Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Catherine Keyl: adoptie altijd lastig
Catherine Keyl

Adoptie:
Voor alle partijen ingewikkeld

columnist

Catherine Keyl

Z

Zondagavond was 'Mijn naam was Kostas' op tv. Een prachtige documentaire over het leven van André van der Toorn, waarin hij zelf vertelt welke impact zijn adoptie op zijn leven heeft gehad.

André werd in Griekenland en door zijn moeder afgestaan, omdat ze jong was en ongetrouwd. In de zestiger jaren gebeurde dit vaker, óók in Nederland. Ongehuwde vrouwen konden geen kinderen hebben, dat was namelijk een schande. Nederlandse kinderloze, getrouwde vrouwen dachten er goed aan te doen zo’n ‘arm kindje’ te adopteren, zodat het tenminste een toekomst had.

Lang geleden werkte André bij mij als redacteur. Het zat hem toen al dwars dat hij was afgestaan door z’n moeder. Inmiddels heeft hij zelf vier kinderen en zegt hij keihard: ’Je staat je kind niet af.’

Scenario voor moeilijkheden

Ik herinner me nog heel goed een discussie met hem. Ik had destijds voor een ander blad een column geschreven over het adopteren van buitenlandse kinderen. Hoewel ik echt wel doorhad dat Nederlandse ouders het goed bedoelden, schreef ik dat je het scenario voor moeilijkheden al van tevoren kon uittikken. Met name donker gekleurde kinderen, bijvoorbeeld uit Sri Lanka, zouden in een witte cultuur onnodig veel problemen krijgen. 

De hel brak los

Na die column brak de hel los. Ik kreeg duizenden reacties en was volgens velen een racist, krankzinnig en liefdeloos. Alleen André vond dat ik volkomen gelijk had. En nu, in deze documentaire, zie je ook weer dat geadopteerde kinderen uit andere culturen zich overal buitengesloten voelen en nooit het gevoel hebben ergens echt bij te horen. Ze zijn bang om relaties aan te gaan. Want wat je niet hebt, kun je ook niet verliezen.

Adoptie nooit eenvoudig

Ook al is André geadopteerd uit het relatief dichtbije Griekenland, zelfs daar is het temperament al anders dan hier. Als kind voel je dit feilloos aan. In Zuid-Afrika is het momenteel een trend dat blanke ouders donkere kinderen adopteren. Dit is allemaal goed bedoeld, maar eenvoudig is het niet. In ons land zijn genoeg Nederlandse kinderen die door omstandigheden niet thuis kunnen opgroeien en hen grootbrengen is al moeilijk genoeg. 

André had bovendien nog het geluk adoptieouders te vinden die geweldig waren én hij had een prima carrière. En toch knaagde het weggeven door zijn moeder zijn hele leven aan hem. Een verdriet dat een kind klaarblijkelijk niet meer te boven komt.

En, wat vind jij? Laat je horen!