Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 59: 'Doe normaal, straks
worden we betrapt'

O

Om Erik niet op verkeerde gedachten te brengen, zorgde ik ervoor dat ik hem de volgende ochtend volledig aangekleed opwachtte. De teleurstelling stond op zijn gezicht te lezen. 

"Hm, ik vond je geloof ik toch leuker zónder kleren", grijnsde hij. "Snap ik, maar mijn hoofd staat er nu niet meer zo naar", antwoordde ik. "Jammer. We zijn gisteren niet eens all the way gegaan tenslotte. Ik had best willen afmaken waar ik mee bezig was."

Afhankelijke vrouwen

"Laten we wachten tot ik wat minder gehandicapt ben, goed? Ik heb trouwens besloten dat ik naar mijn ouders ga tot ik uit het gips ben. Ik vind het heel lief dat je voor me wil zorgen, maar ook een beetje belachelijk, eerlijk gezegd. Tenslotte kennen we elkaar nauwelijks." Erik kwam vlak naast me zitten. "Dat vind ik helemaal niet erg. Ik houd wel van afhankelijke vrouwen. Maar zal ik je dan maar wegbrengen?"

Dat deed hij en dat vond ik echt heel lief, want het was in de spits toch wel een dik uur rijden. Trots stelde ik hem aan mijn moeder voor. Ze zou een advocaat met een BMW vast een goede partij voor me vinden. Maar dat viel een beetje tegen. "Ik weet het niet, schat", zei ze toen hij weg was. "Het lijkt me een beetje een gladjakker. En hij keek me geen moment aan. Daar houd ik niet van."

Spannende verhaaltjes

Desalniettemin appte ik er de hele week vrolijk met hem op los. We kletsten over van alles en nog wat en stuurden elkaar spannende verhaaltjes en foto’s. Het leidde me flink af van mijn minnaar, want die hield zich doodstil. Of moest ik ex-minnaar zeggen? En na die week kwam mijn collega Bas me ophalen om me eerst naar het ziekenhuis en daarna weer naar huis te brengen. Wat was ik opgelucht dat ik me - weliswaar met een brace - weer wat vrijer kon bewegen!

"Dát vond ik nou een leuke man", kweelde mijn moeder ’s avonds door de telefoon. "Hij keek zo lief naar je. En hij maakte van die leuke grapjes. Echt énig! Kun je hem niet meenemen met kerst?" "Mám", antwoordde ik vermoeid. "Bas is een goede vriend. Meer niet. En zeg nou zelf, Erik is toch veel knapper?" Maar dat was ze niet met me eens. "Ik heb altijd roodharige kleinkinderen willen hebben." "Nu moet je ophouden, mam. Ik kom met kerst gewoon alleen, zoals altijd."

Lol maken in bed

Voorzichtig bracht ik het onderwerp bij Erik ter sprake toen hij langskwam. "Wat doe je met kerst?" "Eh, de eerste avond ga ik met mijn zoontje naar mijn ouders en de tweede avond met vrienden uit eten", antwoordde hij. "En jij?" "Ik weet het nog niet precies. Ook naar mijn ouders en misschien iets met vriendinnen. Of ik ga met jou mee uit eten tweede kerstdag." Ik bracht het als grapje, maar voelde hem verstijven. "Dat lijkt me niet."

"Ik vind het heel leuk om met je te vrijen en met je te kletsen, maar laat duidelijk zijn dat ik níet op zoek ben naar een nieuwe relatie. Dus laten we lol maken in bed, maar daarbuiten laten we elkaar los. Jij kan doen wat je wil en dan doe ik dat ook." Hij kuste me op mijn oor, maar ik voelde me afgewezen. Wat was er toch mis met mij? Waarom was ik toch altijd alleen maar goed genoeg voor de seks?"

Afleiding

Gelukkig vond ik afleiding op mijn werk. Er was enorm veel blijven liggen tijdens mijn afwezigheid en dan waren we ook nog bezig met ons eigen kerstevent. "Ga jij maar bij de deur zitten met de gastenlijst", zei Barbara daarover. "Dan belast je die enkel het minst. En laat je schoenen met hakken maar uit."

Zogezegd, zo gedaan. Barbara regelde een visagiste voor ons allemaal en zo zat het hele team perfect gekapt en in de make-up klaar om de tientallen gasten op het door ons georganiseerde event van een bekende hotelketen te ontvangen. Bas had de gastenlijst van me overgenomen, dus ik wist niet precies wie er zouden komen. Voor de zekerheid scrolde ik even door de namen.

In vol ornaat

Mijn hart stond even stil. "Bas", siste ik. "Heb jij Josien uitgenodigd?" "Ja natuurlijk. We werken toch veel met haar samen? Ze wordt steeds succesvoller als foodblogger." "En wie neemt ze mee? Er staat + 1." Bas haalde zijn schouders op. "Een vriendin denk ik. Haar man heeft het meestal veel te druk voor dit soort evenementen."

Maar hij had het mis. Een uur later kwamen ze samen in vol ornaat binnen. Josien in een belachelijk opzichtige rode kerstjurk, die haar nog dikker leek te maken dan ze al was. En Hij in een duur maatpak dat ik niet kende. Josien lachte stralend naar me. "Zo leuk je weer eens te zien! Zullen we in het nieuwe jaar een keertje gaan lunchen?" Ik knikte vaag en kruiste hun naam aan terwijl ik probeerde om zijn blik te vermijden.

Begeerlijker dan ooit

Om 9 uur verliet ik mijn plek. Er zouden nu vast geen gasten meer komen. Ik wilde eigenlijk naar huis, maar dat durfde ik niet. Ik strompelde naar de wc. Gelukkig kon ik nu zonder problemen gebruik maken van het invalidetoilet. Maar toen ik klaar was en de deur opendeed, werd ik weer zachtjes naar binnen geduwd. Daar stond mijn minnaar, begeerlijker dan ooit.

"Doe normaal", fluisterde ik. "Straks worden we betrapt." "Ik heb je zo gemist", mompelde hij in mijn haar, terwijl hij zijn handen over mijn billen liet glijden. Hij schoof mijn panty een stukje omlaag. "Kan dat ding niet uit?" Gedwee liet ik hem zijn gang gaan. Want wat kon het mij ook schelen dat mijn collega’s en zijn vrouw drie meter verderop stonden? Ik wilde hem hier en ik wilde hem nu! 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!