Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Catherine Keyl

'Hoe homo-incidenten inzicht kunnen geven
in ons eigen gedrag'

columnist

Catherine Keyl

N

Nee, ik ga niet weer over de affaire Van Dam/Brandt Corstius beginnen, hoewel me van het hart moet dat Trouw en DWDD wel erg onzorgvuldig hebben gehandeld. Maar het was in de hype van #MeToo, zullen we maar zeggen. En een affaire tussen twee mannen was een welkome afwisseling op alle verhalen over vrouwen, indertijd.

Natuurlijk kan ik niet laten mijn vele homo-vrienden om een reactie te vragen. De meesten halen hun schouders op. ’Er gebeurt weleens vaker iets tussen volwassen mannen, en dan moet je maar meteen ter plekke zeggen dat je er niet van gediend bent’, reageren ze. Maar de affaire is ook aanleiding om andere dingen te vertellen.

Geslachtsdeel

"Jij denkt zeker dat alleen mannen agressief zijn in relaties?", vragen ze. Eén van hen, een mooie, aantrekkelijke man, komt met een voorbeeld. "Ik had een leuke vrouwelijke collega", vertelt hij.

"Op een gegeven moment vroeg ze of ik iets zwaars bij haar thuis kon ophalen, want ze kon het zelf niet tillen. Ik erheen. Ik was nog niet binnen of ze duwde me op haar bed, sprong bovenop me, maakte m’n riem los en greep m’n geslachtsdeel. Ik zei: 'Ik val niet op vrouwen, sorry.' Maar ze luisterde niet en ging gewoon door.

Dus ik riep: 'Houd op, ik ben homo!' Waarop ze verstarde, me aankeek en riep: 'Wat? Viezerik, hoe durf je me aan te randen?!' Ze heeft me nooit meer aangekeken."

Verschrikkelijke roddels

Een andere vriend, ook een zeer mooie man, vertelt: "Op m’n werk stond ik met een vrouwelijke collega in de lift. Tussen twee etages zette ze de lift stop en begon me heftig te zoenen. Ik zei: 'Sorry, ik val niet op dames.'

Toen zei ze: 'Ik ga je een ervaring geven die dat wel verandert'. Maar ik bleef tegenstribbelen en zodra ik de knop van de lift kon indrukken, zorgde ik dat ’ie weer naar beneden ging. Later vertelde ze overal de meest verschrikkelijke roddels over mij."

Agressie

De zoon van een vriend, een echte hunk van 25, heeft nog steeds geen vriendinnetje. Hij is geen homo, maar hij zegt: "Ik kan de agressie van die vrouwen niet meer aan. Al dat geapp: 'Ga je mee ontbijten?', 'Zullen we samen eten?'. Die constante pogingen... Geen moment laten ze je met rust. Ik hoef even geen vriendin, ik vind het wel goed zo."

Over hoe homo-incidenten inzicht kunnen geven in het gedrag van je eigen geslacht. Ik wist natuurlijk wel dat sommige vrouwen door ruiten en roeien gaan om hun zin te bereiken, maar dat ze zo ordinair en totaal nietsontziend te werk kunnen gaan, daarvan knipperde ik toch wel even met m’n ogen.