Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 61: Wanneer was hij van plan
mij dit te vertellen?

O

"O mijn God!" Ik greep me vast aan de tafel om niet te vallen. "Gefeliciteerd. Hoe ver ben je?" "Het is nog heel pril. Het moet in Parijs zijn gebeurd. Ik dacht dat ik niet zo vruchtbaar was. Ik bedoel, ik ben 41 en de zwangerschap van zowel Isa als Evi kwam met IUI tot stand. Ik begrijp er echt helemaal niets van dat ik nu ineens spontaan in verwachting ben", zei Josien.

"Voel je je wel goed? Je ziet zo wit!" "Ik heb afgelopen zomer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en nu nog maar één eileider over", vertelde ik. "En ik verlang heel erg naar een kindje. Maar ik heb niet eens een man!" Troostend legde Josien haar dikke worstenvingertjes op mijn arm. Ik schudde haar hand los en stond op. Ik gooide wat geld op tafel. "Sorry, ik moet terug naar mijn werk." Ik rende het restaurant uit, half verblind door tranen.

Troostende appjes

Buiten begon ik meteen te appen. 'Jij rotzak, wanneer ging je me vertellen dat je weer vader wordt?' 'Sorry, zit nu in vergadering', was het antwoord. 'Ik bel je vanavond, goed?' 'Nee! Ik wil nooit meer iets met jou te maken hebben!' en ik blokkeerde hem op mijn telefoon. Ondertussen kwamen er troostende appjes van Josien. Ook haar blokkeerde ik. Ik wilde met geen van beiden meer geconfronteerd worden.

Ik fietste terug naar mijn werk, waar Bas meteen aan mijn gezicht zag dat er iets aan de hand was. "Laat me raden. Je hebt gehoord dat Josien een baby krijgt." Ik knikte. "We gaan vanavond een borrel drinken." En dus zat ik die avond met hem in Ruk en Pluk, een bruin café op de Linnaeusstraat, waar de kerstsfeer er al goed in zat. We stilden onze trek met bier en bitterballen.

Zelf een kindje

"Misschien is dit een goed moment om hem voor altijd los te laten", merkte Bas voorzichtig op. "Het is zo moeilijk. Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden. De liefde die ik voor hem voel is echt intens." "Maar dat is natuurlijk ook omdat hij altijd een beetje onbereikbaar is. Waarom zoek je niet een leuke vriend die er helemaal voor je is en met wie jij zelf een kindje kunt krijgen?"

Ik vertelde aan Bas over de afspraak die ik met mijn minnaar had: dat hij op 2 januari bij Josien weg zou gaan. "Dat zal nu ook wel niet doorgaan", zei ik somber. "Wil je dan je geluk opbouwen op de rokende puinhopen van een gestrand huwelijk?" "Misschien wel. Ik kan hem veel gelukkiger maken dan Josien, denk ik." "Maar zijn kinderen worden wel ongelukkig. Er is nu zelfs nog een ongeboren baby bij. Die heeft toch recht op een vader en een moeder?"

Nog maar drie dagen

Ik wist natuurlijk wel dat Bas ergens gelijk had. Aan de andere kant: de helft van de Nederlandse kinderen heeft gescheiden ouders. Die waren toch niet allemaal ongelukkig? Maar goed. Ik hoefde nog maar drie dagen te werken en dan was het Kerstmis. Ons kantoor was tussen kerst en oud en nieuw dicht, dus ik had alle tijd om me lekker in mijn verdriet onder te dompelen. En misschien moest ik me vanaf nu gewoon alleen nog maar op Erik focussen.

Kerst bij mijn ouders verliep zoals altijd: veel te veel eten, de kinderen van mijn zus waren opgewonden en blij met hun cadeautjes en haar man Maarten keek vies naar me. Ik keek enorm uit naar Tweede Kerstdag: een 7 gangendiner mét wijnarrangement in een chic restaurant. Ik had een nieuwe jurk, liet mijn haar föhnen bij de kapper en stond opgewonden te wachten tot Erik me kwam ophalen.

Het studentencorps

We waren met vier stellen en blijkbaar had iedereen elkaar bij het studentencorps leren kennen. "Van welk merk is jouw tas?" Een blonde vrouw die zich Annabel noemde, bekeek hem keurend. "Eh, Mango?" "Dat dacht ik al." Stiekem keek ik naar haar tas, waarop een groot embleem van Chanel prijkte. "Wat doe je dan voor werk?" "Ik ben officemanager bij een pr-bureau." "O, secretaresse dus."

Een andere vrouw, die Louise heette, vroeg of ik Eriks vriendin was. "Nee, gewoon een kennis." "O, zijn bedslet dus", zei ze proestend. Erik begon ook te lachen. "Gelukkig doet ze het voor niks. Maar ze zou zó een professional kunnen zijn!" Ik keek naar mijn decolleté dat inderdaad behoorlijk diep was. Ik had het in de winkel een sexy jurk gevonden, maar hij voelde nu heel goedkoop aan.

Racistische snobs 

De gesprekken gingen over werk, kinderen en allerlei mensen die ik niet kende. En tussendoor vulde de ober voortdurend onze glazen bij. Ik voelde dat de wijn naar mijn hoofd begon te stijgen. Ineens richtte Annabel het woord weer tot me. "Op welke partij ga jij stemmen in maart?" "Ik weet het nog niet", antwoordde ik naar waarheid. "Of mag je niet stemmen? Je bent toch niet echt Nederlands?"

"Mijn grootouders komen uit Indonesië." "Oh, mag je dan wel wijn drinken van je geloof? En voel je je niet rot dat mensen uit naam van jouw religie aanslagen plegen?" Ineens viel de hele tafel stil. "Of ik geloof en waarin gaat jullie echt helemaal geen klap aan. Maar dat jullie dit soort dingen durven te zeggen, vind ik echt verschrikkelijk. Jullie zijn een stel racistische snobs!"

Ik trek foute mannen aan

Ik stond op en pakte mijn Mango-tas. "Ik ga naar huis." Zo waardig mogelijk liep ik naar de garderobe. Zou Erik me achterna komen? Maar er verscheen niemand. Ik vroeg aan de portier of hij een taxi voor me wilde bellen. Jammer dat ik nu het ongetwijfeld heerlijke dessert moest missen, maar met een taxi was ik goedkoper uit dan met dat diner. Dat mochten zij nu lekker voor mij betalen.

"Waar moet u heen, mevrouwtje?" Ik gaf mijn adres aan de chauffeur en sloot mijn ogen. Waarom liep ik toch alleen maar tegen foute mannen aan? Het voelde wel goed dat ik de ongezouten waarheid had gezegd. Eigenlijk wilde ik dat nog wel een keertje. "Sorry, ik moet ergens anders heen!" En daar ging de taxi. Op weg naar het huis van mijn minnaar…

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!