Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Catherine Keyl

'Godzijdank ben ik
in Nederland geboren'

columnist

Catherine Keyl

I

In het park bij het paleis van de vroegere sjah in Teheran zitten een beeldschoon meisje en knappe jongen op een bankje. Ze zijn rond de dertig. Het meisje: 'Ik zou graag model worden maar ja, dat is natuurlijk onmogelijk in Iran.'

'Er bestaan geen geïllustreerde tijdschriften. Ik zag leuke modedingen op het web en maakte er een reportage over op Instagram. Twee dagen later stond de politie voor m’n deur: of ik er onmiddellijk mee wilde stoppen.'

Politie thuis

De jongeman die naast haar zit, blijkt fotograaf te zijn. 'Nieuwsfotograaf?' vraag ik. Hij schiet in de lach. 'Er is helemaal geen nieuws in Iran, weet je dat niet? Als er hier voor onze neus een rel ontstaat en ik fotografeer dat, wordt eerst m’n apparatuur in beslag genomen en daarna krijg ik de politie thuis. Nee, ik maak bruidsreportages.'

Verderop tijdens m’n reis kom ik een vrouw van rond de 25 tegen die me vertelt dat ze een prachtige zangstem heeft. 'Maar ja, ik kan er niks mee. Vrouwen mogen niet zingen van het regime, want met hun stem zouden ze mannen kunnen verleiden.'

Heimwee

Ze vertelt het verhaal van een beroemde Iraanse zangeres die naar het buitenland ging en veel succes had. Haar cd’s worden door iedereen stiekem gedownload. Toen ze terug naar Iran wilde vanwege heimwee, heeft ze het regime moeten beloven nooit meer op te treden.

Het kan nog gekker: deze week trad de Iraanse zangeres Sahar Mohammadi op in Marokko, voor een publiek van 5000 mensen. Ze had geen strakke hoofddoek op en werd door het Ministerie van Cultuur in Iran op de vingers getikt. 

Drank, feestjes en drugs

'Denk je dat we satelliet-tv hebben?' vraagt de fotograaf. Ik denk van niet, want ik zie nergens schotels. 'Haha, die staan verborgen op het dak. Soms haalt de politie ze weg en dan kopen we de volgende dag nieuwe.'

De fotograaf moet lachen om mijn ontzetting over zoveel dat niet mag. 'Maar we doen alles wel, hoor', zegt hij geruststellend. 'Er is overal drank op onze feestjes. En drugs. Anders is het geen leven. De meeste van onze vrienden zijn al naar het buitenland vertrokken. Helaas heb ik het geld nog niet bij elkaar, anders was ik ook weg.'

Een opstand

'Maar in een land met zo veel jonge mensen die ook nog werkloos zijn, dat kan toch niet goed gaan?', vraag ik. 'In 2009 hebben we een opstand geprobeerd. Alle leiders zijn vermoord, er zitten er nog veel in de gevangenis.'

'Regelmatig worden tegenstanders van het regime opgehangen. Wat wil je dat we doen?' Daar heb ik natuurlijk geen antwoord op. Het enige dat ik kan bedenken is: 'Godzijdank ben ik in Nederland geboren en niet in Iran.'

Gerelateerde onderwerpen