Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Catherine Keyl
Catherine Keyl

Catherine belde zo’n 20 supermarkten
op zoek naar werk

Redactie VROUW

V

Vorige week in De Telegraaf had ik het over Engeland, dat daar zo opvallend veel oudere vrouwen achter de kassa zitten. Mijn vraag was: 'Hebben oudere vrouwen in Nederland geen zin om achter de kassa te zitten of willen de supermarkten geen oudere vrouwen?'

Een paar woedende reacties van mensen die graag in een winkel willen werken, maar nergens aan de bak komen. Dat lijkt me raar, want je ziet overal briefjes op winkelruiten dat er personeel wordt gezocht. Ik kreeg ook een teleurgestelde mail van Rita, die ik daarna nog uitgebreid aan de telefoon gehad heb.

Te duur 

'Ik had ongelooflijk leuk werk hier in de plaatselijke supermarkt', vertelt ze, 'maar toen ik 48 was moest ik eruit met de mededeling: 'Voor jou twee jongeren.' Ik was dus blijkbaar te duur. Waar ik dan van baal, is dat ze wel een kostbare verbouwing laten doen.

Sinds die tijd heb ik veel gesolliciteerd, maar kreeg ik telkens nul op rekest. Nu zitten er van die kauwende, ongeïnteresseerde meiden achter de kassa, die alleen maar met elkaar giebelen. De klanten zeggen nog steeds dat ze me missen.' 

Mailtje

Omdat ik altijd alles zelf wil checken, belde ik zo’n twintig supermarkten in de buurt: AH, Plus en Jumbo. Alle gesprekken gingen ongeveer zo:

'Met Jeanine de Wit, (uiteraard zei ik m’n echte naam niet, dan is iedereen gewaarschuwd), ik begreep dat u kassières zoekt?'

'Ja, dat klopt, we hebben ze dringend nodig.'

'Mooi, ik zou graag bij u komen werken.'

'Nou, dat is fantastisch, zullen we een afspraak maken?'

'Ja prima. Nog een vraagje: ik ben 60, is dat een bezwaar?'

Er volgt een stilte. 'Nee, dat is geen bezwaar, maar misschien kunt u beter even een mailtje sturen?'

Nou wij weten wel wat er met dat mailtje gebeurt: dat belandt in de digitale prullenbak.

Uitkering

Dit hele verhaal hield me bezig. In de eerste plaats om wanhopige Rita, die dolgraag zou willen werken en gewoon vanwege haar leeftijd niet aan de bak komt. Ze is 48 en moet dus nog tot haar 67ste wachten voor ze in de AOW kan. Tot die tijd leeft ze van een uitkering, maar liefst negentien (!) jaar dus.

Oudere vrouwen zijn dus te duur voor de supermarkten. Nou dacht ik: 'Als je nu eens de helft van Rita’s uitkering aan de supermarkt geeft, dan sla je drie vliegen in één klap: Rita heeft weer werk (de belangrijkste), de supermarkt in kwestie krijgt een tegemoetkoming in de vorm van een halve uitkering omdat ze een oudere in dienst nemen.

En tot slot: wij hoeven met z’n allen niet gedurende negentien jaar die WW op te hoesten. Het lijkt me een eenvoudige oplossing, waarmee drie partijen blij zijn. Maar dit is misschien iets te simpel voor Den Haag?