Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

dagboek van een minnares
Dagboek van een minnares

Deel 54: 'En toen stelde ik
een hele domme vraag...'

B

Blijkbaar was ik uiteindelijk toch in slaap gevallen, want ik werd wakker gemaakt door mijn minnaar die me met een stralend gezicht een beker koffie en croissant aanreikte. 

"Misschien moet je even naar kantoor bellen. Het is al 9 uur!" Ik schrok me wild. "Ik had al op mijn werk moeten zijn." Hij schoof naast me en kuste me op mijn schouder. "Ik denk dat je je vandaag lekker ziek moet melden. Het is noodzakelijk dat je in bed blijft liggen!"

Zeuren over calorieën

Met een enorm schuldig gevoel belde ik mijn baas Barbara die heel lief en bezorgd klonk en me van harte beterschap en desondanks een fijn weekend wenste. Ik hoopte bijna dat ik nu ook verkouden zou worden, want ik voelde me er niet heel prettig bij. "Niet zo tobben liefje", fluisterde mijn minnaar. "Eet je croissantje lekker op, anders wordt het koud." "Weet je wel hoeveel calorieën daarin zitten", antwoordde ik. "Daar word ik hartstikke dik van!"

Hij kneep in mijn zij. "Er mogen anders best wat pondjes bij. Mannen houden van een beetje vlees, hoor. Een echte vrouw hoort billen en borsten te hebben." Ik dacht aan alle uren die ik op de sportschool en in mijn hardloopschoenen doorbracht om maar in shape te blijven. "Vind je me te dun, dan?" "Ik vind je prachtig zoals je bent. Maar ik houd wel van vrouwen die gewoon durven eten. Zeuren over calorieën vind ik sowieso niet sexy."

Tot ineens de bel ging

Oeps. Ik ging toch nog maar even door. "Wie vind je knapper, Josien of mij?" "Jullie zijn het tegenovergestelde. Jij tenger en donker, Josien voluptueus en blond. Ik vind jullie allebei op je eigen manier prachtig. Maar nogmaals: je moet niet nog meer afvallen, want het moet wel een beetje vrouwelijk blijven." Pfffff. En toen stelde ik een hele domme vraag. "Als je nu moest kiezen tussen Josien en mij, wie werd het dan?" "Qua uiterlijk? Ik kan en wil niet kiezen. Ik bof dat ik jullie allebei mag beminnen!"

Dat was niet precies wat ik wilde horen; ik dacht én hoopte dat hij mij in alles boven zijn vrouw zou verkiezen. Maar toen pakte hij me stevig beet en begon me uitgebreid te kussen. En vanaf dat moment dacht ik helemaal nergens meer aan dan aan hem. Eindelijk hadden we weer eens goede, uitgebreide seks die urenlang duurde. Ik vergat zelfs helemaal dat ik in hun gemeenschappelijke bed lag, tot ineens de bel ging.

De sleutel in het slot

"Jemig, wie is dat?" "Geen idee", zei hij. Toen hoorden we de sleutel in het slot van de voordeur. "Joehoe!" "Mijn schoonmoeder", siste hij. "Blijf hier!" Hij trok razendsnel een joggingbroek en t-shirt aan en rende de trap af.

"Wat kom jij nou doen?" Gelukkig liet hij de deur openstaan zodat ik het hele gesprek kon horen. "Ik was in het ziekenhuis voor controle. Alles was goed, fijn he? En omdat Josien pas morgen naar huis gaat, dacht ik 'Even kijken hoe het met mijn lieve jongen is'."

Met z’n allen skiën

Ze bood aan om koffie te zetten, maar mijn minnaar bedankte. "Sorry, ik voel me nog echt heel beroerd. Het klinkt ongezellig, maar ik wil het liefst weer zo snel mogelijk naar bed. Dan ben ik hopelijk weer wat opgeknapt als Josien en de meisjes thuiskomen." "Maar ik wil het nog even met je over kerst hebben", kwekte zijn schoonmoeder. "Zo gezellig dat we met z’n allen gaan skiën!" Toen hoorde ik hem nog wat mompelen en uiteindelijk viel de deur dicht.

Ik trok mijn kleren aan en ging op de rand van het bed zitten. "Gaan jullie met de hele familie op wintersport? Met kerst? Ik dacht dat wij…" "Ja, dat weet ik, lieverd. Maar dat kon ik nu natuurlijk niet zeggen. Ik denk trouwens dat het sowieso voor alle partijen beter is als wij wachten tot ná kerst." En toen ik wilde protesteren, kuste hij me weer. "Ik heb een idee. Volgende week ga ik van woensdag tot vrijdag voor mijn werk naar Parijs. Waarom ga je niet mee?"

Mijn oorbel onder haar kussen

Hij pakte zijn iPad en haalde zijn boeking bij het Hilton hotel - hoe verrassend -  tevoorschijn. "Kijk, ik verander mijn één- in een tweepersoonskamer. Ik vlieg met KLM, hm, dat is een beetje duur. Als jij nu zelf thuis met Transavia een vlucht boekt, zien we elkaar gewoon daar. Is dat niet leuk?" Ik sprong op. "Superleuk! Je bent een schat. Ik houd zo ontzettend veel van jou." Hij kuste me terug. "En ik van jou."

Ik zat in de tram naar huis terwijl de vlinders door mijn buik dansten. Parijs! De stad van de liefde. Oké, misschien zou er niet meer zo’n onbezorgde sfeer als vroeger hangen vanwege de aanslagen, maar de kans dat ons iets zou overkomen, was natuurlijk heel klein. Hoe zouden ze het trouwens op mijn werk vinden dat ik op zo’n korte termijn vrij zou nemen? O, hemel. Ineens sloeg de bezorgdheid toe.

Ik had Josiens kleren - die keurig op kleur hingen - door elkaar heen gegooid en van haar lingerie een zooitje gemaakt. Bovendien lag mijn oorbel natuurlijk nog onder haar kussen. Die zou ze zeker ontdekken. Ik kon maar één ding doen: alles opbiechten aan mijn minnaar voor ze thuis zou komen. Maar hoe zou hij daarop reageren? Hij zou daar zéker niet blij mee zijn. En eenmaal thuis pakte ik mijn telefoon. "Schatje? Ik moet je iets vertellen…"

Wil jij als eerste op de hoogte zijn van de nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!