar zijn en dus uitsluitend beschikbaar tussen negen en vijf. Maar dat aspect is al genoeg belicht.

Verplicht lezen

Tijdens het lezen zat ik alsmaar te denken 'Eigenlijk zouden alle hulpverleners dit boek verplicht moeten lezen'. Misschien dat ze dan eens gaan begrijpen onder wat voor druk je staat als je bijvoorbeeld door je broer wordt bedreigd.

Want er zijn duizenden andere vrouwen in Nederland die elke dag net zo bedreigd worden. Misschien niet door een beruchte crimineel, maar wel door hun vader, oom of echtgenoot. 'Als je niet bij me blijft, maak ik je dood.' Vroeger dacht je 'Dat zal nog wel meevallen'. Tegenwoordig weet je: het gebeurt gewoon vaak.

Bijna niet te vatten

Astrid Holleeder zat in een situatie die een kruising is tussen een Stockholmsyndroom (dat je gaat houden van degene die je gijzelt) en het mishandeldevrouwensyndroom (hij drinkt, hij mept, hij is slecht voor mij en toch ga ik niet bij hem weg).

Waarschijnlijk eindigt het boek dan ook daarom met de tekst dat ze nog steeds van haar broer houdt. Het is voor een buitenstaander bijna niet te bevatten. Daarom zou ik zeggen 'Hulpverlener lees dit boek, dan zul je misschien iets meer van de wanhoop van je cliënten begrijpen'.