Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

minnares in bed
Dagboek van een minnares

Deel 58: Maar een klein
afscheidswipje kan toch wel?

E

"Eh, ik denk dat het mijn ex is", grijnsde ik schaapachtig. "Niet opendoen!" "Dat vind ik niet aardig", antwoordde Erik. "Weet je wel hoe koud het buiten is?" 

Hij pakte mijn kleren, gooide ze naar me toe en ging naar beneden om de deur open te maken. Ik trok mijn trui en sportbroek weer aan en moffelde mijn ondergoed onder mijn dekbed. En eenmaal boven stelde ik de mannen aan elkaar voor.

Om 8 uur een ontbijt brengen

"Ik ga er vandoor", zei Erik. "Morgen kom ik om 8 uur een ontbijt brengen. Heb je een reservesleutel voor me?" Ik wees hem waar die lag en toen vertrok Erik, zodat ik alleen achterbleef met mijn minnaar. "Wat is er met je enkel?" "Ik ben van de loopband gevallen. Stom he? Gelukkig stond Erik naast me en die heeft me gered. En hoe is het met jou? Hoe was Parijs?"

"Het ging wel", zei mijn minnaar. We hebben alle bekende bezienswaardigheden bezocht. En lekker gegeten natuurlijk." Hij zweeg. "En heeft het tripje Josien en jou dichter bij elkaar gebracht? Hebben jullie waanzinnig goede seks gehad?" "Als je het precies wil weten: Josien en ik zijn één keer met elkaar naar bed geweest. Dat duurde ongeveer tien minuten. Ik denk dat ze er zo snel mogelijk vanaf wilde zijn."

Helemaal geen behoefte

Ik keek hem verbaasd aan. "Echt?" "Ja. De rest van de tijd was ze of te moe of had ze geen zin. Sinds de geboorte van Evi staat Josien in de moederstand. Ik denk dat we helemaal nooit meer met elkaar zouden vrijen als het aan haar zou liggen. Ze zegt zelf dat ze er helemaal geen behoefte aan heeft."

"En daarom heb je mij?" "Nee, natuurlijk niet alleen daarom. Je bent een fantastische minnares en een superlekker wijf, maar ook leuk en gezellig. Bovendien kan ik altijd mijn verhaal bij je kwijt. Maar ja, seks vormt wel een belangrijk deel van onze relatie toch? Mag ik even naast je komen liggen? Hij sloeg zijn armen om me heen en begroef zijn gezicht in mijn nek. 

Een klein afscheidswipje

Ik schoof een stukje van hem af. "Ik wil even met je praten. Hoe gaan we nu verder? Jij gaat met kerst op wintersport met je familie, daarna vier je oud en nieuw met je gezin en op 2 januari zeg je 'doei, ik ga'?" "Pfff, dat weet ik nog niet precies hoor", zijn stem klonk korzelig. "Dat duurt toch nog heel erg lang?"

"Nee, dat duurt nog maar een paar weken. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik stel voor dat we tot die tijd een time-out nemen. Elkaar dus even niet zien, bellen, appen of wat dan ook. Dan kun jij in alle rust bedenken wat je wilt." "Goed, lieverd." Hij trok me weer naar zich toe. "Maar een klein afscheidswipje kan toch wel?"

Enorm sletterig

"Hij liet zijn handen onder mijn kleding glijden. "Waar is je beha?" "Uit. Ik draag nooit ondergoed als ik in bed lig." "Heb je dat uitgetrokken waar die gast bij was?" "Natuurlijk niet", loog ik en begon hem te kussen.

Voor ik het wist lagen we te vrijen. Ik voelde me wel enorm sletterig dat ik een uur geleden nog met een ander in hetzelfde bed lag, maar dat hoefde hij niet te weten. Hij had toch ook seks met zijn vrouw gehad?

Een echte relatie

Na afloop ging hij onder de douche, hielp mij in de badkamer en vroeg me of hij nog iets voor me kon betekenen. "Ik kom eind van de week nog wel even langs, goed?" "Nee! Ik meende het van die time-out. Ik wil dat je de komende weken heel goed nadenkt hoe je nu je toekomst ziet. Ik ben toe aan een échte relatie. Ik wil iemand die ik mee kan nemen naar mijn ouders met kerst. Die mij op 31 december om 12 uur als eerste kust. Dat soort dingen."

Mijn stem sloeg over. "Ik wil niet weer heel 2017 aan het lijntje gehouden worden en alleen maar de stiekeme bijvrouw zijn. Je moet nu echt een keuze maken. Het wordt óf Josien óf ik en niet allebei. Op 2 januari hoor ik graag wie het is geworden. En ik hoop dat ik dat ben. Want ik houd echt van je. En ik beloof je dat ik altijd met je zal blijven vrijen, zelfs na de geboorte van óns tweede kind."

Twee vrijpartijen

Zonder me aan te kijken maakte hij de veters van zijn schoenen vast en stond op. "Zoals je wilt." Hij stond op, deed zijn jas aan en sloeg de deur achter zich dicht. Ik barstte meteen in snikken uit. Was hij nou boos? Zou ik hem voorgoed kwijt zijn? Moest ik mijn excuses aanbieden? En wat moest ik nou met die Erik? Ik voelde me eigenlijk wel heel ranzig over die twee vrijpartijen pal achter elkaar.

Ik wist het even niet meer. Ik had gedaan wat Bas wilde: mijn minnaar voor een keuze gesteld. Dat was ongetwijfeld ook het beste, maar het deed wel ongelooflijk veel pijn. Net als mijn enkel trouwens. Ik sleepte me terug naar de badkamer, pakte twee paracetamol die ik met een grote slok wijn wegspoelde en ging slapen. Tenslotte zou Erik morgen al weer vroeg naast mijn bed staan… 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!