Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Minnares in de slaapkamer
Dagboek van een minnares

Deel 53: 'Het draait de laatste tijd
alleen maar om jou!'

I

Ik haalde opgelucht adem toen Hij de deur opendeed. "Wat een verrassing!" "Ja, mijn afspraak was niet zo’n succes", grijnsde ik. "Ben ik nog welkom?"

"Tuurlijk, ik lig alleen wel in bed. Ik voel me nog hartstikke ziek." Hij liep meteen naar boven, dus ik ging er maar achteraan. De slaapkamer was één grote puinhoop: overal stonden lege borden en glazen en het bed was bezaaid met papieren zakdoekjes.

Goede bijvrouw

Als een goede bijvrouw zette ik een raam open, bracht al het gebruikte serviesgoed naar beneden en verschoonde het bed. Ik snuffelde aan hem. "Misschien ook even douchen?" Hij ging gehoorzaam onder de douche staan en ik kon het natuurlijk niet laten om me zo snel mogelijk bij hem te voegen. Maar van wilde seks kwam het niet. "Ik voel me echt heel beroerd, schatje. Ik ga zo snel mogelijk in bed liggen. Kom jij er dan bij?"

Eenmaal in bed viel hij onmiddellijk in slaap en lag ik met open ogen naar het plafond te staren. Wat een rare avond. Eerst een date met een wildvreemde man die mij wilde maar ik hem niet, en vervolgens lag ik naast mijn minnaar die ik wel wilde, maar hij mij niet. Ja, als zijn moeder, annex verzorgster. Zeker alleen omdat zijn vrouw er niet was. En hij produceerde zoveel herrie dat ik geen oog dicht deed.

Ik maakte hem wakker. "Je snurkt! Heel erg hard!" Hij zuchtte geïrriteerd. "Dat is toch niet zo gek? Ik ben verkouden!" "Nou, ik vind het niet zo aardig dat als ik helemaal naar jou toekom en je verzorg dat je meteen gaat slapen als we in bed liggen. En het draait de laatste tijd sowieso alleen maar om jou. Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst ben klaargekomen bijvoorbeeld."

Zeuren

Hij zuchtte weer. "Nogmaals, ik ben ziek. En je moet niet aan mijn kop zeuren. Dat doet Josien al genoeg. Met jou wil ik het gewoon gezellig hebben. Ik kan je vannacht niet alle hoeken van de kamer laten zien, maar ik vind het wel fijn om je in mijn buurt te hebben. Alleen niet als je gaat zeiken." Ik stikte bijna van woede. "Weet je wat ik vanavond heb gedaan?" Mijn stem sloeg bijna over. "Ik had een date! Met iemand die mij waanzinnig leuk vond! En die heb ik laten zitten om naar jou toe te gaan!"

Hij keek me aan, slikte en zei: "Tja, we zijn niet elkaars eigendom, dus ik kan je niet verbieden om met andere mannen af te spreken. Maar ik voel me nu niet in staat om een normaal gesprek met je te voeren. Ik ga naar de logeerkamer. Tot morgen." En met die woorden verliet hij het bed en de kamer, mij verbluft achterlatend. Er reden al geen trams meer en mijn fiets stond thuis. En taxi’s waren eigenlijk een beetje boven mijn budget…

Dikke zeekoe

Ik deed het licht aan en keek de kamer rond. Wel een beetje absurd dat ik nu in mijn eentje in het echtelijke bed lag. En dat zijn vrouw potdorie nog steeds van niks wist. Misschien moest ik de zaak een beetje forceren? Ze had tenslotte toch al het vermoeden dat haar man vreemdging. Ik stond op om in haar kledingkast te snuffelen. Ze had maat 42. Dat dacht ik al. Veel broekpakken. Zeker van Hillary Clinton afgekeken? Ik hing de kledingstukken nét een beetje anders. Het zou Hem niet opvallen, maar Josien waarschijnlijk wel.

Ik trok haar la met ondergoed open. Allemaal degelijke en vooral gigantische beha’s, corrigerende slips en hemdjes. Waarom ging ze niet gewoon afvallen in plaats van haar vetrollen proberen te camoufleren? Ik dacht aan mijn eigen lingerie in maat 36. Geen wonder dat hij mij als minnares had genomen. Ik had in elk geval een veel beter figuur. Eigenlijk was ik daar best trots op. Het kostte soms best moeite om zo gedisciplineerd te leven, maar het gaf me wel een hoop zelfvertrouwen. Ik moest er niet aan denken dat ik zo’n dikke zeekoe als Josien zou zijn.

Kleine signalen

Ik gooide de la overhoop en ging toen maar weer in bed liggen. Op het nachtkastje lag het nieuwste boek van Saskia Noort. Josien was ergens halverwege, maar ik legde het open bij het begin. Ik hoopte maar dat al die kleine signalen haar toch weer argwanend zouden maken. Ze zou toch wel merken dat er iemand in haar slaapkamer was geweest? Of zou het te weinig zijn? Ik pakte een van mijn oorbellen en stopte die onder haar kussen.

Wist ik het zeker? Ja heel zeker. Want als Josien die zou vinden, wist ze in elk geval dat er iemand in haar slaapkamer was geweest. En tegen mijn minnaar kon ik altijd nog zeggen dat het een ongelukje was geweest. Kerst naderde tenslotte met rasse schreden. En ik wilde dat zijn huwelijk voor die tijd voorbij zou zijn. Want no way dat ik die dagen in mijn eentje zou doorbrengen!  

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!