Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares
Dagboek van een minnares

Deel 60: Waarom zou Josien
eigenlijk met me willen lunchen?

E

"En toen?" Fleur hing aan mijn lippen. "Heeft niemand jullie betrapt?" Ik nam een slokje thee. "Nee, Hij is eerst naar buiten gegaan en ikzelf pas 10 minuten later. De rest van de avond hebben we elkaar ontweken."

"En ik heb nogmaals gezegd dat ik tot 2 januari geen contact meer met hem wil. Maar … ik heb wel Josien laten weten dat ik de uitnodiging om met haar te lunchen graag aanneem. En dat gaan we morgen dus doen!"

Stom plan

Fleur schudde haar hoofd. "Ik vind het een stom plan. Josien zal zich nóg meer verraden voelen als ze hoort dat jullie een affaire hebben. Ze vindt jou dus blijkbaar aardig. Maar goed, je moet het zelf weten. Wat ga je trouwens met de feestdagen doen?" "Eerste kerstdag bij mijn ouders, tweede weet ik nog niet. Ik probeer Erik over te halen of ik met hem en zijn vrienden mee mag. En waar zullen we Oud en Nieuw gaan vieren?"

Ze veerde op. "Ik heb een idee. We maken er een Blind Date Diner van! We nodigen nog wat single vrouwen uit en iedereen moet een man meenemen voor iemand anders. Als jij nou Bas eens uitnodigt? Die wil ik wel beter leren kennen." "Haha, vraag jij dan Erik voor mij?" Fleur knikte. "Als ik niemand anders kan bedenken, dan misschien wel. Maar zo leuk vind je hem toch niet?"

Jarretels en kousen

Op de fiets naar huis dacht ik erover na. Wat vond ik eigenlijk van Erik? Zou ik verliefd op hem kunnen worden? Of leidde hij me vooral af van mijn minnaar? Ik appte hem: 'Heb je zin om vanavond bij me te komen eten?' En hij reageerde meteen: 'Ja, graag! Trek je dan wel je jarretels en kousen aan?'. Ik zuchtte. Ik had eigenlijk gewoon zin om in een trui en spijkerbroek sushi te eten en naar een film te kijken. En niet om in mijn meest sexy outfit de hele avond te liggen vrijen.

Ik besloot tot een compromis: ik haalde sushi, maar trok wel kousen en jarretels aan. En dus aten we uiteindelijk in bed.  Na afloop vroeg ik: "Hoe exclusief zijn we eigenlijk?" "Nou, sinds ik jou ken, ben ik met niemand anders meer uit geweest. Dus op dit moment ben je de enige." "Jij bij mij ook", loog ik. Die keer op het toilet met mijn minnaar viel tenslotte niet onder het kopje 'uitgaan' wat mij betrof. En dus vroeg ik nog maar een keer of ik met tweede kerstdag met zijn vrienden mee uit eten mocht.

"Heb je daar dan geld voor? We gaan naar een chique tent in Ouderkerk." Oeps, dat viel een beetje tegen. Ik hoefde van mijn minnaar nooit iets te betalen. "Tuurlijk", loog ik. Ik zou nog wel zien hoe ik dat zou redden. Desnoods nam ik de restjes van mijn ouders mee. En ondanks het feit dat we nog niet hadden uitgesproken dat er iets serieus tussen ons was, voelde het toch als een stap in de richting van een officiële relatie. Als mijn minnaar dan in januari zou besluiten om bij zijn vrouw te blijven, had ik hem in ieder geval 'achter de hand'.

Lekker uithoren

Ik sliep die nacht slecht. Waarom zou Josien eigenlijk met me willen lunchen? Zou ze iets vermoeden? Nee, daar deed ze te aardig voor. En wat zou mijn minnaar ervan vinden dat ik met haar op stap ging? Of Bas? Die zou er vast op tegen zijn. Ik besloot uiteindelijk dat ik het dus maar aan niemand zou vertellen. Ik ging haar gewoon een beetje lekker uithoren.

Ze droeg een foute kersttrui op een geruite broek, haar voeten gestoken in glimmend zwarte instappers met een goudkleurige gesp. Au! Desalniettemin lachte ik suikerzoet naar haar terwijl ik haar mijn wang toestak. Josien bestelde vervolgens een uitsmijter met ham en kaas, terwijl ik het bij een pompoensoepje hield. "Heb je ook zo’n zin in warme Chocomel?" "Nee, dank je, ik neem water", antwoordde ik. Tjee! Geen wonder dat ze uit haar kleren puilde.

"Ik bewonder jouw discipline", begon ze. "Ik kan echt geen lekkere dingen weerstaan. En dan moet Kerst nog beginnen! Nu het zo goed gaat met mijn foodblog, word ik steeds vaker voor etentjes gevraagd. Nou ja, een slanke kok is een ongeloofwaardige kok", besloot ze toen. Om vervolgens eindeloos door te kakelen over haar kookboek en haar vele volgers op Instagram.

Selfie

Het eten arriveerde. "Even een selfie!"  Ik dook meteen achter mijn servet. "Sorry, ik houd niet van foto's van mezelf op social media. Bovendien weet ik niet of mijn baas het leuk vindt dat ik in deze drukke tijd uitgebreid ga lunchen. Tag mij maar niet, goed? En zeg ook maar niks tegen Bas." "Tuurlijk niet!" Ze lachte met volle mond naar me. Ik werd er misselijk van. "Hoe is het eigenlijk met je huwelijk? Ging je man nou vreemd of niet?"

"Het ging even slecht, maar de laatste tijd gelukkig weer veel beter. Het is moeilijk om tijd voor elkaar vrij te maken als je allebei een drukke baan hebt. Maar we zijn net een lang weekend samen naar Parijs geweest en dat heeft onze relatie meer dan goed gedaan. We zijn onze hotelkamer nauwelijks uit gekomen!" Ze lachte hinnikend en ik werd nog misselijker.

Ik keek op mijn horloge. "Ik moet gaan, goed? Delen we de rekening?" "Nee joh, ik betaal! We zijn toch vriendinnen? Tenminste, ik voel een enorme klik tussen ons. En daarom wil ik je ook wat vertellen. Iets dat nog bijna niemand weet en je moet het ook écht voor je houden." Ze boog zich naar me toe en zei vervolgens op hard fluisterende toon: "Ik ben weer zwanger!!"      

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!